คำสารภาพ

“เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่บอกว่า ‘รอยจารึก’ มิใช่แค่การบันทึกสรรเสริญพระบารมี แต่เป็นแผนการที่อาจทำให้กรุงศรีอยุธยาต้องนองเลือด?” เสียงของแม่หญิงบัวสั่นพร่าเล็กน้อยขณะวางจอกน้ำชาลงบนโต๊ะไม้สัก แววตาของนางที่เคยสุขุมลุ่มลึกยามวิเคราะห์กลเกมการเมือง กลับดูตื่นตระหนกยามจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของข้า กล้าขยับกายเข้าใกล้สตรีตรงหน้าให้มากที่สุดเพื่อลดระดับเสียงกระซิบภายในห้องลับใต้ถุนเรือนไทยที่แสงเทียนริบหรี่จนแทบดับ “ข้ามิได้หมายความอย่างนั้น แต่เอกสารที่ข้าได้รับมอบหมายให้คัดลอกในหอหลวง... มันบ่งบอกถึงการเปลี่ยนถ่ายที่มิได้ตั้งอยู่บนหลักแห่งธรรมครับแม่หญิง” ข้าเลื่อนม้วนกระดาษใบลานเก่าคร่ำที่ซ่อนไว้ใต้รอยตะเข็บเสื้อผ้าออกมาวางไว้เบื้องหน้า บัวชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายของความลับที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศบีบคั้นจนข้าต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก บัวหยิบม้วนใบลานนั้นขึ้นมาคลี่ออก ลายมือหวัดแกมบรรจงที่ปรากฏอยู่บนนั้นไม่ใช่ลายมือขุนนางทั่วไป แต่เป็นตราประทับลับที่ข้าจำได้แม่นว่ามันเป็นของสายสืบในสังกัดขุนอินทร์ “เจ้าไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน กล้า... เจ้ากำลังเอาหัวตัวเองกับหัวของคนทั้งเรือนไปแขวนไว้บนเส้นด้ายนะรู้หรือไม่!” “ข้าเลือกไม่ได้หรอกครับบัว” ข้าตอบพลางหลบสายตาไปทางเปลวเทียนที่ไหวระริก “วันนั้นข้าเห็นพวกมันลอบประชุมกันในป่าช้าหลังวัดร้าง ข้าเป็นเพียงช่างคัดลอกตัวเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ แต่เมื่อข้าเห็นรายชื่อขุนนางที่ถูก ‘กำจัด’ ในบัญชีนี้... ข้าก็นึกถึงพ่อกับแม่ที่ต้องตายจากไปเพราะไฟสงครามที่ไม่ได้ก่อ ผมไม่อาจเห็นอยุธยาพินาศด้วยน้ำมือคนกันเองได้อีก” บัวนิ่งงันไปครู่ใหญ่ นางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามตัวอักษรจารึก ความเงียบในห้องนั้นกดทับจนข้าได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรำไปกับความกลัว บัวเป็นคนฉลาด นางย่อมรู้ดีว่าการล่วงรู้ความลับนี้มีราคาที่ต้องจ่ายแพงเพียงใด “ขุนอินทร์ไม่ใช่แค่ขุนนางที่กระหายอำนาจธรรมดา แต่มันมีรากเหง้าเชื่อมโยงกับกลุ่มอำนาจเก่าที่รอเวลาตลบหลังพระเจ้าแผ่นดิน” บัวพูดพึมพำขณะดวงตาเริ่มฉายแววเด็ดเดี่ยว “หากเราเอาเรื่องนี้ไปกราบทูลผู้มีอำนาจโดยปราศจากหลักฐานที่มัดตัวได้แน่นหนา พวกเราจะกลายเป็นฝ่ายที่ถูกกำจัดเสียเอง” “ข้าจึงมาหาเจ้า เพราะข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนเดียวที่จะช่วยข้า ‘ถอดรหัส’ ความสัมพันธ์ของรายชื่อเหล่านี้ได้” ข้าเอื้อมมือไปกุมมือนางไว้ชั่วขณะ ความเย็นจากมือนางทำให้ข้าตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แต่มันคือการเดิมพันด้วยชะตากรรมของบ้านเมือง บัวเงยหน้าขึ้น สายตาของนางไม่ได้อ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่อยู่กันตามลำพัง แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน “ได้... ถ้าเจ้ากล้าเสี่ยง ข้าก็จะยอมลงเรือลำเดียวกับเจ้า แต่จำไว้ว่าเมื่อเราก้าวลงไปแล้ว ไม่มีทางหันหลังกลับ มีแต่ต้องพายไปให้ถึงฝั่งฝัน หรือไม่ก็ต้องจมหายไปกับก้นบึ้งของแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้” ข้าพยักหน้าตอบรับด้วยความแน่วแน่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากด้านบนพื้นเรือน ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมแทนที่บทสนทนา ข้าและบัวต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น ข้าดับเทียนเล่มนั้นทิ้งทันที เหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมรอบกาย เสียงกุกกักจากด้านบนหยุดลง ก่อนที่เสียงเคาะไม้ดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะที่ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน “นั่นไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบ่าวในเรือน” บัวกระซิบเบาๆ พร้อมกับคว้ากริชสั้นที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมา เสียงประตูกลใต้พื้นเรือนที่ข้าเพิ่งปิดลงถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง แสงคบเพลิงจากภายนอกส่องสว่างจนข้าต้องหรี่ตาลง สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาไม่ใช่ขุนอินทร์อย่างที่ข้าคาดการณ์ไว้ แต่เป็นทหารหลวงชุดเกราะดำที่ข้าคุ้นเคยเป็นอย่างดี มือของหัวหน้าทหารคนนั้นจับอยู่ที่ด้ามดาบแน่น และในมืออีกข้างหนึ่ง เขาถือประกาศจับที่มีรูปวาดลายเส้นของข้าและบัวติดอยู่เด่นชัด “จับตัวพวกมันไว้ อย่าให้หนีรอดไปได้ ขุนอินทร์สั่งว่าใครที่ขวางทางสืบความลับของหอหลวง... ผู้นั้นต้องมีจุดจบที่ไม่มีใครจดจำชื่อได้!” ข้าคว้ามือบัวไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะกระโจนเข้าสู่ความมืดมิดของทางลับที่ข้าขุดไว้ แต่ก่อนที่เท้าจะก้าวพ้นขอบประตู เสียงที่คุ้นเคยที่สุดดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังทหารเหล่านั้น “ช้าก่อน... อย่าเพิ่งฆ่าพวกมัน ข้าอยากรู้ว่าเอกสารที่มันขโมยไป ซ่อนอยู่ที่ไหน” บุคคลที่เดินก้าวออกมาคือขุนอินทร์เอง เขายิ้มเย็นจนน่าขนลุกก่อนจะเดินตรงมาที่ข้าพร้อมกับดาบในมือที่ส่องประกายวาววับภายใต้แสงคบเพลิง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งประวัติศาสตร์ไปกับนักเล่าประวัติศาสตร์นะครับ