เส้นกั้นระหว่างเจ้านายกับเด็ก

เสียงบิดลูกบิดประตูห้องทำงานดังขึ้น ราวกับเข็มนาฬิกาที่นับถอยหลังสู่วินาทีระเบิด รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างหนาของคีรินเมื่อครู่ถูกกดทับลงอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง ทว่าเรนกลับไวกว่า ร่างบางสะบัดข้อมือหลุดจากการพันธนาการของคนตัวโตกว่าอย่างเด็ดขาด ก่อนจะก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างสามก้าวถ้วนราวกับมีเส้นช็อกสีขาวตีขีดกั้นกลางระหว่าง "เจ้านาย" กับ "เด็กฝึกงาน" เอาไว้อย่างชัดเจน "เข้ามาสิครับ... รินรดา" คีรินปรับน้ำเสียงให้เรียบนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองหน้าประตู แต่แววตาคู่นั้นยังคงทิ้งร่องรอยความหงุดหงิดจากการถูกขัดจังหวะไว้อย่างไม่ปิดบัง ประตูห้องทำงานเปิดกว้าง รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีเบจก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ทว่าดวงตาคมปลาวาฬคู่นั้นกลับกราดมองสำรวจระหว่างคีรินกับเรนที่ยืนเว้นระยะห่างกันผิดปกติ รอยยิ้มบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแพงกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "ดูเหมือนรินจะมาขัดจังหวะสำคัญเข้าสินะคะ คีริน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม แต่แฝงความประชดประชันไว้อย่างแนบเนียน เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน พร้อมกับวางแฟ้มเอกสารลงเสียงดังพอสมควร "พอดีรินมีเอกสารด่วนที่ต้องให้คุณเซ็นอนุมัติ... และไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นเด็กฝึกงานคนนี้ อยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคุณตามลำพังด้วย" เรนเม้มปากแน่นอย่างนึกหมั่นไส้กับท่าทีตีเนียนและคำพูดเหน็บแนมนั้น นักศึกษาจบใหม่อย่างเขาไม่ใช่คนซื่อบื้อที่จะดูไม่ออกว่าผู้หญิงคนนี้กำลังแสดงความเป็นเจ้าandเข้าครอบครองคีรินในสายตาของคนอื่น ทว่าเขาก็ไม่มีสิทธิ์จะเอ่ยปากแก้ต่างอะไรทั้งสิ้น ในเมื่อสถานะของเขากับคีรินตอนนี้มันคลุมเครือเกินกว่าจะอธิบาย "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปเคลียร์งานเอกสารข้างนอกก่อนนะครับท่านประธาน" เรนเลือกที่จะตัดปัญหาโดยการตัดบท เขาโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างให้เกียรติในฐานะเจ้านาย ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงไปยังประตูทันที "เดี๋ยว" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขัดขึ้น เรนชะงักเท้าแต่ยังไม่หันกลับไปมอง "งานที่คุณรับผิดชอบยังไม่เคลียร์ให้เสร็จสิ้นกระบวนความ อย่าเพิ่งริอ่านเดินหนีคำสั่งของผม... เรน" คีรินจงใจเน้นเสียงเรียกชื่อท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและกดดัน เป็นการประกาศกร้าวทางอ้อมว่า เขายังไม่อนุญาตให้เรนถอยห่างออกไปไหนทั้งนั้น รินรดาหรี่ตามองการโต้ตอบระหว่างคนทั้งสองด้วยความไม่พอใจ รังสีความหึงหวงและเกลียดชังพุ่งวาบผ่านแววตาคู่สวย เธอก้าวเข้าไปใกล้คีรินมากขึ้น จงใจใช้ไหล่เบียดชิดกับแขนแกร่งของชายหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอเซาะ "คีรินคะ เย็นนี้คุณมีนัดทานข้าวกับคุณพ่อของรินนะคะ อย่าลืมล่ะ... ส่วนเด็กคนนี้ ถ้างานมันล้นมือจนทำไม่ไหว ทำไมไม่ให้หาคนอื่นมาช่วยแทนล่ะคะ จะได้ไม่ต้องรบกวนเวลาส่วนตัวของคุณ" เรนที่ยืนฟังอยู่ทางด้านหลังรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมมาทิ่มแทงในอก ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาจนหน้าชา แม้เขาพยายามจะบอกตัวเองซ้ำๆ ว่า เขากับคีรินเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง เป็นแค่คนทำข้อตกลงผลประโยชน์ร่วมกัน แต่ภาพที่รินรดากำลังยืนแนบชิดสนิทสนมกับคีริน กลับทำให้เขารู้สึกขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก "เรื่องงานของผม ผมจัดการเองได้ครับ ไม่รบกวนคุณรินรดามาออกความเห็นหรอกครับ" เรนหันกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มหวานหยดแบบนักธุรกิจถูกส่งให้รินรดาอย่างเยือกเย็น "อีกอย่าง... ผมเป็นคนรับผิดชอบงานนี้ตั้งแต่ต้น การที่ท่านประธานจะเรียกผมมาตักเตือนหรือสั่งงานเพิ่มเติม ก็เป็นหน้าที่โดยตรงของเจ้านายอยู่แล้วนี่ครับ หรือคุณรินรดามองว่ามันแปลกเหรอครับ?" คมคำเชือดเฉือนแบบนิ่มๆ แต่เจ็บแสบถึงทรวงอกทำเอารินรดาหน้าชาซ่าน ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ไม่คิดว่าเด็กฝึกงานไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำกับเธออย่างไม่เกรงกลัว "เธอ! ปากกล้าดีนี่... อยู่ในบริษัทนี้ได้ไม่นาน แต่หางเริ่มงอกแล้วสินะ" รินรดาแหวใส่ด้วยความเหลืออด "พอได้แล้ว รินรดา" คีรินเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบกวาดมองคู่หมั้นทางธุรกิจด้วยแววตาตำหนิ "นี่คือห้องทำงานของผม และคนที่คุณกำลังต่อปากต่อคำด้วย ก็เป็นพนักงานใต้บังคับบัญชาของผม การที่ใครจะทำงานที่นี่หรือไม่อย่างไร มันไม่ใช่หน้าที่ที่คุณจะต้องมาจุ้นจ้าน" รินรดาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เธอกัดริมฝีปากล่างอย่างเจ็บใจ ก่อนจะปั้นหน้ากลับมาส่งยิ้มฝืนๆ ให้คีริน "รินก็แค่หวังดีกับคุณเท่านั้นเองค่ะ... งั้นรินวางเอกสารไว้ตรงนี้นะคะ เซ็นเสร็จแล้วรบกวนให้เลขาเอาไปให้รินด้วย" พูดจบเธอก็สะบัดหน้าพรวดเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย แรงกระแทกของประตูที่ปิดลงสะท้อนความหงุดหงิดของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องทำงานขนาดใหญ่อีกครั้ง เรนถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก ก่อนจะก้าวถอยหลังไปอีกก้าวเพื่อเตรียมตัวเผ่นหนีออกจากบรรยากาศชวนอึดอัดนี้ "ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ" เรนเอ่ยเสียงเรียบ หลบสายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองมานิ่งๆ "ใครอนุญาตให้คุณถอยห่างจากผม?" คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเรนอย่างรวดเร็วจົນตั้งตัวไม่ทัน เรนผงะถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ พื้นที่รอบตัวถูกรุกรานด้วยร่างหนาที่ก้าวเข้ามาปิดกั้นทางหนีทุกทาง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความร้อนผ่าวจากร่างกายของคนตรงหน้าโถมเข้าใส่จนลมหายใจสะดุด "คุณคีริน... ถอยไปเลยนะ เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนี่ครับ" เรนเอ่ยเตือนเสียงแข็ง พยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่มือหนากลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "เรื่องอะไรล่ะ? เรื่องที่เราต้องเว้นระยะห่างงั้นเหรอ?" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาดุจัดทว่าสั่นไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เรนไม่อาจคาดเดา "คุณคิดจริงๆ เหรอเรน ว่าแค่ตีเส้นกั้นลมปากนั่น แล้วผมจะยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ?" หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวเร็วยิ่งกว่ากลองศึก เรนแหงนหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดจากระยะห่างที่ใกล้ชิดจนอันตราย "ปล่อยผมนะ... คุณมีคู่หมั้น มีคนที่ต้องไปทานข้าวด้วยแล้วนี่ครับ จะมาสนใจเด็กฝึกงานอย่างผมทำไมอีก" เรนประชดออกไปโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเจือความน้อยใจเล็กๆ ที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ คีรินชะงักไปชั่ววินาที มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นบางๆ ทว่าแววตากลับลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความหมายที่ทำให้เรนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "หึงเหรอครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเรน ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียนจนร้อนผ่าวไปหมด "ใครหึงคุณ! อย่าหลงตัวเองน่าคุณคีริน!" เรนรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด "ปากแข็ง..." คีรินหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า "แต่ต่อให้คุณจะพยายามถอยห่างออกไปไกลแค่ไหน... จำไว้เรน ว่าคนอย่างคีริน ไม่เคยปล่อยเหยื่อที่ตัวเองสนใจ ให้หลุดมือไปได้ง่ายๆ หรอกนะ" ยังไม่ทันที่เรนจะได้อ้าปากสวนกลับ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทไปเมื่อครู่กลับถูกผลักเปิดผางเข้ามาอีกครั้งอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับน้ำเสียงตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือด "คุณคีรินครับ! แย่แล้วครับ! หุ้นของบริษัทเราในตลาดหลักทรัพย์กำลังโดนเทขายอย่างหนัก และข่าวฉาวเรื่อง... เรื่องของคุณกับคุณรินรดาหลุดออกไปถึงสำนักข่าวแล้วครับ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนตอนนี้นะครับ