ความหวานในสมรภูมิ

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นจากคราบเลือดเก่าที่ฝังแน่นอยู่ในเนื้อไม้ของคานเกี้ยว ไม่ได้ทำให้จ้าวเสี่ยวหลันรู้สึกสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ในฐานะศัลยแพทย์ผู้ผ่านห้องฉุกเฉินอันโกลาหลของโรงพยาบาลใหญ่ในยุค 80 มาโชกโชน กลิ่นเหล่านี้เทียบไม่ได้เลยกับความน่ารำคาญของแรงกระแทกจากล้อเกี้ยวที่สะดุดก้อนหินบนเส้นทางลาดชันมุ่งสู่ค่ายทหารรกร้างชายแดนประจิม "หากเจ้ายังขยับตัวด้วยความหงุดหงิดเช่นนั้น เกี้ยวหลังนี้คงพังลงมาก่อนที่เราจะทันข้ามพ้นเขตภูเขาพยัคฆ์คำรามเสียกระมัง, หมอจีนจ้าว" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงหินบดกันในลำคอของฉินอ๋องเฟยหลงดังขึ้นจากเบาะฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลประดับลวดลายมังกรเงินขนาบข้างด้วยความมืดสลัวภายในเกี้ยวทหาร เสี่ยวหลันตวัดสายตาดุดันมองค้อนบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ทัพไร้พ่ายผู้น่าเกรงขาม แต่นางหาได้มีความหวาดกลัวไม่ นางขยับจัดกระเป๋าเครื่องมือแพทย์สแตนเลสที่แอบซ่อนไว้ใต้ชายแขนเสื้อกว้าง ก่อนจะเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว "หม่อมฉันเพียงแต่ประเมินความสะเทือนที่มีผลต่อกระดูกสันหลังของเหล่าทหารเจ็บที่นอนรอการผ่าตัดอยู่ในค่าย หากท่านอ๋องทรงมีเวลาว่างมากพอที่จะมาวิจารณ์ท่านั่งของหม่อมฉัน ไยไม่ทรงเอาพระoาศัยไปตรวจดูรายงานเสบียงที่ถูกยักยอกจนเกือบหมดคลังนั่นเสียเล่าเพคะ?" เสี่ยวหลันสวนกลับทันควันอย่างไม่ไว้หน้า ฉันใดก็ฉันนั้น นางมิใช่กุลสตรีในห้องหอที่จะมานั่งก้มหน้าพับเพียบเรียบร้อยรอให้บุรุษผู้มีอำนาจกดขี่ข่มเหง ท่าทีปราดเปรื่องและริมฝีปากที่มักจะเคลือบด้วยคำพูดเชือดเฉือนนี้เองที่ทำให้เฟยหลงไม่เคยละสายตาไปจากนางได้เลย ตั้งแต่ก้าวแรกที่นางทะลุมิติข้ามกาลเวลามาสู่แผ่นดินอันปั่นป่วนนี้ เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย ความเยือกเย็นชาที่เขาใช้ห่อหุ้มหัวใจมาตลอดหลายปีนับตั้งแต่ถูกทรยศจากคนใกล้ชิด คล้ายจะถูกรอยยิ้มเยาะหยันและสติปัญญาอันแหลมคมของนางกะเทาะออกทีละน้อย เกี้ยวทหารเคลื่อนตัวผ่านหุบเขาแคบ ลมพัดกระโชกแรงจนผ้าม่านสีเข้มสะบัดไหว แสงแดดช่วงบ่ายสาดส่องลอดผ่านช่องว่างเข้ามากระทบกับโครงหน้าคมคายและแพขนตางอนงามของเสี่ยวหลัน จังหวะนั้นเอง ล้อเกี้ยวเกิดตกหลุมลึกอย่างแรงจนตัวรถโคลงเคลง ร่างบางของเสี่ยวหลันเสียหลักพุ่งถลาไปข้างหน้าตามแรงเหวี่ยง "ระวัง!" เสียงทุ้มต่ำตadความตกใจดังขึ้นพร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กที่คว้าหมบเอวบางของนางไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงกระชากทำให้ร่างของเสี่ยวหลันไถลเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่ห่อหุ้มด้วยเกราะเหล็กเย็นเยียบ แต่หัวใจภายใต้เกราะนั้นกลับเต้นรัวเร็วจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นระอุ เสี่ยวหลันชะงักงัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับขมับของนาง กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายสงครามและจันทร์เพ็ญโชยเข้าแตะจมูก สมองส่วนคำนวณของศัลยแพทย์สาวสั่งการให้ถอยห่าง ทว่ายามเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมปลาบที่มองลึกลงมาด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้น คำพูดต่อล้อต่อเถียงทั้งหมดกลับติดอยู่แค่ลำคอ "ปล่อยหม่อมฉันเพคะ..." เสี่ยวหลันเอ่ยกระซิบ เสียงของนางเบากว่าทุกครั้ง หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นผิดจังหวะจนน่ารำคาญ "หากข้าปล่อย เจ้าอาจจะหัวฟาดพื้นเกี้ยวจนสมองกระทบกระเทือน และถึงตอนนั้น ใครเล่าจะคอยเถียงข้าไปตลอดทาง?" เฟยหลงตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ความใกล้ชิดในพื้นที่คับแคบและโยกคลอนนี้สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ร้อนรุ่มเสียยิ่งกว่าเปลวเพลิงในเตาหลอมอาวุธ ในห้วงเวลาที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยเคมีอันร้อนแรง ทันใดนั้นเอง— *ฉึก!* ลูกศรอาบยาพิษดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศทะลุผ่านผนังไม้เกี้ยวเข้ามาปักลงบนเบาะที่นั่งห่างจากศีรษะของเฟยหลงไปเพียงคืบเดียว! แววตาของฉินอ๋องเปลี่ยนเป็นดุร้ายเยือกเย็นในเสี้ยววินาที ความอ่อนโยนเมื่อครูมลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นที่แผ่ซ่านออกมาราวกับสัตว์ป่าตื่นจากจำศีล เขาคว้าตัวเสี่ยวหลันให้หลบมาอยู่ด้านหลังด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักกระบี่ประจำกายออกจากฝักเตรียมรับมือ "มือสังหารเงา... ดูท่าการเดินทางไปค่ายทหารครั้งนี้ จะมีคนไม่อยากให้เราไปถึงรอดปลอดภัยเสียแล้วกระมังเพคะท่านอ๋อง" เสี่ยวหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ดวงตาประกายความฉลาดเป็นกรด นางไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กำลังคำนวณทิศทางของลูกศรและสารพิษเคลือบปลายศรที่ส่งกลิ่นหวานเอียนออกมา เฟยหลงไม่ตอบคำ สันจมูกโด่งเป็นสันคมบดเข้าหากันอย่างขบกรามแน่น เขากระชับกระบี่ในมือเตรียมพังผนังเกี้ยวออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูภายนอก ทว่าก่อนที่คมกระบี่จะกระทบเนื้อไม้ เสียงฝีเท้าของทหารองครักษ์นับร้อยที่ควบม้าตามอารักขาก็หยุดชะงักลง พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานจากรองแม่ทัพด้านนอกที่ดังแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านอ๋อง! มี... มีราชόงการด่วนจากเมืองหลวง ส่งตรงถึงพระองค์... ตราประทับหยกเลือดพญาครุฑพ่ะย่ะค่ะ!" มือที่กำลังกำด้ามกระบี่ของเฟยหลงชะงักค้างทันที แววตาคมกริบไหววูบลงด้วยความระแวงระวังขั้นสุด ขณะที่เสี่ยวหลันหรี่ตาลงมองเงาร่างของทหารม้าที่ถือซองเอกสารสีชาดวิ่งเข้ามาหยุดอยู่หน้าเกี้ยว—ซองเอกสารที่อาจพลิกแผ่นดินให้ลุกเป็นไฟได้ในชั่วข้ามคืน ขอบพระคุณท่านรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ! ✨ *(ส้มหวานมิติลับ)*