สายลมแห่งความขัดแย้ง

ปลายเข็มเงินยาวสามนิ้วจุ่มลงในถ้วยชาอุ่นร้อน ไอร้อนระเหยขึ้นมาบรรจบกับกลิ่นหอมกรุ่นของใบชาผู่เอ๋อร์ชั้นดี ทว่าเพียงชั่วพริบตา ปลายเข็มสีเงินยวงนั้นกลับเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำสนิทอย่างน่าสะพรึงกลัว จ้าวเสี่ยวหลันมิได้แสดงสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงปรายหางตามองคราบสีนิลบนปลายเข็มด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบางเบาที่มุมปาก "ดูท่าทางแล้ว 'หกอุปราช' คงจะร้อนรนจนทนรอให้พ้นคืนนี้ไม่ไหวเสียแล้วกระมังเพคะ ถึงได้ส่งของกำนัลรสชาติรุนแรงเช่นนี้มาต้อนรับหมอหญิงตัวเล็กๆ อย่างข้าถึงในจวนฉินอ๋อง" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่ากังวานก้องในความเงียบสงัดของห้องหนังสือบูรพา ฉินอ๋องเฟยหลงซึ่งประทับอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดงเงยพระพักตร์ขึ้นช้าๆ พระเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆสีคราม เสี่ยวหลันในยามนี้ไม่ได้สวมใส่เครื่องประดับล้ำค่าอันใด นอกจากปิ่นหยกขาวที่ปักไว้อย่างลวกๆ ทว่ากิริยาท่าทางกลับสง่างามและเปี่ยมด้วยอำนาจลึกลับบางอย่างที่ดึงดูดสายตาผู้คนได้อย่างประหลาด ตั้งแต่คืนที่ร่วมมือกันฝ่าวงล้อมมือสังหารในหุบเขาอวี้หลาง ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองก็มิได้ถูกจำกัดไว้แค่ 'เจ้านายกับหมอประจำตัว' อีกต่อไป มันคือความผูกพันที่หล่อหลอมขึ้นจากเลือด ความตาย และความลับอันดำมืดจากโลกต่างมิติที่เสี่ยวหลันซ่อนไว้ "เจ้าประเมินพวกมันต่ำไปแล้ว เสี่ยวหลัน" เฟยหลงตรัสด้วยพระสุรเสียงทุ้มต่ำ กังวานลึก และเปี่ยมด้วยไอสังหารที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว พระหัตถ์หนาวางพู่กันหยกในมือลง ช้าๆ "นี่ไม่ใช่แค่เรื่องชิงอำนาจในราชสำนักทั่วไป แต่เป็นการเดิมพันด้วยราชบัลลังก์... และหัวบนบ่าของพวกเราทุกคน" เสี่ยวหลันถอนหายใจเบาๆ นางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอายสมุนไพรเฉพาะตัวที่ติดกายทำให้เฟยหลงรู้สึกสงบลงอย่างน่าประหลาด—ความรู้สึกที่บุรุษผู้เย็นชาผู้นี้ไม่เคยได้รับจากสตรีใดในวังหลัง "ข้ารู้เพคะ... ยุคสมัยของข้า การผ่าตัดช่วยชีวิตคนบนเตียงคนไข้ที่เต็มไปด้วยเลือดและเสียงร้องระงมยังยากเย็นน้อยกว่าการเดินหมากบนกระดานการเมืองของพวกท่านเสียอีก อย่างน้อยที่สุด มีดหมอของข้าก็ไม่เคยแทงข้างหลังใคร" นางกล่าวพลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอาบยาพิษนั้นขึ้นมาหมุนเล่นอย่างไม่เกรงกลัว เฟยหลงขมวดพระพักตร์มุ่น พระหัตถ์ใหญ่คว้าข้อมือนางไว้ทันที แรงบิดกระชับมั่นคงจนเสี่ยวหลันต้องเงยหน้าขึ้นสบตา พระเนตรคู่นั้นดุดันและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "เจ้ากล้าดียังไงถึงหยิบมันขึ้นมา? รนหาที่ตายนักหรือ?" "ปล่อยก่อนเถอะเพคะท่านอ๋อง ข้าไม่ได้คิดจะดื่มมันเสียหน่อย" เสี่ยวหลันค้อนขวับให้พระองค์ทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ นิ้วเรียวยาวแกะมือใหญ่ออกอย่างถือวิสาสะ "ข้าแค่จะบอกว่า... ยาพิษชนิดนี้มาจากแคว้นหลางทางเหนือ มีชื่อว่า 'อัสนีไร้เงา' ออกฤทธิ์กัดกระเพาะภายในสามลมหายใจ ผู้ถูกพิษจะทรมานราวกับถูกไฟแผดเผา... ช่างเป็นวิธีตายที่ปรานีเสียจริงสำหรับคนทรยศ" รอยยิ้มของนางเย็นเยียบขึ้นมาวูบหนึ่ง เสี่ยวหลันย่อมรู้ดีว่าการเข้ามาพัวพันกับฉินอ๋องทำให้ตนกลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของเหล่าองค์ชายที่กำลังแย่งชิงบัลลังก์ แต่ทว่า... ยิ่งพวกมันบีบคั้นนางมากเท่าไหร่ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของศัลยแพทย์สาขาฉุกเฉินผู้ผ่านสมรภูมิห้องผ่าตัดมานับไม่ถ้วน ก็ยิ่งถูกปลุกเร้าให้ลุกโชนขึ้นเท่านั้น "เจ้าไม่กลัวหรือ?" เฟยหลงทอดพระเนตรใบงดงามที่เต็มไปด้วยความมั่นใจนั้นอย่างลึกซึ้ง พระองค์ไม่เคยพบสตรีใดที่เผชิญหน้ากับความตายด้วยแววตาท้าทายเช่นนี้มาก่อน "กลัวสิเพคะ ใครจะไม่กลัวความตายกัน" เสี่ยวหลันตอบหน้าตาเฉย ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ "แต่ถ้าจะต้องตายอย่างไร้ค่าในห้องขังมืดๆ สู้ให้ข้าเอาความรู้แพทย์ยุค 80 ไปพลิกแผ่นดินตบหน้าพวกมันให้คว่ำเล่น ยังจะสนุกเสียกว่า!" คำพูดแปลกหูและท่าทีกล้าหาญชาญชัยนั้นทำให้มุมพระโอษฐ์ของฉินอ๋องกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพเซียนนั้นดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา ทว่า บรรยากาศผ่อนคลายภายในห้องหนังสือกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นที่นอกประตูกั้น เสียงหอบหายใจขององครักษ์เงาคนสนิทก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะ "กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ!" เฟยหลงสะบัดพระพักตร์กลับไปทางประตู แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ "เข้ามา!" ประตูไม้สลักลายถูกผลักเปิดออกอย่างแรง องครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงแทบพื้น เหงื่อกาฬไหลท่วมกายจนอาภรณ์ชุ่มโชก ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "รายงานท่านอ๋อง... กองกำลังทหารรักษาพระองค์ของฮ่องเต้ ได้เคลื่อนพลปิดล้อมรอบจวนฉินอ๋องไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และ... และ..." "มีอะไรก็ว่ามา อย่าอึกอัก!" เฟยหลงตรัสเสียงต่ำกดดัน "มีพระราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... กล่าวหาว่าท่านอ๋องซ่องสุมกำลังพลและคบคิดกับกบฏแคว้นเหนือ มีรับสั่งให้ปลดท่านอ๋องจากตำแหน่ง และควบคุมตัวหมอหญิงจ้าวเสี่ยวหลันเข้าคุกหลวงทันทีพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นคำประกาศนั้น อุณหภูมิภายในห้องราวกับลดฮวบลงจนติดลบ ไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างของฉินอ๋องจนเสี่ยวหลันรู้สึกได้ชัดเจน ดวงตาของจ้าวเสี่ยวหลันหรี่แคบลง สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว—นี่ไม่ใช่แค่การเล่นเกมการเมืองธรรมดาเสียแล้ว แต่นี่คือ 'แผนตัดแขนตัดขา' ที่วางไว้ล่วงหน้าเพื่อกำจัดนางและฉินอ๋องไปพร้อมกัน! เฟยหลงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พระเนตรดุดันเปล่งประกายอำมหิต พระหัตถ์เอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ประจำกายแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังกระชั้นชิดเข้ามาที่หน้าเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องกังวานของขันทีคนสนิทแห่งท้องพระโรงที่อ่านพระราชโองการด้วยน้ำเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู "ราชโองการจากฮ่องเต้... ให้ฉินอ๋องและหมอหญิงจ้าว มอบตัวแต่โดยดี ผู้ใดขัดขืนมีโทษประหารทั้งโคตร!" เสี่ยวหลันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ นางหันไปสบตากับฉินอ๋องผู้เยือกเย็น ทว่าในแววตากลับสะท้อนภาพเงาของกันและกันอย่างแน่วแน่ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงประกายแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชนขึ้นในยามวิกฤต เฟยหลงยื่นพระหัตถ์มาคว้ามือเรียวของนางไว้แน่น ราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นและคำมั่นสัญญาที่ไม่มีวันแปรเปลี่ยน ท่ามกลางวงล้อมของทหารนับพันที่ปิดล้อมอยู่เบื้องนอก "จับมือข้าไว้ให้แน่น เสี่ยวหลัน..." เฟยหลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงดุดันแต่หนักแน่นดั่งขุนเขา "ตราบใดที่เปิ่นหวังยังลมหายใจ... ต่อให้ต้องคว่ำฟ้าพลิกแผ่นดิน ผู้ใดก็ไม่มีวันแตะต้องเจ้าได้แม้แต่ปลายเส้นผม!" ปัง! ประตูห้องถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากวงกบด้วยพลังภายในอันรุนแรง แสงไฟจากคบเพลิงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของแม่ทัพหลวงผู้กุมดาบเปลือยเปล่าในมือ และในวินาทีที่เงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม... หัวใจของเสี่ยวหลันก็กระตุกวูบอย่างแรง เมื่อตระหนักได้ว่าศึกครั้งนี้... คือกับดักมรณะที่ถูกขุดล่อไว้รอให้พวกนางเดินลงไปเองโดยสมบูรณ์! (โปรดติดตามตอนต่อไป) *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันคลื่นลมอันบ้าคลั่งนี้ไปพร้อมกับข้าไว้นะคะ! ❤️ -- ส้มหวานมิติลับ