ชัยชนะเหนือบัลลังก์

"คมกระบี่ขององค์ชายสามจดอยู่ตรงคอหอย แต่แววตาของท่าน... กลับสั่นเทายิ่งกว่าใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วงเสียอีกนะเพคะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันก,ดดันของท้องพระโรงใหญ่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นธูปหอมหมื่นลี้ที่ถูกจุดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนกลิ่นอายแห่งความตาย จ้าวเสี่ยวหลันในอาภรณ์ปักลายหงส์ทองคู่ด้ายเงินยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังม่านมุก นางมิได้ถืออาวุธใดๆ นอกจากกล่องเครื่องมือผ่าตัดสเตนเลสเงาวับจากศตวรรษที่ยี่สิบที่เหน็บไว้ข้างเอวอย่างแนบเนียน และสติปัญญาที่เฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดเฉือนความโลภของเหล่ากบฏให้ขาดสะบั้น ฉินอ๋องเฟยหลงประทับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มหาสมุทรแห่งอำนาจและคราบโลหิตบนเกราะนิลกาฬสะท้อนเงาความเด็ดเดี่ยว ทั่วทั้งท้องพระโรงบัดนี้ไร้ซึ่งเสียงต่อต้าน กองกำลังพิทักษ์นครหลวงนับหมื่นนายภายใต้การนำของเขายืนเรียงรายแน่นขนัด ดาบทุกเล่มส่องประกายวับวับวาววับ ปิดตายทุกเส้นทางหนีของกลุ่มกบฏสายสกุลหลวงที่ครั้งหนึ่งเคยเย่อหยิ่งจองหอง "เสี่ยวหลัน..." สุระเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังลอดไรฟัน พระองค์ปรายพระเนตรมองร่างของอดีตองค์รัชทายาทที่ทรุดฮวบลงแทบเบื้องพระบาท องค์ชายสามผู้เคยมีแผนการลึกล้ำปานท้องทะเล บัดนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก "หม่อมฉันบอกแล้วอย่างไรเล่าคะ ว่าต่อให้ท่านผู้เฒ่าสกุลโจWจะซ่อนสารลับไว้ในคัมภีร์โบราณลึกล้ำเพียงใด ยาพิษชนิดที่สกัดจากรากบัวหิมะผสมน้ำดีงูเก็งเขียว ก็ทิ้งร่องรอยผลึกสีฟ้าไว้ใต้เล็บของผู้ลงมือเสมอ... คนฉลาดมักตายเพราะความมั่นใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ทุกทีสิน่า" เสี่ยวหลันก้าวเดินออกมาช้าๆ เสียงฝ่าเท้ากระทบพื้นหินอ่อนกังวานใส นางย่อกายทำความเคารพอย่างงดงามตามธรรมเนียมโบราณ ทว่าแววตาที่มองไปยังผู้แพ้กลับเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "เจ้า... นังแพทย์หญิงปีศาจ!" องค์ชายสามกระอักเลือดออกมาคำโต ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้นเคือง "เจ้าใช้เล่ห์กลอันใด... ข้าเตรียมการมาเป็นแรมปี ไฉนจึงพังทลายลงในชั่วข้ามคืน!" "เล่ห์กลหรือคะ?" มุมปากของศัลยแพทย์สาวยุค 80 ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "ในโลกของท่านอาจคือเกมการเมืองและการหักหลัง แต่วิทยาศาสตร์และตรรกะที่หม่อมฉันยึดถือ... สอนให้มองหา 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลเป็นเสมอ เพลิงกบฏที่พวกท่านจุดขึ้นเผาผลาญเมืองหลวง สุดท้ายก็มอดไหม้ลงด้วยหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ท่านไม่มีวันเข้าใจหรอกเพคะ" เฟยหลงไม่สนใจไต่ถามผู้แพ้อีกต่อไป ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจในยามวิกฤต พระองค์ยื่นพระหัตถ์หนาออกไปกุมมือเรียวบางที่เปื้อนคราบเขม่าควันเบาๆ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้หัวใจที่เต้นระรัวของเสี่ยวหลันค่อยๆ สงบลง "เจ้าเหนื่อยแล้ว" ตรัสเพียงสั้นๆ แต่แฝงด้วยความอาทรลึกซึ้งที่สงวนไว้ให้เพียงนางผู้เดียว "หม่อมฉันไม่เหนื่อยเพคะ... แค่รำคาญพวกแมลงวันที่ชอบส่งเสียงน่ารำคาญ" นางตอบพร้อมกับแกล้งถอนหายใจยาวอย่างไว้จริต ทำเอาท่านอ๋องผู้เยือกเย็นหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นภาพที่เหล่าขุนนางที่คุกเข่าอยู่โดยรอบไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต ความเงียบสงบที่ปราศจากเสียงเหล็กกระทบกันเริ่มแผ่ขยายไปทั่วราชสำนัก กบฏถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก รายชื่อขุนนางกังฉินถูกม้วนเก็บเข้าแฟ้มลับเพื่อรอการชำระสะ้างครั้งใหญ่ แผ่นดินต้าเฉิงที่เคยสั่นคลอนด้วยไฟสงครามและการชิงอำนาจ บัดนี้กลับคืนสู่ความสงบราบคาบภายใต้เงื้อมมือที่มั่นคงและเด็ดขาดของฉินอ๋องและสตรีผู้ปรีชาญาณจากต่างมิติ ทว่า... ในขณะที่ขันทีเฒ่ากำลังจะก้าวออกไปประกาศพระราชโองการปิดฉากค่ำคืนอันยาวนาน ทหารม้าเร็วผู้หนึ่งก็ควบม้าฝ่าความมืดเข้ามาล้มลงที่หน้าท้องพระโรงด้วยสภาพสะบักสะบอม เสื้อเกราะขาดวิ่นและอาบไปด้วยโลหิตสดๆ "กราบทูล... กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงหอบสะท้านตะโกนสุดเสียงจนทำลายความเงียบงันทั้งหมดลงในพริบตา เฟยหลงขมวดพระขนงเข้าหากันทันที เสี่ยวหลันเองก็ชะงักฝีเท้า นางรีบดึงกล่องเครื่องมือออกจากเอวโดยอัตโนมัติ "เกิดอะไรขึ้น!" พระสุระเสียงทรงอำนาจตวาดกร้าว ทหารม้ายื่นห่อผ้าไหมสีดำชุ่มเลือดถวายขึ้นเหนือหัว มือที่สั่นเทายกขึ้นชี้ไปยังทิศบูรพา "กองทัพพิทักษ์ชายแดน... กองทัพพิทักษ์ชายแดนที่นำโดยแม่ทัพใหญ่ตระกูลหลี่... ถูกกองกำลังปริศนาเผาทำลายจนราบคาบเมื่อสามวันก่อน และ... และสิ่งนี้ถูกส่งมาพร้อมกับหัวของแม่ทัพหลี่พ่ะย่ะค่ะ!" ผ้าไหมสีดำถูกคลี่ออก เผยให้เห็น 'ตราประทับหยกประจำพระองค์' ของฮ่องเต้พระองค์ก่อนที่สวรรคตไปแล้ว... ซึ่งควรจะถูกฝังอยู่ใต้สุสานหลวง! เสี่ยวหลันก้าวเข้าไปใกล้ หยิบตราหยกนั้นขึ้นมาพิจารณาด้วยแววตาที่หรี่แคบลง ความหนAวเยือกแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังทันที นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเกมการเมืองที่ลึกล้ำและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "ไม่ใช่กบฏในราชสำนัก..." เสี่ยวหลันพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ขณะเงยหน้าขึ้นสบตากับฉินอ๋องที่พระเนตรลุกโชนด้วยเพลิงโทสะอันน่าสะพรึงกลัว "แต่เป็น... 'คนตาย' ที่กำลังจะฟื้นคืนชีพกลับมาทวงบัลลังก์ต่างหากเพคะ!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันคลื่นลมและร่วมลุ้นระทึกไปกับท่านอ๋องและน้องเสี่ยวหลันจนเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ! พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ✨