ฟื้นตื่นในร่างที่ถูกทอดทิ้ง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหยาดฝนที่ซึมผ่านรอยแตกของผนังไม้เก่าคร่ำคร่า คือสิ่งแรกที่ปลุกสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของจ้าวเสี่ยวหลันให้ตื่นตัว "อึก..." เสียงครางต่ำเล็ดลอดจากลำคอที่แห้งผากราวกับถูกไฟแผดเผา ความเจ็บปวดเสียดแท่นราวกับมีเข็มพันเล่มพุ่งทะยานเข้ากรีดแทะตามเส้นโลหิตทุกตารางนิ้ว มันไม่ใช่ความรู้สึกของการผ่าตัดเคสยากในห้องไอซียูของโรงพยาบาลทหารยุคแปดสิบที่นางคุ้นเคย แต่เป็นความทรมานอันแสนสาหัสจากการถูกลอบวาง ‘พิษร้อยราก’ พิษโบราณที่ออกฤทธิ์กัดกร่อนอวัยวะภายในอย่างช้า ๆ จนกว่าผู้ถูกกระทำจะสิ้นใจตายอย่างโดดเดี่ยวในความมืดมิด เสี่ยวหลันพยายามปรือเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่เพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาล หรือหลอดไฟนีออนกะพริบยามเข้าเวรกะดึก หากแต่เป็นเรือนไม้หลังเล็กที่ทรุดโทรมจนแทบไม่เหลือเค้าโครงความงาม หยาดน้ำค้างที่รั่วไหลจากหลังคาร่วงหยดลงบนพื้นเรือนไม้กระดานผุพังเป็นจังหวะเชื่องช้า เยียบเย็น และวังเวง สมองอันปราดเปรื่องของศัลยแพทย์สาขาศرตัดกรรมและเวชศาสตร์ฉุกเฉินประมวลผลอย่างรวดเร็ว นางจำได้แม่นยำว่าตนกำลังตรวจสอบรายงานการผ่าตัดเคสสุดท้ายก่อนจะเผลอฟุบหลับคาโต๊ะทำงานด้วยความเหนื่อยล้า แต่กลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของไม้จันทน์หอมเจือจางที่ลอยอบอวลอยู่รอบกาย พร้อมกับชุดผ้าไหมปักดิ้นทองลายหงส์ที่บัดนี้เปรอะเปื้อนคราบเลือดสีดำคล้ำ กลับยืนยันความจริงอันน่าเหลือเชื่อ—นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ‘พระชายารองจ้าวเสี่ยวหลัน’ สตรีผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นกาลกิณี และถูกกักขังให้รอวันตายอย่างเงียบเชียบ ณ เรือนท้ายจวนฉินอ๋องแห่งนี้เสียแล้ว "ฮู... แฮก..." ลมหายใจของนางติดขัด ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป พิษร้ายกำลังลุกลามเข้าสู่หัวใจ หากปล่อยไว้เช่นนี้อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยยาม (สองชั่วโมง) นางคงต้องตายเป็นรอบที่สองในร่างเดิมของผู้อื่นอย่างแน่นอน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงแต่แฝงไว้ด้วยความมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกลอนไม้ เสียงโซ่ตรวนที่กระทบกันดังกรุ้งกริ้งท่ามกลางความเงียบงัดบรรยากาศให้ตึงเครียดขึ้นทันตาเห็น ประตูไม้ผุพังถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แสงสลัวยามสายส่องกระทบเข้ากับร่างสูงสง่าในชุดคลุมยาวสีดำปักลายมฆาสีเงินยวง กลิ่นอายเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งพันปีแผ่ซ่านกดดันจนบรรยากาศภายในห้องแทบหยุดนิ่ง ฉินอ๋อง—เฟยหลง ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องเตียงนอนเก่าคร่ำคร่า ร่างกายของเขาสูงสง่าราวกับเทพสงครามผู้ลงมาจุติ ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกสลักไร้ซึ่งความรู้สึก นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองร่างที่นอนหายใจรวยรินของนางด้วยความรังเกียจระคนสมเพช ราวกับกำลังมองดูเศษสวะชิ้นหนึ่งที่เกะกะสายตา "เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ... เสี่ยวหลัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นชาบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ไร้ซึ่งความอาทร ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ สมกับฉายา ‘ท่านอ๋องมัจจุราช’ ที่ผู้คนต่างร่ำลือกันทั่วทั้งแผ่นดิน เสี่ยวหลันกัดฟันแน่น ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมากลบความเจ็บปวดในกาย นางเกลียดที่สุดคือพวกปากร้ายไม่ดูตาม้าตาเรืออย่างไร้เหตุผล มือเรียวบางที่สั่นเทาค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นพิงกับหัวเตียง ใบซีดเซียวแต่แววตากลับเปล่งประกายคมปลาบดุจคมกระบี่ นางไม่ได้หวาดกลัวอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากบุรุษตรงหน้าแม้แต่น้อย กลับกัน มุมปากเรียวบางกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ทำให้คิ้วเข้มของฉินอ๋องต้องขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ "หม่อมฉัน... ยังตายไม่ได้เพคะ..." เสี่ยวหลันเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา แต่ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นและชัดเจน นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้นตรง ๆ โดยไม่หลบสายตา "ในเมื่อท่านอ๋องยังทรงโง่เขลาปานนี้ หม่อมฉันซึ่งเป็น ‘ชายา’ ของท่าน ย่อมต้องอยู่ดูวันที่จวนฉินอ๋องแห่งนี้พังพินาศลงด้วยมือของคนสนิทของท่านเสียก่อน!" บรรยากาศภายในเรือนท้ายจวนพลันดิ่งฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งในทันที ฉินอ๋องหรี่ตาลงอันตราย รังสีสังหารแผ่พุ่งออกจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ฝ่ามือหนายื่นออกไปบีบคางมนของนางไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลจนกระดูกแทบร้าว แต่ทว่าสตรีตรงหน้ากลับไม่มีแม้แต่เสียงร้องคร่ำครวญ มีเพียงรอยยิ้มเยาะหยันที่ประดับอยู่บนเรียวปากที่เริ่มมีเลือดซึม "บังAอาจนัก!" สุรเสียงคำรามต่ำลอดไรฟัน "กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับเปิ่นหวาง... คิดว่าใช้มารยาใกล้ตายเช่นนี้ แล้วเปิ่นหวางจะใจอ่อนประทานยาถอนพิษให้เจ้าหรือ?" เสี่ยวหลันส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ แม้จะเจ็บจนแทบขาดใจ แต่นางย่อมรู้ดีว่าการแสดงความอ่อนแอต่อหน้า ‘ผู้ล่า’ มีแต่จะทำให้ตนเองถูกขย้ำจนแหลکคามือ นางใช้ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบแตะลงบนข้อมือหนาที่กำลังบีบคางตนเองอยู่เบา ๆ ราวกับจะหยั่งเชิงชีพจร พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นใจเกินกว่าที่สตรีใกล้ตายคนหนึ่งควรจะเป็น "ท่านอ๋อง... พิษร้อยรากนี้ออกฤทธิ์กัดกร่อนตับและไตอย่างช้า ๆ ผู้ปรุงมีฝีมือไม่เลวเลยทีเดียว สามารถทำให้คนตายราวกับป่วยตายโดยธรรมชาติ... แต่น่าเสียดาย..." นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "คนที่วางยาพิษนี้ในสำรับอาหารของหม่อมฉันเมื่อคืน คงลืมคิดไปว่า... ‘หมอ’ ที่เก่งกาจย่อมรู้จักพิษทุกชนิดบนโลกใบนี้ดีกว่าใคร" ฉินอ๋องชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของนางอย่างพิจารณา ความสงสัยระคนระแวดระวังฉายชัดขึ้นในแววตา สตรีผู้นี้แต่เดิมเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางตกอับที่ไร้ความสามารถ วัน ๆ เอาแต่ร้องห่มร้องไห้เรียกร้องความสนใจ เหตุใดวันนี้จึงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แววตาและท่าทีเย่อหยิ่งทระนงตนเช่นนี้... กลับคล้ายคลึงกับยอดกุนซือในคราบปีศาจที่เขาตามหามานานแรมปี "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" ฉินอ๋องถามเสียงต่ำ มือที่บีบคางนางคลายออกเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ยอมปล่อย เสี่ยวหลันยิ้มเยาะ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ผู้กุมกองทัพแดนเหนือถึงกับนิ่งงันไปสนิท "หม่อมฉันไม่ได้ต้องการยาถอนพิษจากท่าน..." นางเอ่ยเน้นทีละคำ ชัดเจน ราวกับกำลังประกาศิตชะตากรรมของตนเอง "แต่หม่อมฉันกำลังจะบอกท่านว่า... อีกไม่เกินสามชั่วยยามนี้ คนสนิทที่ท่านไว้วางใจที่สุด จะถือราชโองการลับมาประกาศประหารชีวิตท่านในข้อหากบฏ... และถ้าท่านยังยืนบื้ออยู่ตรงนี้ ร่างไร้หัวของท่านคงได้ไปนอนเน่าเคียงข้างหม่อมฉันที่หลุมศพไร้ญาติอย่างแน่นอนเพคะ!" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งเรือนท้ายจวน ฉินอ๋องจ้องมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ซับซ้อน ทั้งตกตะลึง ระแวงสงสัย และประกายความเหี้ยมเกรียมที่ถูกจุดขึ้นในดวงตาคู่คม ทว่า ก่อนที่บุรุษร่างสูงจะได้เอ่ยสิ่งใด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนหวาดผวาขององครักษ์ประจำตัวก็ดังแทรกขึ้นจากนอกประตูกลอนไม้— *"ท่านอ๋อง!แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพหลินนำราชโองการด่วนจากฮ่องเต้มาถึงหน้าจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางข้ามมิติมาสู่อ้อมอกแห่งความลึกลับนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — ส้มหวานมิติลับ