การเปลี่ยนผ่านของความรู้สึก

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ยังคงติดอยู่ปลายจมูกไม่ได้ทำให้มือของจ้าวเสี่ยวหลันสั่นเทาแม้แต่น้อย ปลายเข็มเงินยาวสามนิ้วถูกหมุนควงอย่างเชี่ยวชาญอยู่ระหว่างเรียวนิ้ว ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทรงอักษรที่มืดสลัว แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของนางให้ความรู้สึกเยือกเย็นราวกับเทพเซียนผู้พิพากษา เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิด เสี่ยวหลันสูดหายใจเข้าลึก 3 ครั้งเพื่อดึงสติกลับมา ดวงตาคู่สวยประกายวาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางความมืดมิด นางรู้ทันทีว่า... เกมการเมืองครั้งนี้ ได้เวลาเปิดฉากนองเลือดอย่างแท้จริงแล้ว ทว่า ก่อนที่แผนการกระชากหน้ากากกลุ่มกบฏในราชสำนักจะได้เริ่มขับเคลื่อน ประตูไม้สักแกะสลักลวดลายวิจิตรก็ถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ทะยานก้าวเข้ามา ฉินอ๋องเฟยหลง... บุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมไร้ความปรานี ยืนอยู่เบื้องหน้านางด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "ดึกดื่นป่านนี้ ไฉนหมอหญิงจ้าวยังมิยอมกลับไปพักผ่อนที่เรือน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันที่มักทำให้ขุนนางใหญ่ตัวสั่นงก แต่นั่นไม่ใช่กับเสี่ยวหลัน นางเพียงชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะวางเข็มเงินลงบนถาดกระเบื้องเคลือบด้วยท่าทางที่ไม่ยี่ห้อ "หม่อมฉันกำลังพิจารณาว่า... บาดแผลในใจของท่านอ๋อง สมควรจะใช้ยาถอนพิษชนิดใดจึงจะหายขาด" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งจริงจัง พลางก้าวเดินผ่านร่างหนาไปหมายจะหยิบสมุนไพรตัวอื่นมาจัดเตรียม ทว่า ปฏิกิริยาของฉินอ๋องกลับผิดคาดไปจากทุกครา... แทนที่จะตรัสวาจาดุร้ายหรือใช้อำนาจข่มขู่เช่นเคย มือหนากลับคว้าข้อแขนเรียวบางไว้อย่างเบามือ แรงบีบนั้นพอเหมาะพอดี ไม่หนักหน่วงจนนางต้องนิ่วหน้า แต่ก็มั่นคงจนนางดึงมือกลับไม่ได้ เฟยหลงก้มลงมองสตรีตรงหน้า แววตาดุร้ายดั่งพยัคฆ์ร้ายเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกที่หาดูได้ยากยิ่ง "เจ้าไม่ต้องลงมือทำสิ่งใดด้วยตนเองอีกแล้ว" เฟยหลงเอ่ยขึ้นเบา ๆ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "เรื่องในราชสำนัก... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเปิ่นหวาง ส่วนเจ้า มีหน้าที่เพียงรักษาตัวและ... สั่งการเปิ่นหวางก็พอ" เสี่ยวหลันชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ นางหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง "ท่านอ๋องตรัสอันใดออกมาเพคะ? หม่อมฉันเป็นเพียงหมอหญิงจากต่างมิติ ไฉนเลยจะกล้าสั่งการท่านผู้บัญชาการทหารทั่วหล้า" "เจ้ากล้าเสมอ... จ้าวเสี่ยวหลัน" เฟยหลงถอนหายใจยาว แววตาดุดันเมื่อวันวานบัดนี้เหลือเพียงความยอมจำนนต่อความฉลาดเฉลียวและเสน่ห์อันน่าหลงใหลของนาง "นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เรือนพักของเจ้าจะได้รับการคุ้มกันจากองครักษ์เงาทั้งหมด สิ่งใดที่เจ้าต้องการ แม้แต่ดวงดาวบนฟ้า เปิ่นหวางก็จะหามาให้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เคมีอันร้อนแรงและลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสองแผ่ซ่านราวกับเปลวเพลิงที่ถูกจุดขึ้นท่ามกลางฤดูหนาว เสี่ยวหลันสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ นางเกลียดนักเวลาที่เขากลายร่างจากสุนัขป่าดุร้ายมาเป็นสุนัขตัวโตที่เชื่อฟังนางทุกอย่างเช่นนี้ เพราะมันทำให้เกราะป้องกันหัวใจที่นางสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากเริ่มสั่นคลอน "ท่านกำลังทำให้หม่อมฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวปัญหาใหญ่นะเพคะ" นางพยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้พวงแก้มเนียนจะเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ปัญหาอันใดกัน เปิ่นหวางเต็มใจ" เฟยหลงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้ม กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายสนิมเหล็กจาง ๆ จากสนามรบทำให้เสี่ยวหลันเผลอกลั้นหายใจ "หากเจ้าต้องการให้เปิ่นหวางพลิกแผ่นดินเพื่อเจ้า เปิ่นหวางก็ยินดีทำ" ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานล้ำและชวนให้หัวใจเต้นระส่ำ พลันเกิดเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นที่นอกประวัติศาสตร์ เสียงเคาะประตูดังรัวสามครั้งติดต่อกัน ซึ่งเป็นรหัสลับฉุกเฉินระดับสูงสุดที่องครักษ์ใช้แจ้งเหตุร้าย "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงของไป๋เฉียน รองแม่ทัพคู่ใจตะโกนลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... พระราชโองการลับจากฮ่องเต้ส่งตรงมาถึงตำหนักแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฟยหลงผละออกจากเสี่ยวหลันช้า ๆ แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่กลับคืนสู่ความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในพริบตา เขาสบตากับเสี่ยวหลันเพียงเสี้ยววินาทีก็เข้าใจตรงกันว่า เกมการเมืองที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว มือหนารับม้วนราชราชโองการสีทองประทับตราหยกจากไป๋เฉียนที่หน้าประตู ก่อนจะกางออกอ่านภายใต้แสงเทียนวูบไหว ทว่า... เมื่อดึงสายตาอ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย สีพระพักตร์ของฉินอ๋องก็เปลี่ยนเป็นมืดมนถึงขีดสุด กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น เสี่ยวหลันก้าวเข้าไปใกล้เงียบ ๆ ชะโงกมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้น และวินาทีที่นางกวาดสายตาเห็นชื่อบุคคลที่ถูกระบุไว้ในพระราชโองการ หัวใจของนางก็กระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม— *พระราชโองการลับฉบับนี้ มิได้สั่งประหารกบฏ... แต่มันคือคำสั่งประหารชีวิต 'จ้าวเสี่ยวหลัน' ในฐานะแม่มดนอกรีตที่ใช้มนต์ดำควบคุมฉินอ๋อง!* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ส้มหวานมิติลับ" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!