บทลงโทษคนดื้อ

แฟ้มเอกสารหนาปึกตกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น จนกระดาษแผ่นบนสุดปลิวหวือตามแรงลม เรนสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงยืนหลังตรงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุดันของคนหลังโต๊ะ ประโยคขู่ขวัญจากรินรดาเมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท *“ถ้าคุณยังไม่ยอมปล่อยมือจากเด็กคนนี้ คีริน... พรุ่งนี้เช้า อย่าเรียกตัวเองว่าประธานบริษัทอีกเลย!”* แต่นี่คือ "พรุ่งนี้เช้า" ที่ว่า และคีรินก็ยังนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยแววตาคุกรุ่นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า “นี่คือรายงานวิเคราะห์โครงการลงทุนในอีกสามปีข้างหน้า ทบทวนตัวเลขทุกบรรทัด แก้ไขข้อมูลความเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อม และจัดทำเปรียบเทียบต้นทุนวัสดุโครงสร้างทั้งหมด... ภายในสี่โมงเย็นวันนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเฉียบขาดระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่ยืนกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้ เรนก้มมองกองกระดาษที่สูงเกือบฟุตแล้วหัวเราะในลำคออย่างเหลืออด “คุณคีรินครับ งานกองนี้ต่อให้ใช้ทีมที่ปรึกษาการเงินห้าคนช่วยกันวิเคราะห์ ยังไงก็ต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสามวัน แต่นี่คุณสั่งให้ผมทำคนเดียวแถมจบภายในสี่โมงเย็น... นี่คือบทลงโทษ หรือว่าสมองส่วนการคำนวณของคุณมีปัญหาทางจิตเวชกันแน่ครับ” เรนสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา เขาค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ประสานมือไว้บนหน้าท้องท่าทีสบายสวนทางกับบรรยากาศรอบตัวที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก “ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นบทลงโทษ... มันก็คือบทลงโทษครับ เรน” คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดร่างบางที่ยืนขวางอยู่ “จำไว้ว่าที่นี่คืออาณาจักรของผม ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์เอาอำนาจมาขู่ผมได้ทั้งนั้น... และยิ่งไม่มีใครมีสิทธิ์มาสั่งให้ผมปล่อยมือจากคุณด้วย” ประโยคหลังกระซิบแผ่วเบาชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความหวงแหนที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเผด็จการ เรนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะกับสัมผัสใกล้ชิดและกลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของคนตัวโต แต่ทว่าความพยศในตัวก็สั่งให้เขาถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วเงยหน้าสวนกลับทันที “อย่ามาทำเป็นพูดจาเจ้าชู้เพื่อเบี่ยงประเด็นนะครับ คุณอยากกักตัวผมไว้ที่นี่เพราะกลัวเสียหน้าเรื่องที่คุณแม่หรือคู่หมั้นของคุณจะมาอาละวาดมากกว่ามั้ง... เชิญครับ ท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ เอาเอกสารพวกนี้ไปปาใส่หน้าคนที่กล้ามาสั่งคุณเถอะครับ อย่ามาลงกับผมเลย!” “ปากเก่งนักนะ” คีรินคำรามต่ำในลำคอ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวไว้ไม่ให้ถอยหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงเรนให้อยู่กับที่ ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวระคนคลั่งรัก ลึกๆ แล้วเขารู้ว่ารินรดาพยายามทำอะไร และเขาก็เกลียดการถูกบีบบังคับมากที่สุด การกักตัวเรนไว้ข้างกายวันนี้จึงไม่ใช่แค่การลงโทษคนดื้อ แต่เป็นการประกาศสงครามกลายๆ ว่าเขาไม่มีวันยอมจำนน “ปล่อยนะ!” เรนพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความประหม่าที่ใกล้ชิดกันเกินไป “ถ้าผมทำงานนี้ไม่เสร็จตามสั่ง คุณก็จะหาข้ออ้างหักเงินเดือนผมอีกใช่ไหมครับ พ่อคนงก!” “ผมรวยพอที่จะเลี้ยงคุณไปทั้งชีวิตโดยที่คุณไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เรน” คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนเรนต้องหลบตา “แต่ที่ผมต้องสั่งงานหนัก... ก็เพราะอยากให้คุณนั่งอยู่ตรงนี้ ในสายตาของผม ตลอดเวลาทำการยังไงล่ะ” “คุณ...!” เรนพูดไม่ออก สมองตื้อตันไปชั่วขณะกับความหน้าไม่อายที่ถูกพูดออกมาหน้าตาเฉย ก่อนที่เรนจะได้อ้าปากด่าทอคำคมคายชุดใหญ่ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนดุเสียก่อน ทันทีที่ประธานหนุ่มยังไม่ทันอนุญาต บานประตูไม้สักก็ถูกผลักเปิดผางด้วยฝีมือของเลขาหน้าห้องที่มีสีหน้าตื่นตระหนก “ท่านประธานครับ... แย่แล้วครับ! คุณรินรดาพากลุ่มผู้ถือหุ้นใหญ่บุกขึ้นมาถึงหน้าห้องทำงานแล้วครับ บอกว่ามีเรื่องด่วนที่สุดที่จะต้องให้ท่านประธานชี้แจงตอนนี้เลยครับ!” คีรินชะงัก ดวงตาคมตวัดมองไปที่ประตูห้องทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาในเสี้ยววินาที ขณะที่เรนซึ่งยังถูกกุมข้อมืออยู่พลันเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า พายุลูกใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาในห้องทำงานนี้แล้ว ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับทุกคน!