เข็มเงินพิฆาตใจ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคาวเลือดจางๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหอมหมื่นลี้ในตำหนักรับรอง ทว่าไม่มีผู้ใดในที่นั้นกล้าส่งเสียงหายใจดังเกินกว่าจังหวะปกติ แม้แต่เสียงกาน้ำชาที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านยังดูราวกับจะหยุดนิ่ง เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬประดับลายมังกรเงินก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าเตียงไม้แกะสลัก จ้าวเสี่ยวหลันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างนั้นทันที ปลายนิ้วเรียวบาวยังคงกดนิ่งอยู่บนจุดชีพจรบริเวณลำคอของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉิน ผู้กำลังนอนหายใจรินรน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมานจากพิษประหลาด นางปรายหางตามองศัลยแพทย์สนามจำเป็นอย่างนางในยุค 80 ที่บัดนี้ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของราชสำนักโบราณ เครื่องมือแพทย์สแตนเลสสตีลถูกแทนที่ด้วยเข็มเงินยาวเกรอะกรังด้วยคราบโลหิตดำคล้ำ "อาการเป็นอย่างไรบ้าง ท่านหมอจ้าว" สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งกระทบกันดังขึ้นเหนือศีรษะ ฉินอ๋องเฟยหลงทอดพระเนตรมองสตรีผู้บังอาจต่อรองกับพระองค์กลางสนามรบด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ แววตาคู่นั้นเยือกเย็นและดุร้ายราวกับพญาอินทรีที่กำลังจดจ้องเหยื่อ ทว่ามีความระแวดระวังซ่อนอยู่ลึกซึ้ง เสี่ยวหลันถอนหายใจเบาๆ อย่างนึกรำคาญคนใจร้อน นางตวัดสายตากลับไปสบประสานกับดวงเนตรคมกริบทรงอำนาจนั้นอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย "หากพระองค์ยังตรัสถามด้วยน้ำเสียงกดดันเช่นนี้ เกรงว่าข้าคงต้องใช้เวลาวินิจฉัยนานกว่าเดิมอีกสองเค่อเพคะ... หรือหากท่านอ๋องทรงรีบร้อนนัก เชิญทรงลงมือรักษาด้วยพระองค์เองเถิดค่ะ" คำพูดที่สามหาวและไร้ซึ่งความยำเกรงต่อหน้าองค์ชายผู้ทรงอำนาจที่สุดทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม เหล่าองครักษ์เงาต่างชักดาบออกจากฝักครึ่งหนึ่งพร้อมปลิดชีพสตรีสามหาวผู้นี้ได้ทุกเมื่อ ทว่าเฟยหลงกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยใบหน้าเรียบเฉย มุมพระโอษฐ์หยักลึกยกย่องขึ้นเล็กน้อย คล้ายถูกใจความอวดดีที่หาญกล้าท้าทายอำนาจของนาง "บังaifจ... เจ้าช่างกล้านักนะ" เฟยหลงโน้มพระoורลงมาใกล้ จนเสี่ยวหลันได้กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจางๆ ของสนามรบปะปนกับกลิ่นหอมของไม้กฤษณา "จำไว้ว่าลมหายใจของคนบนเตียงนี้ คือหลักประกันความปลอดภัยของเจ้าในค่ายทหาร" "ถ้าเช่นนั้นท่านอ๋องก็โปรดถอยไปไกลๆ ให้พ้นรัศมีลมหายใจของข้าด้วยเพคะ เพราะความกดดันของพระองค์กำลังทำให้มือของหมอเช่นข้าสั่น" เสี่ยวหลันเชิดหน้าขึ้นตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวและเป็นประกายระยิบระยับจนเฟยหลงชะงักไปชั่วขณะ ในยุคสมัยที่สตรีล้วนก้มหน้ายอมจำนนต่อบุรุษ สตรีตรงหน้ากลับยืนหยัดอย่างองอาจราวกับต้นสนกลางพายุ นางไม่เพียงแต่ไม่กลัวเกรงอำนาจของพระองค์ แต่ยังมีสติปัญญาและความรู้ที่เหนือล้ำกว่าหมอหลวงทั้งสำนัก เคมีอันประหลาดล้ำระหว่างความดุร้ายเยือกเย็นของพยัคฆ์ร้ายกับความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็นของแพทย์สาวจากยุคปัจจุบัน กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ เสี่ยวหลันหันกลับมาสนใจคนไข้ตรงหน้า นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ ปลายเข็มเงินสะท้อนแสงไฟวับวับ นางใช้หลักการฝังเข็มผสมผสานกับความรู้ทางกายวิภาคศาสตร์ที่ร่ำเรียนมา ปลายเข็มพุ่งเข้าสู่จุดชีพจรสำคัญบนแผ่นอกของแม่ทัพใหญ่ด้วยความแม่นยำดุจจับวาง ทุกท่วงท่าเปี่ยมด้วยความมั่นใจและสง่างาม *พรวด—!* เลือดสีดำคล้ำพุ่งทะลักออกจากปากของแม่ทัพใหญ่ลงสู่ขันทองเหลือง เสียงหอบหายใจที่ติดขัดค่อยๆ กลับมาสม่ำเสมอขึ้น สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำเพราะพิษร้ายเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าหมอหลวงและทหารที่ยืนล้อมรอบ "สำเร็จแล้ว..." เสียงกระซิบด้วยความโล่งอกดังขึ้นจากรอบด้าน ทว่า เสี่ยวหลันยังไม่ทันได้พักหายใจ ร่างสูงของฉินอ๋องก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับที่นางรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากกลิ่นจางๆ ที่ลอยมาจากถ้วยน้ำชาบนโต๊ะข้างเตียง—กลิ่นของสารพิษไร้สีไร้กลิ่นชนิดเดียวกับที่อยู่ในร่างของแม่ทัพใหญ่! ก่อนที่เสี่ยวหลันจะทันเอ่ยปากเตือน มือหนาของเฟยหลงก็คว้าข้อมือของนางไว้แน่นดึงเข้าหาอغแกร่งอย่างรวดเร็ว พร้อมๆ กับที่ประตูห้องรับรองถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล เงาร่างนับสิบในชุดดำสนิทพร้อมอาวุธครบมือพุ่งทะยานเข้ามา พร้อมกับเสียงประกาศก้องจากด้านนอกที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบ "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! จับกุมตัวฉินอ๋องและหมอหญิงจ้าวฐานสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ!" เสี่ยวหลันเบิกตากว้างเมื่อสบเข้ากับดวงเนตรของเฟยหลงที่ก้มลงมองนาง แววตาของท่านอ๋องไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นและคมกริบดั่งใบมีดที่ถูกชักออกจากฝัก ขณะที่พระองค์ทรงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าขนลุก "ดูเหมือนว่า... เกมกระดานนี้สนุกกว่าที่คิดเสียแล้ว แม่นางจ้าว เจ้าพร้อมจะเดินหมากตาต่อไปกับข้าหรือยัง?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางข้ามมิติมาด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ