ความหึงหวงที่ร้อนแรง

“มือที่จับกันอยู่... ปล่อยได้หรือยังครับ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากด้านหลัง เรนสะดุ้งสุดตัวจนเผลอปล่อยมือออกจากแขนของ ‘วิน’ เพื่อนเก่าสมัยมหาลัยที่เพิ่งบังเอิญมาเจอกันในงานเลี้ยงการกุศลของบริษัท คีรินยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนขับเน้นออร่าทรงอำนาจจนคนรอบข้างต้องรีบขยับถอยห่าง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของท่านประธานหนุ่มจ้องเขม็งไปที่วิน ก่อนจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเนียนใสของเรนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คุณคีริน... มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?” เรนถามพลางเม้มปากแน่น เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาจากคนตรงหน้ามันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุม “ถ้าผมไม่มา คุณคงลืมไปแล้วมั้งครับว่าตัวเองยังมีหน้าที่อะไรที่ต้องทำ” คีรินก้าวเข้ามาประชิดตัวเรนจนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมเบสวู้ดดี้จางๆ ผสมกับกลิ่นอายความคุกรุ่น “ไปกับผม เดี๋ยวนี้” “เดี๋ยวสิครับคุณคีริน! ผมยังคุยกับเพื่อนไม่เสร็จ...” “ผมไม่มีเวลามาเล่นขายของกับเพื่อนเก่าของคุณหรอกครับเรน” คีรินคว้าข้อมือเรนกระชากเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะไม่ให้อีกฝ่ายขัดขืน “จำไม่ได้หรือไงว่าคุณพ่อผมสั่งให้คุณเตรียมตัวยังไงสำหรับคืนนี้ หรือต้องให้ผมย้ำอีกรอบว่าคุณกำลังจะ ‘ถูกเนรเทศ’ ออกจากที่นี่?” คำว่าเนรเทศที่ออกมาจากปากคีรินกระแทกใจเรนอย่างจัง เขาหันไปมองวินที่ทำหน้าเหวอด้วยความเกรงใจ ก่อนจะยอมก้าวตามแรงดึงของร่างสูงไปที่ระเบียงชั้นดาดฟ้าที่เงียบสงัด ทันทีที่พ้นสายตาผู้คน คีรินก็เหวี่ยงเรนจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับกำแพงปูนเย็นเยียบ มือแกร่งยันกำแพงกักขังร่างเล็กไว้ตรงกลาง กลิ่นอายความหึงหวงรุนแรงแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างร้อนระอุ “ห่วงนักหรือไงครับไอ้เพื่อนคนนั้นน่ะ?” คีรินก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากเรน “คุณมันบ้าไปแล้วคีริน! ผมแค่คุยกับเพื่อน ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้?” เรนสวนกลับ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “คุณจะไล่ผมออกก็ไล่ไปสิครับ จะมาทำตัวงี่เง่าใส่ผมทำไม!” “หึ... งี่เง่า?” คีรินเค้นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามันวาวด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราด “ใช่ ผมมันงี่เง่า ผมมันเผด็จการ ผมมันเจ้ากี้เจ้าการ... แต่คุณช่วยจำไว้ด้วยว่า ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในชีวิตผม คุณไม่มีสิทธิ์ไปแตะต้องหรือให้ความสำคัญกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น!” “ทำไมผมจะไม่มีสิทธิ์!” เรนพยายามผลักอกแกร่งออก แต่คีรินกลับล็อกตัวเขาไว้แน่นกว่าเดิม “เพราะคุณเป็นของผม!” คีรินตะคอกเบาๆ ก่อนจะฉวยโอกาสก้มลงประทับจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากบาง มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่มันคือการประกาศยึดครอง มันเต็มไปด้วยความหวงแหนและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเรนแทบจะละลาย เขารู้ดีว่าคีรินกำลังโมโหที่ต้องทำตามคำสั่งพ่อในการไล่เขาออก แต่การที่อีกฝ่ายแสดงท่าทีหึงหวงรุนแรงขนาดนี้ มันยิ่งทำให้เรนสับสน “ถ้าจะไล่ออก ก็รีบๆ ทำสิครับ” เรนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายดันคีรินออกห่าง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ “จะให้ผมไปพ้นๆ หน้าคุณไม่ใช่เหรอ? ทำแบบนี้มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่า... คุณกำลังลังเล” คีรินชะงักไป ดวงตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงชั่วขณะ มือที่เคยกักขังร่างเล็กเปลี่ยนมาเชยคางมนขึ้นอย่างแผ่วเบา “ผมไม่ได้ลังเลเรน... ผมแค่ไม่อยากให้มันจบแบบนี้” ทว่าก่อนที่เรนจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว รินรดาเดินเข้ามาในมุมมืดด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลอยู่ “แหม... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรที่สำคัญอยู่นะคะ” รินรดาแสยะยิ้ม มองเรนด้วยสายตาเหยียดหยาม “คุณคีรินคะ ถ้าคุณยังอาลัยอาวรณ์กับพนักงานชั้นต่ำคนนี้อยู่ ฉันเกรงว่าข้อตกลงเรื่องหุ้นของเราคงต้องมีการเปลี่ยนแปลงนะคะ” คีรินหันไปเผชิญหน้ากับรินรดา แววตาเปลี่ยนกลับมาเย็นชาดุจเดิม แต่เรนสังเกตเห็นว่ามือของคีรินที่อยู่ข้างลำตัวนั้นกำแน่นจนสั่น “รินรดา อย่ามายุ่งกับเรื่องของผม” คีรินพูดเสียงเรียบ “ไม่ยุ่งไม่ได้หรอกค่ะ เพราะในซองนี้คือคำสั่งปลดพนักงานที่มีผลบังคับใช้ทันที... รวมถึงหลักฐานที่คุณพ่อคุณฝากให้ฉันนำมามอบให้ เพื่อยืนยันว่าถึงเวลาที่เด็กนี่ต้องไปจากชีวิตคุณเสียที” รินรดายื่นซองเอกสารให้คีริน คีรินรับมาด้วยแววตาว่างเปล่า แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเปิดออก เรนกลับคว้าซองนั้นไว้แล้วฉีกกระชากจนขาดกระจุยท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งคู่ “ไม่ต้องหรอกครับคุณคีริน” เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “ผมตัดสินใจแล้ว... ผมจะไปเอง” เรนหันหลังกลับเตรียมเดินจากไป แต่คีรินกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่นอีกครั้ง “เรน... อย่าไป” ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าของชายวัยกลางคนที่มีอำนาจมากที่สุดในบริษัทก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับคำประกาศิตที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล “ถ้าคุณยังไม่ยอมปล่อยมือจากเด็กคนนี้ คีริน... พรุ่งนี้เช้า อย่าเรียกตัวเองว่าประธานบริษัทอีกเลย!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ นาโนบอทมาสเตอร์จะพาทุกท่านไปต่อในความเข้มข้นขั้นสุดในตอนหน้าครับ!