เมื่อหมาป่าเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่

ความเงียบงันในห้องรับรองวีไอพีราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว คำว่า 'สัญญาชีวิต' ที่เพิ่งหลุดรอดจากริมฝีปากของคีรินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคน เรนยืนนิ่งค้าง เบิกตากว้างมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งประกาศสถานะที่เหนือความคาดหมายออกไปอย่างหน้าตาเฉย หัวใจในอกข้างซ้ายเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมาข้างนอก ไม่ใช่เพราะความซาบซึ้ง แต่เป็นความตื่นตระหนกปนฉุนเฉียวที่ถูกเอาชื่อเข้าไปเอี่ยวในเกมการเมืองธุรกิจของอีกฝ่ายโดยไม่ทันได้ตั้งตัว "คุณคีริน... พูดอะไรออกมาทราบไหมคะ?" รินรดาหน้าเสีย สีหน้าที่เคยเรียบนิ่งหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบภายใต้ขนตางอนงามตวัดมองเรนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "แค่เด็กฝึกงานฝึกหัดที่รับเข้ามาแก้ขัด ถึงกับต้องยกคำว่าสัญญาชีวิตมาอ้างเพื่อตบหน้าฉันเลยหรือคะ?" คีรินไม่แม้แต่จะชายตามองคู่หมั้นทางธุรกิจของตนเอง ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทตัดเย็บชั้นดีขยับกายถอยหลังเพียงครึ่งก้าว จนแผ่นหลังของเขาเกือบแนบชิดกับอกของเรน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนเรนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกโดยอัตโนมัติ "ผมพูดภาษาไทยชัดเจนดีนี่ครับ รินรดา" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ไร้เยื่อใย "หรือต้องให้ผมแปลเป็นภาษาอังกฤษอีกรอบ ถึงจะเข้าใจว่าคำว่า 'ของของผม' มันแปลว่าอะไร" "คุณ!" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนซีดขาว มือที่ถือกระเป๋าแบรนด์เนมกำเข้าหากันจนข้อนิ้วปูดโปน "คุณกำลังเอาชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลมาเล่นตลกกับเด็กนี่นะเหรอ? ถ้าคุณพ่อรู้เรื่องนี้..." "เชิญฟ้องคุณอาตามสบายครับ" คีรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดราวกับมีคมมีดซ่อนอยู่ "แต่ก่อนจะไปฟ้องใคร ช่วยกรุณาจำใส่สมองไว้ด้วยว่า ในอาณาจักรของผม ไม่มีใครมีสิทธิ์มาไล่คนของผมออกทั้งนั้น... ยกเว้นผมคนเดียว" เรนรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน คำว่า 'คนของผม' จากปากผู้ชายคนนี้มีอานุภาพรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว ความโกรธที่เคยคุกรุ่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสับสนระคนประหม่าจนทำตัวไม่ถูก มือเรียวรีบเอื้อมไปคว้าชายเสื้อสูทด้านหลังของคีรินไว้โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะออกแรงดึงเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนสติ *ไอบ้านี่... เล่นใหญ่เกินไปแล้วโว้ย!* เรนคิดในใจอย่างหัวเสีย พยายามขยับตัวหลบออกจากร่มเงาของแผ่นหลังกว้างนั้น แต่ทว่า... คีรินกลับรู้ทัน มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือของเรนที่กำชายเสื้อเขาไว้อย่างรวดเร็ว แล้วรวบมันไว้ในอุ้งมือเดียว บีบกระชับแน่นพอเหมาะไม่ให้ดิ้นหลุด แต่ก็ไม่ถึงกับเจ็บ เรนสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองคีรินทันที ทว่าสิ่งที่เห็นคือเสี้ยวหน้าด้านข้างที่สันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองรินรดาแล้ว แต่มันกำลังก้มลงมาสบตากับเขาด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงจนน่ากลัว "อยู่เฉยๆ ครับ" คีรินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปัดป้ายอยู่ข้างแก้มของเรน "ถ้าไม่อยากให้ผมจูบโชว์กลางห้องนี้" เรนเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าที่เคยขาวเนียนตอนนี้ขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับคำขู่หน้าไม่อายที่อีกฝ่ายพ่นออกมาหน้าตาเฉย ปากก็เก่งนักเรื่องต่อปากต่อคำ แต่พอเจอความรุกฆาตแบบไร้ทางหนีทีไล่แบบนี้ เรนถึงกับใบ้กิน พูดอะไรไม่ออกนอกจากอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ รินรดาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดเลือดขึ้นหน้าจนแทบกรีดร้อง ความอัปยศอดสูที่ถูกหักหน้าต่อหน้าเด็กกะโปโลทำให้ภาพลักษณ์หญิงสาวผู้เพียบพร้อมพังทลายลงไม่เป็นท่า "ดี! ดีมากค่ะคุณคีริน!" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาด้วยความแค้นเคือง ดวงตาอาฆาตพุ่งตรงมาที่เรนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "จำคำวันนี้ไว้ให้ดีนะคะ หวังว่าความสนุกชั่วครั้งชั่วคราวของตระกูลคุณ จะไม่ทำให้หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ร่วงกวาดเรียบในสัปดาห์หน้านะคะ!" สิ้นคำขู่ รินรดาก็สะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกระแทกส้นสูงออกจากห้องรับรองไปอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงจากการปิดประตูส่งเสียงดังปังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่บรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับอัดแน่นไปด้วยมวลความอึดอัดที่ชวนให้หายใจไม่ออก คีรินยังคงไม่ปล่อยมือจากข้อมือของเรน ร่างสูงค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กเต็มตัว ดวงตาคมกริบสำรวจใบหน้าที่บึ้งตึงแต่แฝงความตื่นตระหนกของเรนอย่างละเอียดลออ ราวกับเสือดาวที่กำลังพิจารณาเหยื่อในกรงเล็บ "ปล่อยได้ยังครับ" เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงข้อมือของตัวเองกลับมา แต่คีรินกลับยิ่งกระชับอุ้งมือแน่นขึ้น ดึงร่างของเรนให้ขยับเข้าไปใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ "เมื่อกี้เก่งนักไม่ใช่เหรอครับ" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่า ปลายจมูกโด่งเป็นสันเกือบจะชนกับปลายจมูกของเรนอยู่รำไร "กล้าเถียงฉอดๆ กล้าท้าทายรินรดา แต่พอเจอผมรุกเข้าหน่อย ทำไมถึงหน้าแดงเป็นกุ้งต้มแบบนี้ล่ะครับ หืม?" "ใครหน้าแดง!" เรนสวนกลับทันควัน เสียงสูงปรี๊ดเพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนที่ตีรวนขึ้นมาในอก "ปล่อยผมนะคุณคีริน! อย่ามาฉวยโอกาสจับเนื้อต้องตัวผมนะเว้ย!" "ผมไม่ได้ฉวยโอกาสครับ" คีรินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนเรนต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ แต่วางมืออีกข้างของคีรินไว ไวกว่าความคิด นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่เอวบางของเรนเบาๆ แล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ "นี่คือการแสดงความเป็นเจ้าของต่างหาก... ในเมื่อคุณเลือกที่จะยืนข้างผมเมื่อกี้ คุณก็ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของผมด้วย" "รับผิดชอบบ้าอะไรเล่า! ผมไปยืนข้างคุณตอนไหน ผมแค่..." เรนเถียงไม่ออกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ที่เขาเผลอไปยืนอยู่หลังแผ่นหลังนั้นจริงๆ "คุณปกป้องผมจากสายตาพวกนั้น... ถึงแม้ปากคุณจะบอกว่ารำคาญผมก็เถอะ" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้เยาะเย้ยคนอื่นหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ลึกล้ำและจริงจังจนเรนไม่กล้าสบตา "เรน... คุณรู้ไหมว่าบางที การที่คุณทำเป็นเก่ง ทำเป็นพยศใส่ผม มันทำให้ผม..." คำพูดของคีรินขาดหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ ประตูห้องรับรองที่เพิ่งถูกปิดไปเมื่อครู่ ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล! ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐาน ใบหน้าเคร่งเครียดและดุดันจนคล้ายคลึงกับคีรินก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวเดินที่ทรงพลัง ดวงตาคมกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันในระยะประชิด ก่อนที่เสียงทรงอำนาจจะเอ่ยขึ้นท่ามกลางความตกตะลึง "คีริน... แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่! รู้ไหมว่ารินรดาเพิ่งโทรไปฟ้องฉันเรื่องอะไร!" คีรินชะงัก สีหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที มือหนาที่ยังคงกุมข้อมือเรนอยู่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ เรนเบิกตากว้างเมื่อหันไปมองผู้มาใหม่ หัวใจที่เต้นระรัวอยู่แล้วกลับกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อตระหนักได้ว่า... มรสุมลูกใหญ่กำลังจะซัดถล่มพวกเขาในวินาทีนี้! --- ติดตามตอนต่อไป "เมื่อหมาป่าเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่" ได้ในตอนที่ 14 นะครับ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ!)