รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็ง

กลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดจางๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของกำยานปักing (พิมเสน) ในห้องโถงอับทึบของเรือนรับรอง จ้าวเสี่ยวหลันใช้ปลายกรรไกรเงินสเตนเลสสตีลที่นางแอบซ่อนไว้ในซองผ้าแพรตอกย้ำลงบนผิวเนื้อเยื่อที่ฉีกขาดอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและสมาธิอันแน่วแน่ นางไม่สนใจสายตาดุดันราวกับพยัคฆ์บาดเจ็บของบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งฉินอ๋อง ซึ่งกำลังนั่งกัดฟันแน่นโดยมีเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้าคมคาย "หากท่านยังขยับตัวอีกเพียงนิดเดียว ข้าเกรงว่ามีดผ่าตัดเล่มนี้อาจจะพลาดไปโดนเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของท่าน... ถึงตอนนั้น ต่อให้ข้ามีวิชาแพทย์จากโลกที่ไกลแสนไกลเพียงใด ก็คงช่วยยมบาลมารับวิญญาณท่านไม่ทันหรอกนะคะ ท่านอ๋อง" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา แต่แฝงด้วยความเฉียบคมที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ฉินอ๋องเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวทะเลทรายจ้องมองสตรีตรงหน้าที่กล้าอาจหาญต่อกรกับเขา แม้ในยามที่อาภรณ์ของนางเปรอะเปื้อนคราบโลหิตและเหงื่อไคล แต่แววตานั้นกลับเปล่งประกายความเย่อหยิ่งทระนงราวกับหงส์ฟ้าที่ไม่มีวันก้มหัวให้ผู้ใด "เจ้ากล้าขู่ข้า สตรีไร้ที่มา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเจ็บปวดจากการที่นางกำลังใช้เข็มเย็บแผลสดๆ บนหัวไหล่กว้างที่มีรอยธนูพิษฝังลึก "ข้าไม่ได้ขู่ แต่ข้ากำลังเตือนสติบุรุษผู้เอาแต่ใจตัวเองต่างหากเล่า" เสี่ยวหลันตอบกลับทันควันโดยไม่เงยหน้าขึ้น มือเรียวบางยังคงทำหน้าที่เย็บแผลอย่างรวดเร็วและนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน นางเกลียดคนไข้ที่ดื้อรั้นที่สุด แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาในโลกยุค 80 กลับรู้สึกไหววูบแปลกๆ เมื่อยามที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสโดนแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยบาดแผลแห่งการศึก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของฉินอ๋องและเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ นี่คือ "การร่วมมือ" ครั้งแรกระหว่างพวกเขา ท่ามกลางบรรยากาศการเมืองในราชสำนักที่กำลังระอุเป็นไฟ เมื่อฮ่องเต้ส่งมือสังหารเงามาหมายเอาชีวิตฉินอ๋องผู้กุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดิน และมีเพียงแพทย์หญิงจากอนาคตผู้นี้เท่านั้นที่สามารถถอนพิษแปลกประหลาดที่แพทย์หลวงยอมจำนนได้ เมื่อปมไหมสุดท้ายถูกตัดลงอย่างเรียบร้อย เสี่ยวหลันจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ นางเงยหน้าขึ้นเพื่อจะหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดพระพักตร์ให้เขา ทว่า... ทันใดนั้นเอง มือหนาที่ทรงพลังของฉินอ๋องก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของนางไว้อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด! แรงบีบนั้นหนักหน่วงแต่ไม่ถึงกับเจ็บ สายตาของเขาลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ซ่อนคลุ้มคลั่ง พายุอารมณ์บางอย่างกำลังหมุนวนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น ความหวาดระแวงที่เขามีต่อผู้คนมาตลอดชีวิต บัดนี้กลับสั่นคลอนลงทีละน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายไม่ยอมแพ้ใคร "เจ้าเป็นใครกันแน่... เสี่ยวหลัน" เฟยหลงกระซิบชิดริมหรูกระจ่าง ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนนุ่มจนนางรู้สึกร้อนผ่าวไปถึงใบหู "เหตุใดสตรีตัวเล็กๆ เช่นเจ้า ถึงมีทั้งความรู้ประหลาดและใจที่กล้าหาญยิ่งกว่าแม่ทัพในสนามรบ" เสี่ยวหลันใจเต้นรัวระส่ำ นางพยายามดึงข้อมือกลับแต่ถูกเขาตรึงไว้แน่น ใบหน้างดงามเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่า นางส่งยิ้มยั่วเย้าตามประสาแพทย์สาวผู้ผ่านโลกมามาก "ถ้าข้าบอกว่าข้ามาจากอนาคตที่ไกลโพ้น... ท่านจะเชื่อคำโกหกของหมอหญิงคนนี้ไหมล่ะคะ ท่านอ๋อง" ฉินอ๋องไม่ตอบ เขามองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเจรจาพาทีด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความสงสัยใคร่รู้ กลายเป็นความหลงใหลที่ยากจะต้านทาน และความรู้สึกบางเบาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในกำแพงน้ำแข็งอันหนาทึบในอกข้างซ้าย ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผสานความหวานละมุนเข้ากับความเร่าร้อนอันตราย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันที่หน้าประตูเรือนรับรอง ตามด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งตามรหัสลับที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงองครักษ์เอกดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน "ราชโองการลับจากท้องพระโรงด่วนที่สุด... องค์ชายรองทรงนำกำลังทหารราชองครักษ์ปิดล้อมประตูเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ฉินอ๋องชะงัก นัยน์ตาที่ทอดมองเสี่ยวหลันแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในพริบตา เขายอมปล่อยข้อมือนางช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้พิษในกายจะยังไม่หายดี แต่รัศมีแห่งผู้พิชิตกลับแผ่ซ่านออกมาจนน่าเกรงขาม ทว่า ในจังหวะที่ฉินอ๋องหมุนตัวเพื่อหยิบกระบี่ประจำกายบนโต๊ะ ขันทีเฒ่าคนสนิทของไทเฮาก็พังประตูไม้แกะสลักเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอันน่าขนพองสยองเกล้า ในมือเหี่ยวย่นนั้นชูถาดไม้รองรับถ้วยกระเบื้องเคลือบสีชาดที่ส่งกลิ่นหอมหวานแปลกประหลาด... หอมหวานจนน่าสะอิดสะเอียน "ถวายบังคมฉินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีเฒ่ายิ้มหยัน "ไทเฮาทรงมีพระเมตตา... ทรงทราบว่าท่านอ๋องทรงเหน็ดเหนื่อยจากราชกิจ จึงพระราชทาน 'ชาสมุนไพรบำรุงกำลัง' ถ้วยนี้ เพื่อให้ท่านอ๋องเสวยให้หมดสิ้น ณ ฌบานนี้... ก่อนที่ฝ่าบาทจะเสด็จมาทอดพระเนตรด้วยพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ส้มหวานมิติลับ" เสมอมานะคะ