ข้อตกลงลับหลังม่าน

สนับมือที่กำพระราชโองการสีทองประทับตราหยกมังกรนั้นสั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันภายในตำหนักอี้อันยามราตรีดิ่งลึกราวก้นบึ้งเหวนรก เมฆฝนหนาทึบบดบังแสงจันทร์จนสิ้น เหลือเพียงเปลวเทียนสีชาดที่ไหววูบตามแรงลมราตรีที่ลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลัก จ้าวเสี่ยวหลันยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์หอม มือเรียวที่เพิ่งวางมีดผ่าตัดเหล็กกล้าไรสนิมลงบนถาดผ้าแพรขาวชะงักค้าง นางปรายตามองกระดาษสีทองอร่ามในมือของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดแห่งแคว้นฉิน แววตาของศัลยแพทย์สาวจากยุคแปดสิบฉายแววระแวดระวังทันที "ดูท่า... ฮ่องเต้จะไม่ทรงอดทนรอให้หมอหญิงเช่นข้าล้างมือในอ่างทองคำกระมังเพคะ ท่านอ๋อง" เสี่ยวหลันเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าซ่อนประกายคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม เฟยหลงไม่แม้แต่จะปรายตาแลพระราชโองการในมือ เขากวาดสายตาคมปลาบดั่งพญาเหยี่ยวมาที่ร่างระหงของสตรีตรงหน้า ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง อดีตอันขมขื่นและความแค้นที่ถูกหักหลังหล่อหลอมให้เขากลายเป็นบุรุษผู้ไร้หัวใจ แต่ยามนี้... กลิ่นอายแปลกประหลาดบางอย่างจากสตรีผู้นี้กลับดึงดูดสายตาเขาไว้อย่างน่าประหลาด "พระราชโองการฉบับนี้สั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร... ข้อหาลักลอบนำตัวเชลยศึกเข้ามารักษาโดยไม่ได้รับอนุญาต" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดกันในลำคอเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ เขายกชาขึ้นจิบช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสี่ยวหลันแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้จันทน์อีกก้าวหนึ่ง ไม่เกรงกลัวต่อรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของฉินอ๋องแม้แต่น้อย ในโลกยุคแปดสิบ นางผ่านเคสผ่าตัดคนไข้กระสุนฝังในหัวใจมาแล้ว นับประสาอะไรกับท่านอ๋องผู้เยือกเย็นคนนี้ "ถ้าเช่นนั้น ท่านอ๋องผู้ปรีชาคงไม่เรียกหมอต่ำต้อยเช่นข้ามาเพื่อฟังประกาศิตประหารชีวิตกระมังเพคะ" นางสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววท้าทายอย่างเปิดเผย "มีข้อเสนออะไรก็ว่ามาเถอะค่ะ ข้าเป็นแพทย์ เวลาคือชีวิต ไม่ชอบเล่นเกมทายใจกับผู้มีอำนาจ" คำว่า 'ผู้มีอำนาจ' และท่าทีที่ถือดีไม่เกรงกลัวผู้ใดทำให้มุมปากหยักลึกของเฟยหลงกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความอบอุ่น แต่น่าหลงใหลจนอันตราย "เจ้าฉลาดเกินไป จ้าวเสี่ยวหลัน..." เฟยหลงวางถ้วยแรกรุ่นลงบนโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ก* เขาโน้มกายไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาคมกริบจับจ้องราวกับจะกลืนกินร่างนางเข้าไป "ข้าต้องการให้เจ้าช่วยรักษาสายลับมือหนึ่งของกองทัพวิหคเพลิง เขาถูกพิษสลายกระดูกและมีลูกธอาบยาพิษฝังอยู่ที่จุดชีพจรหัวใจ หากเขาตาย ความลับค่ายกลลับแดนเหนือจะตกไปอยู่ในมือองค์ชายรอง" เสี่ยวหลันหรี่ตาลงทันที สมองอันรวดเร็วดั่งซูเปอร์คอมพิวเตอร์ในยุคแปดสิบเริ่มคำนวณความเสี่ยงทันที พิษสลายกระดูกผสมกับลูกธนูฝังจุดตาย... นี่มันเคสผ่าตัดระดับนรกชัดๆ! "แล้วข้าจะได้อะไรเป็นสิ่งตอบแทน?" นางถามเสียงเฉียบขาด "อิสรภาพ..." เฟยหลงเอ่ยคำนี้ออกมาอย่างหนักแน่น ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตานาง "ช่วยเขารอดชีวิต ข้าจะเผาชื่อเจ้าทิ้งจากทะเบียนราษฎร์ของทางการ มอบตั๋วเงินหนึ่งแสนตำลึง และเรือนพักริมทะเลสาบทางใต้... เจ้าจะกลายเป็นสามัญชนผู้ร่ำรวยและเป็นอิสระตลอดกาล ไม่มีใครตามล่าเจ้าได้อีก" ข้อเสนอนี้ช่างหอมหวานและเย้ายวนใจยิ่งนัก สำหรับสตรีที่ทะลุมิติมาอย่างโดดเดี่ยวในยุคโบราณ การมีเงินทองและอิสรภาพคือความฝันสูงสุด แต่ทว่า... หัวใจของเสี่ยวหลันกลับกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาด เมื่อสายตาคมปลาบของฉินอ๋องไม่ได้มองมาที่นางอย่างผู้มีพระคุณ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงลึกซึ้ง ราวกับเขากำลังกลัวว่านางจะปฏิเสธและก้าวเดินจากเขาไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบ เสียงเปาะแปะดังสะท้อนก้องในหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ เสี่ยวหลันเม้มริมฝีปากแน่น นางกำลังชั่งน้ำหนักระหว่าง 'อิสรภาพ' ที่โหยหากับ 'บางสิ่ง' ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในอกข้างซ้าย "ตกลง..." นางเอ่ยขึ้นในที่สุดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "แต่ข้ามีเงื่อนไขเพิ่ม... อุปกรณ์ผ่าตัดทั้งหมด ข้าจะเป็นคนกำหนดรูปแบบเอง และท่านต้องจัดหาช่างตีเหล็กที่ดีที่สุดในเมืองหลวงมาทำให้ข้า ห้ามมีผู้ใดก้าวก่ายในห้องผ่าตัดเด็ดขาด แม้แต่ตัวท่านเอง!" เฟยหลงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของบุรุษผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด ช่างเป็นสตรีที่กล้าต่อรองกับพญายมอย่างแท้จริง "ตกลงตามนี้..." เขาเอ่ยรับคำ พร้อมกับยื่นมือหนาออกไปหมายจะทำสัญญาลูกผู้ชาย ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวของเสี่ยวหลันกำลังจะแตะลงบนฝ่ามือหนาเพื่อยืนยันข้อตกลงลับหลังม่านค่ำคืนนี้ ประตูไม้บานใหญ่ของตำหนักก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามืออันทรงพลังขององครักษ์เงา! "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด "สายลับ... สายลับคนที่ท่านให้ไปตรวจสอบเบื้องหลังของหมอหญิงจ้าว ถูกพบเป็นศพอยู่หน้าประตูเมืองแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และ... และในมือของเขา กำสมุนไพรชนิดเดียวกับที่ท่านใช้อยู่ในตำหนักนี้ไว้แน่นพ่ะย่ะค่ะ!" ดวงตาของเฟยหลงหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตพวยพุ่งทะลักออกมาจากร่างสูงใหญ่ดั่งคลื่นพายุคลั่ง เขากวาดสายตากลับมามองจ้าวเสี่ยวหลันที่ยืนนิ่งค้างอยู่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติเวลามาด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักกลยุทธ์และหัวใจของท่านอ๋องกับหมอหญิงของเราในบทนี้นะคะ!