ผู้หญิงไม่ร้องขอความเมตตา

กลิ่นอายของชาผู่หลيرสกัดเข้มข้นลอยกรุ่นเคล้าอยู่กับความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องโถงใหญ่ประจำจวนฉินอ๋อง ปลายพู่กันขนกระต่ายป่าในมือของจ้าวเสี่ยวหลันหยุดนิ่งสนิท หลังจดบันทึกตัวยาชุดสุดท้ายลงบนกระดาษสาเนื้อดี นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้นซึ่งกำลังนั่งประทับอยู่ ณ เบื้องสูงแม้แต่น้อย ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงรังสีความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่านั้นได้อย่างชัดเจน ฉินอ๋องเฟยหลงทอดพระเนตรมองสตรีเบื้องล่างด้วยนัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อ พระองค์ทรงขัดเคืองระคนฉงนกับท่าทีสงบนิ่งเกินงามของนาง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีสตรีใดในจวนหลังนี้กล้าเมินเฉยต่ออาญาสวรรค์และอำนาจเด็ดขาดของฉินอ๋องเช่นนางมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ความสามารถในการรักษาอาการพิษเรื้อรังที่หมอหลวงทั้งสำนักยอมจำนน ยิ่งทำให้นางกลายเป็นหมากตัวสำคัญที่พระองค์ยังไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้ในกระดานการเมืองอันเชี่ยวกรากนี้ "เจ้ากล้าดียังไงถึงสั่งปลดคนของเราออกจากเรือนพฤกษา?" พระสุระเสียงทุบต่ำก้องกังวาน แฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันที่สามารถทำให้ขุนนางใหญ่ตัวสั่นเทาได้ทันที เสี่ยวหลันค่อยๆ วางพู่กันลงอย่างใจเย็น นางปรายตามองบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีตามพระราชโองการด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นทั้งงดงามและคมกริบราวน้ำค้างแข็งบนยอดไผ่ "หม่อมฉันเป็นหมอ ย่อมมีสิทธิ์เด็ดขาดในการจัดการสภาพแวดล้อมเพื่อความปลอดภัยของคนไข้ หรือท่านอ๋องทรงโปรดปรานการเลี้ยงงูพิษไว้ใกล้ตัว ถึงได้อาลัยอาวรณ์บ่าวไพร่ที่คอยสอดแนมพวกนั้นนัก?" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เฟยหลงขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น พระเนตรวาวโรจน์ด้วยความกริ้ว บุรุษผู้กุมกองทัพนับแสนไม่เคยถูกสตรีสามัญชนย้อนถามด้วยวาจาทิ่มแทงเช่นนี้มาก่อน ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้มังกรไม้จันทน์ ก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคงราวกับมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้าประชิดเหยื่อ กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและกดดันพุ่งเข้าโอบล้อมร่างบางจนแทบหายใจไม่ออก "จ้าวเสี่ยวหลัน... เจ้าอย่าคิดว่าความเป็นหมอเทวดาจะคุ้มกะลาหัวเจ้าได้พ้นเงื้อมมือเรา จำไว้ว่าเจ้าเป็นคนของเรา เป็นสตรีในจวนฉินอ๋องแห่งนี้ ต่อให้เจ้าบินได้ ก็หนีไม่พ้นอุ้งมือเราหรอก!" พระองค์ตรัสพร้อมกับโน้มพระพักตร์ลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนนุ่ม ทว่า เสี่ยวหลันหาได้ถอยร่นไม่ นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมคู่นั้นตรงๆ นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแววเย่อหยิ่งทระนงที่หลอมขึ้นมาจากประสบการณ์ชีวิตอันโชกโชนทั้งในโลกยุค 80 และยุคโบราณนี้ "คนของเราหรือเพคะ? ท่านอ๋อง... พระองค์ทรงเข้าใจคำว่า 'สามีภรรยา' ผิดไปกระมัง การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นจากราชโองการบังคับ ข้ามิได้สมัครใจ และที่สำคัญที่สุด..." นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปิ่นมุกหยกอันเป็นเครื่องแสดงฐานะชายาอ๋องออกจากมวยผมอย่างไม่ไยดี ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะน้ำชาเสียงดัง *กริ๊ง* "ข้า... จ้าวเสี่ยวหลัน ขอประกาศหยาดขาดจากท่าน ณ บัดนี้!" สิ้นเสียงประกาศก้องราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจห้องโถง บรรยากาศรอบกายพลันดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง บ่าวไพร่และองครักษ์เงาที่แอบซุ่มอยู่ต่างพากันหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกكَนด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง การขอหย่ากับฉินอ๋องผู้เหี้ยมโหดท่ามกลางจวนของพระองค์เอง เสมือนการเดินเข้าไปเหยียบปากเสือโดยไม่กลัวตาย เฟยหลงทรงนิ่งงันไปชั่วอึดใจ พระเนตรคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ทว่าลึกลงไปในความกริ้วนั้น กลับมีความเจ็บแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาจู่โจมพระ h1หัวใจอย่างรุนแรง "เจ้าว่าอย่างไรนะ..." สุรเสียงของพระองค์แหบพร่าและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "กล้าดียังไงถึงเอ่ยคำว่าหย่าออกมาจากปากเปื้อนๆ ของเจ้า!" "ข้ากล่าวชัดเจนแล้วนี่เพคะ ผู้หญิงอย่างจ้าวเสี่ยวหลัน ไม่เคยร้องขอความเมตตาจากใคร และยิ่งไม่มีวันก้มหัวให้บุรุษผู้เห็นความรู้สึกของผู้อื่นเป็นเพียงเบี้ยบนกระดาน!" นางเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความตึงเครียด แต่นางจะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้ได้เห็นเป็นอันขาด "ดี... ดีมาก!" เฟยหลงแค่นหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว พระองค์ยื่นพระหัตถ์หนาออกไปบีบคางบางของนางไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น ดวงพักตร์หล่อเหลาดุดันโน้มเข้ามาจนชิด ชิดเสียจนเสี่ยวหลันได้กลิ่นอายความดุดันและกลิ่นหอมจางๆ ของสนป่าจากวรกายของพระองค์ "ในเมื่อเจ้าอยากหย่านัก ก็ลองก้าวขาออกจากประตูจวนนี้ให้พ้นดูสิ... แต่อย่าหาว่าเราไม่เตือน ว่าคนที่กล้าทิ้งฉินอ๋อง จะไม่มีแผ่นดินให้กลบหน้าแม้แต่ตารางนิ้วเดียว!" ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดเป็นจุล ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบของมหาเล็กหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกที่ดังเล็ดลอดเข้ามา "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! พระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... ส่งตรงมาถึงมือท่านแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจจดใจจ่อไปกับความเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ!