กับดักที่ไม่มีวันหนีพ้น

จดหมายตราประทับโลหิตสามฉบับถูกเผาไหม้จนมอดดำคากล่องทองเหลือง กลิ่นกำยานปนสนิมจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทรงอักษรที่ปิดทึบ "พวกเขาคิดว่าการกว้านซื้อตั๋วแลกเงินจากคลังเสบียงชายแดนจะสามารถบีบคั้นให้กองทัพของหม่อมฉันไร้ข้าวสารกรอกหม้อได้กระนั้นหรือคะ..." จ้าวเสี่ยวหลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาดอกท้อคู่งามทอดมองแผ่นกระดาษบัญชีรายชื่อตระกูลพ่อค้าใหญ่ที่อยู่เบื้องล่าง ปลายเรียวนิ้วที่สวมปลอกเล็บทองคำเคาะลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าสร้างความหวาดผวาให้แก่สายสืบที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่เบื้องล่างยิ่งนัก นางในชุดคลุมผ้าไหมปักลายหงส์สีเพลิงสะท้อนกับแสงตะเกียง ริมฝีปากแย้มยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับยืนอยู่ปากเหวหน้าผาอันหนתาวเหน็บ ฉินอ๋อง (เฟยหลง) ยืนกอดอกพิงเสาไม้สลักลาย ม่านตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองภรรยาเอกด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ภายใต้ความเยือกเย็นดุจพยัคฆ์ซ่อนเร้นความพึงพอใจเอาไว้อย่างมิดชิด มือหนาเอื้อมไปหยิบถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ โดยไม่เอ่ยขัดจังหวะการเดินหมากของนางแม้แต่ครึ่งคำ "เรียนพระชายา… ตอนนี้บรรดาร้านค้าตระกูลซ่งและตระกูลเฉินเริ่มปล่อยข่าวลือเรื่องคลังสินค้าหลวงขาดแคลนแล้วพ่ะย่ะค่ะ พวกเขาพยายามปั่นราคาเกลือและใบชาให้พุ่งสูงขึ้นสามเท่าตัว เพื่อรอให้ถึงกำหนดส่งมอบเสบียงในอีกสามวันข้างหน้า" เงาหน่วยข่าวกรองรายงานเสียงสั่นเทา เสี่ยวหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะดุจกระดิ่งเงิน แต่กลับเย็นเยียบเข้ากระดูกดำ "ปล่อยให้พวกเขากว้านซื้อต่อไปค่ะ... ซื้อให้มากที่สุด เอาโฉนดที่ดิน สินทรัพย์ และตั๋วแลกเงินทั้งหมดไปวางเดิมพันไว้กับธนาคารการค้าของพวกเราให้หมด" นางผุดลุกขึ้นยืน ชายผ้าไหมลู่ลมตามการเคลื่อนไหว "คนโลภย่อมอยากได้กำไรมหาศาล แต่วิชาแพทย์ของข้าสอนไว้เสมอว่า โรคระบาดบางชนิด... หากไม่มียาแก้ ย่อมต้องใช้พิษถอนพิษ" สามวันต่อมา ตลาดค้าส่งลี้หยางเกิดความอลหม่านครั้งใหญ่ ตั๋วแลกเงินที่ตระกูลซ่งและตระกูลเฉินทุ่มเงินก้อนโตซื้อไว้เพื่อกักตุนสินค้า กลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าชั่วข้ามคืน เมื่อจ้าวเสี่ยวหลันในฐานะหมอหญิงผู้มีชื่อเสียง ได้นำเข้า 'สมุนไพรทิพย์จากแดนใต้' (ซึ่งนางกลั่นกรองและนำเข้ามาจากโลกยุค 80 ผ่านมิติลับด้วยเทคโนโลยีการแพทย์สมัยใหม่) เข้ามาแจกจ่ายให้แก่ราษฎรฟรีอย่างไร้ขีดจำกัด ราคาเกลือและใบชาดิ่งลงเหวในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม สินค้าที่พวกเขากักตุนไว้เน่าเสียคาคลังเพราะความชื้นที่นางจงใจปล่อยข่าวปล่อยไอน้ำเข้าห้องเก็บสินค้าผ่านกลอุบายทางวิศวกรรมที่คนยุคโบราณไม่มีวันเข้าใจ ตระกูลพ่อค้าใหญ่ที่หนุนหลังด้วยขุนนางฝ่ายตรงข้ามของฉินอ๋อง ล้มละลายในชั่วพริบตาเดียว หนี้สินท่วมหัวนับล้านตำลึงทองจนต้องนำจวนและบ่าวไพร่มาประกาศขายทอดตลาดเพื่อชดใช้หนี้หลวง ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนอ๋อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งชัยชนะ ฉินอ๋องก้าวเข้าไปโอบกอดร่างระหงของภรรยาจากด้านหลัง ปลายคางคมคายเกยอยู่บนลาดไหล่บาง สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมละมุนดุจดอกไม้ป่าที่ผสมผสานกับความฉลาดล้ำลึกที่หาผู้ใดเปรียบ "เจ้าทำให้คนตระกูลซ่งกระอักเลือดจนต้องประกาศล้มละลายในเวลาเพียงสามวัน... หมากตานี้ของชายาข้า ช่างเลือดเย็นและงดงามยิ่งนัก" สุ้มเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู พ่นลมหายใจร้อนผ่าวทำเอาผิวแก้มเนียนนุ่มขึ้นสีระเรื่อ "หม่อมฉันเพียงแค่สอนบทเรียนราคาแพงให้พวกเขารู้จักคำว่า 'ยืมมือสวรรค์ลงทัณฑ์คนโลภ' ก็เท่านั้นเองค่ะท่านอ๋อง..." เสี่ยวหลันเอี้ยวตัวกลับมาสบตาคมกริบ รอยยิ้มซุกซนฉายชัดบนดวงหน้า "ว่าแต่... รางวัลสำหรับความดีความชอบในคราวนี้ ของหม่อมฉันล่ะคะ?" เฟยหลงยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายเสน่หาที่ลุกโชน เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากบนเรียวปากอิ่มสวย ทว่า— *ปัง!* ประตูห้องโถงถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคารพกฎเกณฑ์ ขันทีเฒ่าประจำพระราชสำนักก้าวเข้ามาด้วยใบซีดเผือก ถือราชโองการสีทองอร่ามในมือสั่นเทา "พระราชโองการด่วนที่สุดจากฮองเฮา... พระราชทานสมรสครั้งใหม่ให้ท่านอ๋อง... และแต่งตั้งองค์หญิงต่างเมืองให้มาเป็นชายารองทันทีพ่ะย่ะค่ะ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเสี่ยวหลันแข็งค้างในเสี้ยววินาที ขณะที่แววตาของฉินอ๋องเปลี่ยนเป็นดุร้ายราวกับพยัคฆ์พร้อมขย้ำเหยื่อทันทีที่ได้ยินนามของสตรีผู้มาใหม่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินหมากไปกับความรักและเล่ห์กลอันลึกซึ้งนี้นะคะ