พระชายาผู้นี้มิใช่คนเดิม

"เก้าอี้ตัวนี้... ดูท่าว่าจะใหญ่เกินกว่าที่ก้นต่ำต้อยของอนุเป่ยจะรับไหวแล้วกระมังเจ้าคะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู ดังขึ้นก้องเรือนรับรองหลังใหญ่ กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายเหมันต์สีฟ้าอ่อน ทำให้บรรยากาศรอบกายพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น จ้าวเสี่ยวหลันในยามนี้มิใช่สตรีอ่อนแอผู้ยอมให้ใครรังแกดังเช่นวันวาน ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองสตรีตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นเฉียบคมประหนึ่งใบมีดผ่าตัดที่นางคุ้นเคยในห้องปลอดเชื้อเมื่อภพก่อน... ชัดเจน นิ่งสงบ และพร้อมจะเฉือนเนื้อร้ายทิ้งได้ทุกเมื่อโดยไม่ลังเล เป่ยฮูหยินรอง หรือที่บ่าวไพร่เรียกขานกันลับหลังว่าอนุเป่ย กำลังกำผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกโบตั๋นในมือแน่นจนข้อต่องอเกร็ง ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ นางไม่คาดคิดเลยว่าสตรีที่เคยป่วยกระเสาะกระกระสะแถมไร้ซึ่งที่พึ่งพิงอย่างเสี่ยวหลัน จะกล้ากล่าววาจาสามหามใส่ตนต่อหน้าบ่าวไพร่เรือนหลักนับสิบชีวิตเช่นนี้ "จ้าวเสี่ยวหลัน! เจ้าสามหามเกินไปแล้วนะ!" อนุเป่ยกระแทกเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่รีถลึงใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "เจ้าเป็นเพียงพระชายาที่ท่านอ๋องทรงชังน้ำหน้า ไร้ซึ่งอำนาจวาสนาในจวนนี้ เหตุใดจึงกล้าอาจหาญมาสั่งสอนข้า ผู้ซึ่งปรนนิบัติท่านอ๋องมาแรมปี!" เสี่ยวหลันหาได้สะทกสะท้านไม่ นางค่อยๆ ยกถ้วยชาเคลือบหยกขาวขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ท่าทางสง่างามราวนางพญาผู้สูงศักดิ์ กิริยาราวกับจงใจยั่วโมโหให้อีกฝ่ายขาดสติ ซึ่งมันก็ได้ผลชะงัดนัก "ปรนนิบัติ... หรือเป็นแค่ภาระที่คอยถ่วงแข้งถ่วงขาเขากันแน่เพคะ?" เสี่ยวหลันวางถ้วยชาลงกระทบจานรองเสียงดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "ท่านอ๋องทรงงานราชกิจหนักหนา เพื่อปกป้องแผ่นดินและบัลลังก์ แต่เจ้ากลับใช้เวลาว่างอันน้อยนิดมาสร้างความวุ่นวายในเรือนหลัง ส่งเสียงน่ารำคาญราวนกกาเรเวน แย่งชิงความโปรดปรานด้วยวิธีสกปรกโสมm... เช่นนี้หรือที่เรียกว่าการปรนนิบัติ?" "เจ้า! นังสารเลว ปากกล้านักนะ!" อนุเป่ยทนไม่ไหวพุ่งตัวจะเข้ามาตบหน้า ด้วยความคุ้นชินกับการใช้อำนาจบาทใหญ่ในจวนแห่งนี้รังแกคนอื่นมาเนิ่นนาน ทว่า เสี่ยวหลันหาได้หลบเลี่ยงไม่ นางเพียงแค่ปรายตามองการกระทำที่ไร้ซึ่งชั้นเชิงนั้นด้วยความสมเพช มือเรียวบางสะบัดแขนเสื้อเพียงเล็กน้อย แล้วใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดชีพจรตรงข้อมือของอนุเป่ยอย่างแม่นยำและรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! *เพียะ!* เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น แต่มิใช่เสียงตบหน้า ทว่า1 เป็นเสียงที่ข้อมือของอนุเป่ยถูกปัดจนเบี่ยงออกไปอย่างไร้ทิศทาง แรงกระแทกนั้นทำให้ร่างอวบอิ่มของอนุเป่ยเสียหลักเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นเรือน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าบ่าวไพร่ที่อ้าปากค้างจนแทบกลืนกินหมัดของตนเอง ไม่มีใครคาดคิดว่า พระชายาผู้เลื่องลือว่าอ่อนแอ จะมีวิชาป้องกันตัวที่รวดเร็วและเด็ดขาดถึงเพียงนี้! เสี่ยวหลันลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของนางทำให้ต้องก้มมองสตรีที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่สูงส่งราวกับมองมดปลวก นางย่อกายลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับอนุเป่ยที่กำลังหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจและเจ็บปวด "จำไว้... อนุก็คืออนุ" เสี่ยวหลันกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนในที่นั้น "ต่อให้เจ้าจะปีนขึ้นเตียงท่านอ๋องได้สักกี่ร้อยคืน สถานะของเจ้าก็เป็นได้แค่บ่าวรับใช้ชั้นสูงในจวนหลังนี้เท่านั้น อย่าได้อาจเอื้อมมาเทียบชั้นกับคู่ชีวิตที่ถูกต้องตามกฎหมายของท่านอ๋องเช่นข้าอีก มิฉะนั้น... ข้าอาจจะมือลั่นฝังเข็มพิษใส่จุดตายของเจ้าเข้าสักวัน โดยที่ท่านอ๋องก็ไม่ทันได้ตั้งตัวเช่นกัน!" คำขู่ที่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตทำให้หัวใจของอนุเป่ยสั่นสะท้านจนแทบหยุดเต้น สตรีตรงหน้าในยามนี้มิใช่เสี่ยวหลันคนเดิมผู้น่าสงสารอีกต่อไปแล้ว นางเปรียบเสมือนปีศาจจำแลงที่งดงาม ทว่าอันตรายถึงชีวิต! "เจ้า... เจ้ามันวิปริต! ข้าจะไปฟ้องท่านอ๋อง!" อนุเป่ยกรีดร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว นางรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีออกไปจากเรือนรับรองราวกับเห็นผีสาง โดยไม่หลงเหลือมาDมาดของอนุผู้ยิ่งใหญ่เลยแม้แต่น้อย บ่าวไพร่ในเรือนต่างพากันก้มหน้าคุดคู้ตัวสั่นด้วยความยำเกรง ไม่มีใครกล้าสบตาพระชายาผู้พลิกโฉมหน้าไปอย่างสิ้นเชิงผู้นี้อีก เสี่ยวหลันถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย นางปัดฝุ่นที่ปลายแขนเสื้อเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเตรียมตัวจะเดินเข้าห้องพักผ่อน ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งยืนนิ่งสงบอยู่ตรงกรอบประตูโค้งด้านนอก บุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินดิ้นทอง ท่วงท่าสง่างามเยือกเย็นดุจพญาอินทรีที่กำลังซุ่มมองเหยื่อ ดวงตาคมกริบราวกับคมดาบของ **ฉินอ๋อง (เฟยหลง)** กำลังจ้องมองนางนิ่งสนิท คล้ายจะอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงวิญญาณที่มาจากต่างภพของนาง หัวใจของศัลยแพทย์สาวกระตุกวูบไปชั่วขณะ... เขามายืนอยู่ตรงนี้นานเท่าใดแล้ว? และเขาได้ยินทุกประโยคที่นางกล่าวออกไปเมื่อครู่หรือไม่? เฟยหลงไม่เอ่ยวาจาใดๆ เขาเพียงแค่ก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้ามาใกล้เสี่ยวหลันทีละก้าว... ทีละก้าว จนกระทั่งกลิ่นอายบุรุษอันทรงพลังและเย็นชาโอบล้อมร่างของนางไว้ทั้งหมด ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายจะมีความขบขันระคนแปลกใจฉายชัดอยู่ภายใน "พระชายาของข้า..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอמהขึ้นช้าๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ทว่ากลับทำให้บรรยากาศรอบกายร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด "ดูเหมือนว่า... เจ้าจะเปลี่ยนไปจากเดิมมากจริงๆ จนข้าเริ่มสงสัยแล้วสิว่า... สตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าข้าในตอนนี้ แท้จริงแล้วคือใครกันแน่?" ส้มหวานมิติลับขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางข้ามมิติมาด้วยกันนะคะ