เลขาจำเป็นกับความซวย

แฟ้มเอกสารหนาปึึกห้าเล่มถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง!* แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้กาแฟดำในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย แต่เจ้าของโต๊ะอย่างคีรินกลับไม่แม้แต่จะชายตาแล เขายังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตในมือราวกับว่าตัวหนังสือพวกนั้นน่าสนใจเสียยิ่งกว่ามนุษย์ที่ยืนหายใจอยู่ตรงหน้า "เก้าอี้ตัวนี้... ผมว่ามันไม่ค่อยเหมาะกับตำแหน่ง 'เลขาหน้าห้อง' เท่าไหร่หรอกนะครับคุณคีริน" เรนพ่นลมหายใจออกทางจมูก ดวงตากลมโตราวกับแมวปื้อคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ เขากวาดตามองชุดสูทสีเข้มที่ตนเองจำใจต้องสวมใส่ตามคำสั่งแกมบังคับของคนตรงหน้าอย่างนึกขัดเคือง มือเรียวขยับปกเสื้อให้เข้าที่เล็กน้อยก่อนจะเชิดหน้าขึ้นท้าทาย คีรินวางแท็บเล็ตในมือลงช้าๆ เขายืดตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สองมือประสานกันไว้ที่หน้าตัก ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีมองสำรวจร่างโปร่งที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เรนลงความเห็นว่า "น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก" "จำไว้ว่าคุณไม่ได้มานั่งเป็นคุณชายเทวดา... คุณมาใช้หนี้ความซวยที่คุณก่อไว้กับผม" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก "และถ้าเอกสารพวกนั้นยังไม่ถูกคัดแยกและสรุปประเด็นสำคัญภายในเที่ยงนี้ ผมเกรงว่าคุณคงต้องเตรียมตัวนอนเฝ้าบริษัทแทนเตียงนุ่มๆ ที่คอนโดของคุณแล้วล่ะครับ" "คุณมันเผด็จการไร้เหตุผล!" เรนสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ความอดทนที่มีจำกัดอยู่แล้วพังทลายลงในพริบตา "ผมจบการด้านการตลาดและการลงทุนมานะครับ ไม่ได้จบสาขาข้าราชการบำนาญที่จะมานั่งคัดเอกสารโบราณนี่!" "ถ้าคุณมีความสามารถพอที่จะเข้าใจตัวเลขพวกนั้นจริงๆ ป่านนี้คุณคงไม่ต้องมานั่งยืนเถียงผมคอเป็นเอ็นอยู่ตรงนี้หรอกครับ เรน" คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายกาแฟคั่วเข้มโชยเข้าแตะจมูกเรนจนต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองลดลงจนน่าใจหาย ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มจ้องลึกลงไปในดวงตาของเรน ราวกับต้องการจะอ่านทะลุไปถึงความคิดที่ซ่อนอยู่ภายใน "ถอยไปหน่อยสครับ... อากาศในห้องนี้เริ่มน้อยลงเพราะคุณผูกขาดออกซิเจนไว้หมดแล้วมั้งเนี่ย" เรนแกล้งทำเป็นไขว้เขวเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีรวนขึ้นมาในอก หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะเสียอย่างนั้นเมื่อแผงอกกว้างอยู่ใกล้แค่เอื้อม "กลัวเหรอครับ?" คีรินโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจยั่วเย้า "นึกว่าปากเก่งแบบคุณจะไม่มีคำว่ากลัวซะอีก... ไหนล่ะความอวดดีเมื่อคืนตอนที่คุณกล้าท้าทายผมหน้าลิฟท์" "ผมไม่ได้กลัว... ผมแค่รังเกียจคนเอาเปรียบต่างหาก" เรนเม้มปากแน่น พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่มือข้างหนึ่งแอบกำชายเสื้อตัวเองแน่นเพื่อระบายความตื่นตระหนก เคมีประหลาดระหว่างพวกเขาราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักไสแต่ก็ดึงดูดเข้าหากันในเวลาเดียวกันอย่างน่าประหลาด คีรินจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยประกายตาดุร้ายที่แฝงความรู้สึกบางอย่างลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำพูดใดออกมา เขารู้สึกว่าการมีเรนมาป่วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ แม้จะน่ารำคาญ แต่มันกลับทำให้ชีวิตอันน่าเบื่อและเต็มไปด้วยระเบียบวินัยของเขามีสีสันขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จะก้าวล้ำเส้นแบ่งความสัมพันธ์ไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวด *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "เข้ามาครับ!" คีรินถอยหลังกลับไปยืนตั้งหลักที่เดิม สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที ประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวระหงของรินรดาในชุดสูทแบรนด์เนมเข้ารูป เธอส่งยิ้มหวานหยดมาให้คีรินก่อนจะกวาดสายตาคมปลาบมองเรนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด "คีรินคะ... รินเอาโปรjject รีสอร์ทใหม่มาให้คุณเซ็นอนุมัติค่ะ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงออดอعน ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้ววางแฟ้มลงบนโต๊ะโดยไม่สนใจเรนที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้แต่น้อย "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็เด็กฝึกงานคนนั้นนี่เอง ยังไม่โดนไล่ออกไปอีกเหรอคะเนี่ย หน้าทนใช้ได้เลยนะคะ" เรนหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างนึกหมั่นไส้ รินรดามักจะใช้มารยาและสถานะทางสังคมมาข่มคนอื่นเสมอ และเขาก็ไม่ใช่ประเภทที่จะยอมให้ใครมาเหยียบจมูกง่ายๆ "ขอบคุณที่ชมครับคุณรินรดา พอดีผมเป็นคนมีความสามารถสูง ท่านประธานเลยต้องรั้งตัวให้อยู่ช่วยงานใกล้ชิดอย่างที่เห็นนี่แหละครับ" เรนยิ้มหวานหยดตอบกลับไปชนิดที่เรียกว่าฟันต่อฟัน รอยยิ้มนั้นพราวเสน่ห์แต่แสบสันจนรินรดาหน้าเสีย "นี่คุณ!" รินรดาหันขวับมาเตรียมจะวีนใส่ "พอได้แล้วครับรินรดา" คีรินยกมือขึ้นห้ามด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ดวงตาคมเหลือบมองเรนที่ลอบยิ้มสะใจอยู่เงียบๆ ก่อนจะหันมามองคู่หมั้นทางธุรกิจด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "คุณมีธุระแค่นี้ใช่ไหมครับ" รินรดากัดริมฝีปากอย่างขัดใจ เธอส่งสายตาอาฆาตมาที่เรนแวบหนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเดินเข้ามาใกล้คีริน จงใจยื่นมือไปแตะแขนแกร่งเบาๆ "เย็นนี้คุณคีรินว่างไหมคะ รินจองร้านดินเนอร์ไว้..." "ผมไม่ว่างครับ" คีรินตอบปฏิเสธทันควันโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง "ผมมีธุระสำคัญต้องเคลียร์กับเลขาฯ ส่วนตัว... ทั้งคืน" คำว่า *"ทั้งคืน"* ถูกเน้นเสียงหนักแน่นเป็นพิเศษ พร้อมกับที่คีรินปรายตามองเรนด้วยรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ เรนสะดุ้งเฮือก้าร้อนผ่าวลามขึ้นมาถึงใบหูเมื่อสมองประมวลผลคำพูดนั้นทันที ไอ้ประธานบ้า! นี่เขาคิดจะแกล้งอะไรให้อีกแล้วเนี่ย! รินรดาหน้าถอดสี กำมือแน่นด้วยความโกรธแค้นก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกนอกห้องไปอย่างหัวเสีย แรงกระแทกจากประทำปิดลงดังลั่นสะท้อนก้องห้องทำงาน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เรนหันขวับไปจ้องหน้าคนตัวโตกว่าทันทีด้วยแววตาเอาเรื่อง "คุณพูดบ้าอะไรออกไปฮะ ใครจะอยู่กับคุณทั้งคืนไม่ทราบ!" คีรินก้าวเข้าไปประชิดตัวเรนอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลังอย่างไร้ทางหนี มือหนาทั้งสองข้างท้าวลงกับขอบชั้นวาง กักตัวเรนไว้ให้อยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยปริยาย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "ก็คุณบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าผมเผด็จการ..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปากของเรน น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่ทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ "เพราะฉะนั้น... คำสั่งของผมถือเป็นที่สิ้นสุด เตรียมตัวอยู่เคลียร์งานกับผมจนถึงเช้าได้เลยครับ... เลขาคนโปรด" เรนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลเมื่อปลายนิ้วแกร่งของคีรินเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างแผ่วเบาราวกับทะนุถนอม และก่อนที่เรนจะทันได้อ้าปากเถียงหรือผลักไส ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอีกครั้งด้วยเสียงดังลั่น พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ "สวัสดีครับพี่คีริน... ผมได้ยินมาว่าพี่รับ 'เด็กใหม่' เข้ามาช่วยงานเหรอครับ ขอผมทำความรู้จักด้วยคนสิ..." --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความปากแข็งของบอสหนุ่มกับเลขาจำเป็นคนสวยของเรานะครับ!