ปาฏิหาริย์แห่งหมอหญิง

คมดาบกระทบเข้ากับโลหะเหล็กกล้าจนเกิดประกายไฟสว่างวาบในความมืด ระคนกับเสียงคำรามก้องของกลุ่มมือสังหารที่พยายามพังบานประตูไม้แกะสลักอย่างบ้าคลั่ง ทว่าภายในห้องพักฟื้นที่ถูกอบด้วยกลิ่นสมุนไพรเข้มข้น กลับมีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาและเสียงหยดของน้ำยาเกลือแร่จากสายยางพลาสติกใสที่ห้อยอยู่เหนือเตียงไม้โบราณ จ้าวเสี่ยวหลันไม่ได้สนใจความตายที่กำลังเคาะประตูอยู่เบื้องนอก แม้ว่าเหงื่อกาฬจะไหลซึมลงมาตามกรอบหน้าผากขาวเนียนจนเส้นผมเปียกชุ่มติดแก้ม ดวงตาคู่คมกริบภายใต้แววตาเด็ดเดี่ยวจดจ้องอยู่เพียงช่องอกกว้างที่ถูกเปิดออกด้วยเครื่องมือผ่าตัดเหล็กกล้าไร้สนิม ปลายมีดผ่าตัดในมือของนางกรีดลงบนเนื้อเยื่อสีแดงสดอย่างแม่นยำรากับเครื่องจักรคำนวณ ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย แม้ว่าแรงกระแทกจากการต่อสู้ด้านนอกจะทำให้ผนังเรือนไม้สั่นสะเทือนจนฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาราวกับหิมะโปรย "เสี่ยวหลัน... แม่นางจ้าว... ข้างนอก... ทนไม่ไหวแล้ว..." เสียงแหบพร่าขององครักษ์เงาที่ทรุดกายพิงบานประตูพร้อมเลือดสดๆ ที่ไหลทะลักออกจากมุมปากดังลอดเข้ามา แต่สตรีสาวยังคงรักษาสมาธิอย่างแน่วแน่ นางใช้คีมหนองคีบเศษโลหะอาบยาพิษที่ฝังลึกอยู่แนบชิดผนังหัวใจของฉินอ๋องออกมาได้อย่างปลอดภัยในวินาทีที่บานประตูไม้กำลังจะพังทลายลงมาพอดี! "หุบปากซะ! ถ้าไม่อยากให้อ๋องของพวกเจ้าตายคาเตียง ก็จงเอาชีวิตเข้าแลกตรึงประตูไว้อีกครึ่งเค่อ!" เสี่ยวหลันตวาดกร้าวเสียงเย็นเยียบ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบางทำให้องครักษ์ผู้กล้าหาญถึงกับสะท้านเยือก นางตวัดเข็มเย็บแผลในมือด้วยความเร็วสูง ปิดแผลผ่าตัดด้วยฝีมืออันประณีตไร้ที่ติ ก่อนจะรีบฉีดยาปฏิชีวนะสูตรเข้มข้นจากโลกยุค 80 เข้าสู่กระแสเลือดของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นอย่างรวดเร็ว ฉินอ๋องเฟยหลงนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าคมคายซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนต้องลม ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเสี่ยวหลันแตะลงบนชีพจรที่ข้อมือแกร่งเพื่อประเมินอาการ สัมผัสอุ่นจัดของปลายนิ้วหนาก็กำกุมข้อมือนางไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แม้สติของเขาจะยังไม่ฟื้นคืนเต็มที่ แต่มือคู่นั้นกลับยึดเหนี่ยวนางไว้ดั่งสร้อยเส้นสุดท้ายแห่งชีวิต ตึง! บานประตูไม้ตัวหนาถูกถีบจนหลุดกระเด็นออกจากวงกบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดดำสนิทปิดบังใบหน้าครึ่งซีกนับสิบชีวิตที่ถือดาบอาบพิษวาววับในมือ หัวหน้ามือสังหารกวาดสายตาคมปลาบมายังเตียงนอน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากใต้ผ้าคลุมหน้า "ฮ่าๆๆ หมอเทวดาตัวน้อย เจ้ามีความสามารถถึงเพียงนี้เชียวหรือ... น่าเสียดายนัก ที่ความพยายามทั้งหมดของเจ้าจะต้องจบลงพร้อมกับศพของฉินอ๋องในค่ำคืนนี้!" เสี่ยวหลันค่อยๆ ดึงมือออกจากกุมมือของฉินอ๋องอย่างนุ่มนวล นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นตามชายเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาอย่างไม่สะท้านสะเทือน ดวงตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ นางหยิบกระบอกฉีดยาบรรจุสารเคมีประหลาดขึ้นมาถือไว้ในมือมั่น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากซึ่งไม่เคยปรากฏให้ใครเห็นมาก่อน "พวกเจ้าคงลืมไปสินะ ว่าสถานที่แห่งนี้... คืออาณาเขตของหมอผู้สามารถกำหนดความเป็นความตายได้ต่อให้ยมทูตมารับตัวไปแล้วก็ตาม" เสี่ยวหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนมือสังหารชะงักฝีเท้า ทว่า ในวินาทีที่คมดาบเล่มแรกพุ่งตรงเข้ามาหมายปลิดชีพนาง ทันใดนั้นเอง ประตูอีกด้านหนึ่งของห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยนายที่ก้าวเข้ามาล้อมรอบเรือนพักไว้ทั้งหมดอย่างแนบเนียน บุรุษในชุดคลุมปักลายมังกรห้าเล็บผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับฉินอ๋อง ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบายและรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเสี่ยวหลัน องค์ชายสามแย้มสรวลกว้าง หยิบพัดหยกในมือขึ้นมาเคาะเบาๆ ที่ฝ่ามือพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับมิตรสนิท "แม่นางจ้าว ช่างเป็นปาฏิหาริย์ที่งดงามยิ่งนัก... แต่น่าเสียดาย ที่ยาถอนพิษขนานสุดท้ายในราชสำนักไม่ได้อยู่ในมือของเจ้า แต่อยู่ในราชโองการลับฉบับที่ข้าเพิ่งจะได้รับมาจากฮ่องเต้เมื่อครู่ต่างหาก... ว่าอย่างไรล่ะ เจ้ายังจะรักษาพี่ใหญ่ของข้าต่อ หรือจะยอมก้มหัวให้ข้าแต่โดยดี?" เสี่ยวหลันมองแผ่นกระดาษสีเหลืองทองที่ถูกชูขึ้นตรงหน้า รอยยิ้มบนริมฝีปากของนางค่อยๆ หุบลง เปลี่ยนเป็นแววตาเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นางไม่ได้หวาดกลัวต่ออำนาจของราชโองการแม้แต่น้อย ทว่าสายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นเงาสوงสง่าของฉินอ๋องที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับกระบี่ประจำกายที่ถูกชักออกจากฝักด้วยมือข้างเดียวอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง ดร.สาวสูดลมหายใจเข้าลึกEก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้องค์ชายสามถึงกับพระพักตร์ถอดสี ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและส่งกำลังใจให้ท่านอ๋องกับน้องเสี่ยวหลันในตอนนี้ด้วยนะคะ! พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ✨