กฎเหล็กของท่านประธาน

"ถ้าคุณคิดว่าภาพเมื่อครู่จะรอดพ้นไปจากสายตาของรินได้... คุณคงประเมินความหึงหวงของผู้หญิงคนนั้นต่ำเกินไปแล้วครับ คุณเรน" เสียงทุ้มต่ำเจือความเย้าหยวนดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัท บรรยากาศรอบตัวคีรินเวลานี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนเรนต้องถอยหลังไปชนกับบานประตูกจกใส ความใกล้ชิดนี้ทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนคนตัวเล็กต้องเชิดหน้าขึ้นเพื่อสบตากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึก รินรดากวาดสายตามองทั้งสองคนสลับกันด้วยแววตาวาวโรจน์ ความริษยาและระแวงฉายชัดบนใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีต แม้ว่าเธอจะยอมเดินจากไปตามคำสั่งของคีริน แต่รังสีอำมหิตที่ทิ้งไว้เบื้องหลังนั้นชัดเจนเสียจนเรนยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "แล้วมันความผิดผมหรือไงครับท่านประธาน?" เรนสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทาย ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "คนที่ดึงผมเข้ามาเอี่ยวในเกมป란ๆ ของคุณ ก็คือตัวคุณเองไม่ใช่หรือไง?" คีรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นครึ่งหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่เรนลงความเห็นว่า 'น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก' "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." คีรินพึมพำเสียงต่ำ สายตากวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากจะยอมรับนักว่ามันดึงดูดใจเสียเหลือเกิน "แต่เพราะความปากเก่งของคุณนี่แหละ ที่ทำให้ผมต้องยื่นข้อเสนอที่คุณปฏิเสธไม่ได้" เรนหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง "ข้อเสนออะไรของคุณอีก?" "ความลับเรื่องที่คุณเกือบทำเอกสารสำคัญของผมพังเมื่อวาน... รวมถึงภาพเมื่อครู่ที่รินรดาเห็น ถ้าข่าวนี้หลุดออกไป รับรองว่าชีวิตการทำงานในฐานะนักศึกษาฝึกงานป้ายแดงของคุณคงจบเห่ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มแน่นอนครับ" คีรินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดดั่งประกาศิต เรนกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ มือเรียวเล็กกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ กรุ่นไอความอัดอั้นตันใจพุ่งพล่านขึ้นมาจนอกกระเพื่อม ไอน้ำอุ่นๆ คลอหน่วยในดวงตาชั่วขณะด้วยความคับแค้นใจ ทำไมเขาต้องมาตกเป็นเบี้ยล่างของผู้ชายเผด็จการคนนี้ด้วยนะ! "คุณมัน... จอมเผด็จการสิ้นดี!" เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน "ขอบคุณที่ชมครับ" คีรินรับคำหน้าตาเฉย ไม่มีสะดุด ก่อนจะก้าวเข้าไปอีกก้าว จนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ "เอาล่ะ เพื่อแลกกับการที่ผมจะเก็บเรื่องทั้งหมดเป็นความลับ และช่วยเคลียร์กับรินรดาให้... คุณจะต้องทำตามกฎของผม 3 ข้อ" เรนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่ไว้ใจ "กฎอะไรของคุณ?" คีรินยกนิ้วขึ้นมานับทีละข้อด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ราวกับกำลังสั่งงานลูกน้องในโอวาท ไม่ใช่การยื่นคำขาดให้คนที่กำลังตกเป็นรอง "ข้อแรก... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คุณต้องสแตนด์บายรับสายผมตลอด 24 ชั่วโมง ไม่ว่าผมจะโทรหาตอนตีสามเพื่อสั่งกาแฟ หรือเรียกให้มาจัดเอกสารด่วน คุณต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าผมภายในสิบหนาที" "บ้าหรือเปล่า! ผมไม่ใช่ทาสรับใช้ส่วนตัวของคุณนะ!" เรนร้องประท้วงเสียงหลง "นั่นคือข้อแรกครับ ถ้าทำไม่ได้... ผมจะกดโทรศัพท์หารินรดาตอนนี้เลย" คีรินทำท่าจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาจริงๆ จนเรนต้องรีบคว้าข้อมือหนาเอาไว้โดยสัญชาตญาณ "โอเค! ข้อแรก... ผ่าน! ว่ามาสิครับ ข้อสองคืออะไร!" เรนกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ ยอมจำนนต่อสถานการณ์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาคมกริบของคีรินก้มลงมองมือเรียวที่กำลังกุมข้อมือเขาอยู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มพร่าลงกว่าเดิม "ข้อสอง... ห้ามเถียง ห้ามขัดคำสั่ง และห้ามทำหน้าบึ้งตึงใส่ผมเวลาที่เราอยู่กันสองต่อสอง ไม่ว่าผมจะพูดอะไร คุณมีหน้าที่แค่พยักหน้ารับและทำตามเท่านั้น" เรนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดดาลที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด หน้าบึ้งตึงเหรอ? แค่ไม่ให้ชักสีหน้าใส่คนที่เอาเปรียบเขานี่มันทรมานยิ่งกว่าการวิ่งมาราธอนเสียอีก! แต่เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาจริงจังแกมขู่ของอีกฝ่าย เรนก็ได้แต่จำใจพยักหน้าหงุดหงิด "ทราบแล้วครับ... แล้วข้อสุดท้ายล่ะ?" รอยยิ้มบนใบหน้าของคีรินจางหายไป เปลี่ยนเป็นแววตาที่ลึกล้ำและอ่านยากขึ้นมาทันที บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงจนเรนต้องเผลอกลั้นหายใจ "ข้อสาม..." คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนหน้าผากแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ผิวแก้มทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ "ห้ามหวั่นไหว... กับสิ่งที่ผมทำ" คำพูดนั้นทำเอาเรนชะงักงัน นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท "ห... หมายความว่ายังไง?" เรนถามเสียงตะกุกตะกัก ความมั่นใจที่เคยมีหายวับไปกับตาเมื่อเผชิญกับสายตาที่ลึกล้ำคู่นั้น "ก็ตามนั้นครับ..." คีรินกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับมนต์สะกดที่ดึงดูดให้คนฟังเคลิบเคลิ้ม "เพราะผมเอง... ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าจะทำตามกฎข้อนี้ได้นานแค่ไหน" ฉับพลันนั้น ก่อนที่เรนจะได้ทันตั้งตัวหรือเอื้อนเอ่ยคำใดโต้แย้ง ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน ร่างเพรียวระหงของรินรดาก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่บูดบึ้ง ดวงตากวาดมองคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันเกินงามด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ระเบิดออกมาเต็มพิกัด "คีริน! ทำไมคุณถึงปล่อยให้เด็กนี่..." รินรดาชะงักคำพูดค้างไว้เมื่อเห็นสายตาที่คีรินใช้มองเธอกลับมา มันไม่ใช่สายตาของการอธิบาย แต่มันคือแววตาเย็นชาที่พร้อมจะตัดขาดทุกสัมพันธ์ในพริบตาเดียว... และในวินาทีที่เรนกำลังจะผละออกจากอ้อมแขนของร่างสูงเพื่อหลีกทางให้คู่หมั้นของเขา เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นตัด3 ผ่านความเงียบ พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นชื่อของผู้ส่งที่ทำให้คีรินต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจ! "นาโนบอทมาสเตอร์" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ