ขีดจำกัดของความอดทน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรساويดังสนั่นจนกาแฟในแก้วกระฉอก คีรินไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตด้วยซ้ำตอนที่เขาพ่นคำพูดที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกนออกมา "ผมไม่ได้จ้างคุณมาเป็นตัวภาระในห้องประชุมนะครับ คุณเรน... หรือว่าสมองอันปราดเปรียวที่คุณชอบอวดนักหนa มันใช้งานไม่ได้แล้วตอนที่ต้องเจอกับตัวเลขงบประมาณจริงๆ?" เรนสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด มือเรียวที่กำปากกาอยู่จนข้อต่องอขาวซีด สัญชาตญาณดิบสั่งให้สวนกลับทันทีด้วยประโยคเจ็บแสบ แต่สถานการณ์รอบตัวในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานหนุ่มเวลานี้ มันบีบเค้นจนแทบไม่มีอากาศหายใจ รินรดายืนกอดอกส่งยิ้มเยาะเย้ยมาจากมุมห้อง หล่อนจงใจเลือกจังหวะนี้ในการเข้ามา 'ตรวจงาน' เพื่อตอกย้ำสถานะคู่หมั้นทางธุรกิจที่เหนือกว่า และนั่นคือชนวนเหตุที่ทำให้ความอดทนของเรนเดินทางมาถึงเส้นตาย "ถ้าสมองของผมมันแย่ขนาดนั้น ท่านประธานผู้สูงส่งก็ควรจะไล่ผมออกไปซะตั้งแต่วันแรกสิครับ จะเก็บคนไร้ประโยชน์ไว้รกหูรกตาทำไม หรือว่า..." เรนก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน ขยับตัวเข้าหาอีกฝ่ายด้วยความท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่เกรงกลัว "กลัวว่าถ้าไม่มีผมคอยเถียงด้วย ห้องทำงานเงียบๆ นี่มันจะวังเวงเกินไปจนคุณเหงาตายล่ะครับ" คีรินเงยหน้าขึ้นทันที นัยน์ตาคมกปลาบวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจที่ถูกจี้จุดดำมืดในใจ ประธานหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง รินรดาที่ยืนมองอยู่ถึงกับหุบยิ้มและขยับตัวด้วยความอึดอัด "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ..." คีรินก้าวเข้ามาประชิดตัวเรนช้าๆ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้เรนต้องเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว จนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง "คิดว่าผมไม่กล้าจัดการคุณเหรอ หืม?" "ก็ลองดูสิครับ!" เรนเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับคีรินเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไออุ่นร้อนรุ่มจากตัวอีกฝ่ายทำเอาสติกระเจิง "คุณมันก็เก่งแต่ขู่คนอื่นไปวันๆ เท่านั้นแหละ ลับหลังคุณก็แค่ผู้ชายขี้เหงาคนหนึ่งที่..." เรนชะงักกึก กลืนคำพูดที่เหลือลงคอแทบไม่ทัน เมื่อเผลอหลุดคำว่า 'ขี้เหงา' ออกไป—คำที่คีรินเคยเผลอแสดงด้านอ่อนแอให้เห็นยามค่ำคืนในห้องชุดส่วนตัว คืนนั้นที่ไม่มีใครอื่น... คืนที่มีแค่เสียงกระซิบและสัมผัสลึกซึ้งที่เกือบจะทำลายกำแพงระหว่างกันลงราบคาบ ดวงตาของคีรินหรี่แคบลงทันที รังสีความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยประกายความนัยบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม รินรดาที่ยืนมองอยู่เริ่มขมวดคิ้วสงสัยกับบรรยากาศแปลกประหลาดที่คุกรุ่นอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสอง "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ... เรน?" คีรินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าพัดผ่านผิวแก้มจนเรนขนลุกซู่ สัมผัสอุ่นร้อนที่จงใจคุกคามทำให้เรนแทบจะลืมหายใจ ความลับที่พยายามปกป้องด้วยชีวิตกำลังจะหลุดจากริมฝีปากที่สั่นระริกนี้อยู่รอมร่อ ทว่าในวินาทีที่เรนกำลังจะอ้าปากแก้ตัวเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพลาด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นตายนั้นพอดิบพอดี "ท่านประธานคะ ดิฉันมีเอกสารด่วน..." ก่อนที่ประตูจะเปิดออก คีรินใช้มือหนาคว้าเอวบางของเรนเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างริมฝีปากที่ห่างกันเพียงมิลลิเมตรเดียวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เรนแทบสติหลุด "เรายังคุยกันไม่จบเรื่องที่คุณรู้ความลับของผม... เตรียมตัวรับบทลงโทษได้เลยครับคนเก่ง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่น่าตื่นเต้นนี้เสมอนะครับ