แผนที่ไม่อาจหลบเลี่ยง

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและชาผู่เอ่อร์หมักบ่มข้ามทศวรรษลอยอบอวลอยู่เบื้องหลังฉากกั้นผ้าไหมปັກลายหงส์เพลิง ภายในเรือนรับรองลับชั้นในสุดของจวนเสนาบดีซ้าย บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะบนโต๊ะไม้ฮวาหลีของบุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งค่อนแผ่นดิน จ้าวเสี่ยวหลันซ่อนปลายนิ้วที่ถือเข็มเงินเคลือบยาชาไว้ใต้แขนเสื้อแพรต่วนอย่างแนบเนียน สายตาดอกท้อคมกริบกวาดมองผู้คนที่นั่งล้อมวงอยู่ในห้องประชุมลับแห่งนี้ทีละคน แสงตะเกียงน้ำมันพรรณรายวับแวมสะท้อนดวงหน้าเรียวรูปไข่ที่นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก นางผ่านการผ่าตัดกลางสนามรบและเคสฉุกเฉินในห้องไอซียูยุค 80 มานับไม่ถ้วน ความกดดันระดับนี้เทียบไม่ได้เลยกับวินาทีชีวิตและความตายบนเตียงผ่าตัด ทว่าสัญชาตญาณแพทย์นิติเวชของนางกำลังกรีดร้องเตือนภัย—กลิ่นอายความตายในห้องนี้ช่างเด่นชัดเสียยิ่งกว่ากลิ่นเครื่องหอม "ฮ่าๆๆ... ดูท่าว่าแผนการที่พวกเราวางไว้ร่วมกันแรมปี จะต้องมีอันสะดุดลงก็เพราะสตรีแปลกหน้าผู้หนึ่งเสียแล้วกระมัง" เสียงหัวร่อต่อกระซิกแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างท้วมในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองของคหบดีใหญ่แห่งเจียงหนานขยับเคลื่อนไหว แววตาที่มองมาที่เสี่ยวหลันเต็มไปด้วยประกายริษยาและเจตนาฆ่าฟันที่ปิดไม่มิด ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากโต้แย้ง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรห้าเล็บโดยไม่มีการปิดบังฐานะของฉินอ๋อง เฟยหลง ก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ รัศมีกดดันอันเยือกเย็นและดุดันแผ่ซ่านออกมาราวกับพายุหิมะกลางฤดูร้อน นัยน์ตาหงส์คู่คมกวาดมองผู้ทรยศทุกคนในห้องด้วยความเหยียดหยัน มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของเสี่ยวหลันไว้หลวมๆ เป็นการส่งสัญญาณเตือนและปกป้องในคราเดียว "สตรีของเปิ่นหวาง... หาใช่คนที่จะให้ผู้ใดมาหยามเกียรติได้ตามอำเภอใจ" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เสี่ยวหลันเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของบุรุษข้างกาย หัวใจที่เคยแข็งกระด้างดั่งหินผาตามประสาแพทย์สนามกลับไหววับอย่างห้ามไม่อยู่ นางเกลียดคนปากร้ายและเผด็จการเช่นเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ในยามวิกฤตเช่นนี้ แผ่นหลังกว้างของฉินอ๋องผู้นี้ช่างเป็นที่พักพิงที่มั่นคงเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน "ท่านอ๋องทรงตรัสหนักเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ..." เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด เงาร่างที่ซ่อนอยู่หลังฉากกั้นก้าวออกมาเบื้องหน้า แสงไฟสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่มีแผลเป็นน่าเกลียดจากรอยกระบี่ เสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้ควรจะนอนป่วยอยู่บนเตียงด้วยพิษไข้ กลับยืนหยัดอย่างองอาจ แววตาเจ้าเล่ห์เป็นประกายวาววับด้วยชัยชนะที่คำนวณไว้แล้ว "พวกท่านคิดจริงๆ หรือว่า การประชุมลับครั้งนี้ จัดขึ้นเพื่อให้พวกท่านมาตกลงแบ่งเค้กอำนาจกัน? ผิดถนัด... แท้จริงแล้ว ที่นี่คือ 'หลุมศพ' ที่ข้าจัดเตรียมไว้ฝังกลบราชวงศ์ฉินต่างหาก!" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นกึกก้องจากด้านนอกจวน เสียงโลหะกระทบกันบ่งบอกถึงการมาถึงของกองกำลังทหารนอกคอกที่ถูกลักลอบนำเข้ามาในเมืองหลวงอย่างไร้ร่องรอย บรรยากาศภายในห้องประชุมพลันแปรเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อมในพริบตา เหล่าขุนนางและพ่อค้าที่เคยร่วมมือกันต่างหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าเสนาบดีซ้ายจะหักดิบและเล่นเกมใหญ่ถึงเพียงนี้ ทว่า ฉินอ๋องกลับไม่มีแม้แต่รอยตื่นตระหนกบนใบหล่อเหลานั้น มุมปากหยักลึกยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เสี่ยวหลันเคยเห็นมา "เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางโง่เขลา ถึงขนาดเดินเข้าปากเสือโดยไม่เตรียมกำลังพลสำรองไว้หรือ?" เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวใจของเขาที่เต้นอยู่แนบชิดกับนางมั่นคงและทรงพลัง "หานเฟิง... จัดการ" พริบตาเดียว เสียงระเบิดควันก็ดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอกเรือน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงปะทะกันของคมดาบ กลิ่นคาวเลือดเจือจางลอยเข้ามาตามสายลมวสันต์ที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ทว่าความวุ่นวายเบื้องนอกหาได้ดึงดูดสายตาของเสี่ยวหลันไม่ สายตาของนางจดจ่ออยู่กับถ้วยชาเซรามิกเคลือบสีเขียวหยกบนโต๊ะตรงหน้า—ถ้วยที่เสนาบดีซ้ายเพิ่งรินชาให้ตนเองเมื่อครู่ ด้วยทักษะการสังเกตอันเฉียบคมของศัลยแพทย์ยุค 80 นางสังเกตเห็นผงสีขาวละเอียดปะปนอยู่ก้นถ้วยชา แม้จะละลายไปเกือบหมดแล้ว แต่คราบตะกอนและกลิ่นฉุนแปลกประหลาดนั้น... มันคือ "สารหนู" ผสมกับพิษสลายเส้นเอ็นที่นางเคยพบในบันทึกการแพทย์โบราณ เสนาบดีซ้ายไม่ได้ต้องการแค่กำจัดฉินอ๋อง แต่เขาต้องการล้างบางทุกคนในห้องนี้เพื่อกินรวบอำนาจแต่เพียงผู้เดียว! "อย่าขยับ!" เสี่ยวหลันเอ่ยเสียงเฉียบขาด นางชักเข็มเงินเล่มยาวออกจากแขนเสื้อ ปักฉับลงบนโต๊ะไม้จนด้ามเข็มสั่นระริก "ถ้วยชานั้นมีพิษ... ใครก็ตามที่ดื่มเข้าไป แม้แต่เซียนเทวดาก็ไม่อาจยื้อชีวิตไว้ได้ภายในสามลมหายใจ!" ทุกคนในห้องชะงักก้าง คหบดีใหญ่ที่เพิ่งยกถ้วยชาขึ้นจิบถึงกับมือไม้สั่น ถ้วยชาหลุดร่วงแตกกระจายบนพื้น น้ำชาสีชาดกัดกร่อนแผ่นหินอ่อนจนเกิดเป็นควันพวยพุ่งน่ากลัว เสนาบดีซ้ายหน้าถอดสีด้วยความตกใจ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าบิดเบี้ยวทันทีเมื่อแผนการถูกเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล "นังหมอสารเลว! กล้าดีอย่างไรมาขัดขวางเรื่องของข้า!" เสนาบดีซ้ายคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ชักกระบี่ออกจากฝักพุ่งเข้าหาเสี่ยวหลันหมายปลิดชีพนางในดาบเดียว ทว่า ความเร็วของเขายังช้ากว่าฉินอ๋องก้าวหนึ่ง! ร่างสูงดุจพญาเหยี่ยวพุ่งทะยานเข้าขวางกั้น รัศมีกระบี่ประกายวาววับสะท้อนแสงไฟ ดาบในมือของฉินอ๋องวัดผ่านลำคอของเสนาบดีซ้ายไปเพียงเสี้ยว寸 (ชุ่น) จนเส้นผมสีดอกเลาเส้นหนึ่งหลุดร่วงลงสู่พื้น พร้อมกับคมกระบี่ที่จ่อติดหลอดลมของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งช่องว่างให้ขยับตัว "กล้าแตะต้องนาง... เจ้าอยากลองชิมรสชาติความตายแบบใดก่อนดีเล่า?" สุ้มเสียงเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยชิดริมหูของเสนาบดีซ้าย จนผู้เฒ่าตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและชัยชนะตกเป็นของฝ่ายฉินอ๋อง ทันใดนั้นเอง... เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานใสราดรดความเงียบงันก็ดังขึ้นจากระเบียงชั้นสองของเรือนรับรอง "แปะ... แปะ... แปะ..." ทุกคนชะงักและหันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน ท่ามกลางเงามืดของราตรี ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายดอกเหมยสีแดงชาดก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า สตรีผู้นั้นสวมผ้าคลุมหน้าโปร่งแสงสีขาว ปิดบังใบหน้าครึ่งบนไว้ เหลือเพียงดวงตาสง่านิ่งคู่หนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เมื่อสตรีผู้นั้นเอื้อมมือมาปลดผ้าคลุมหน้าออก หัวใจของเสี่ยวหลันก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้านั้น... ช่างงดงามราวกับภาพวาด ทว่าแววตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดั่งตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ และที่สำคัญที่สุด... นางมีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเสี่ยวหลันราวกับพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยน! "ถวายบังคมเพคะ... เสด็จพี่" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงงันของฉินอ๋องที่ถึงกับชะงักค้าง แววตาดุร้ายของท่านอ๋องผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด กลับเบิกกว้างด้วยความระคนตกใจและเจ็บปวดลึกซึ้งเป็นครั้งแรกในชีวิต ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับหมอหญิงและท่านอ๋องของเราในตอนนี้นะคะ! ✨ *(ส้มหวานมิติลับ)*