ความลับในห่อผ้า

คมดาบเงินยวดยวงเล่มนั้นถูกกดแนบอยู่บนลำคอระหงของหลินอวี้เหมย ทว่าแววตานั้นกลับมิได้สะท้อนความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางเพียงปรายตามองปลายกระบี่ที่สั่นระริกด้วยแรงโทสะของจ้าวเฟยหรงอย่างใจเย็น ดั่งพญาอินทรีที่มองดูมดปลวกดิ้นรนในกำมือ "ราชโองการตราตั้งจากเมืองหลวงระบุชัดเจนว่าฮูหยินของข้าเป็นเพียงสตรีชาวบ้านผู้ไร้เดียงสา เหตุใดคนขององค์รัชทายาทจึงก้าวเข้ามาในจวนทัพหน้า พร้อมกับข้อกล่าวหาว่าเจ้า... คือสายลับผู้ส่งแผนผังค่ายกลตระกูลจ้าวให้แก่แคว้นศัตรู!" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มก้องกังวานไปทั่วห้องโถงใหญ่ กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านกดดันจนทหารองครักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบด้านต่างต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่าจ้าวเฟยหรงในยามนี้ไม่ได้โกรธแค้นนาง... เขากลับกำลังเดือดดาลเพราะแผนการชั่วร้ายของราชสำนักที่หมายเอาชีวิตสตรีผู้นี้ต่างหาก หลินอวี้เหมยแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับสายน้ำในฤดูเหมันต์ นางขยับตัวเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัวคมกระบี่ที่จ่ออยู่ชิดผิวเนื้อ "ท่านแม่ทัพใหญ่... ท่านฉลาดปราดเปรื่องในสมรภูมิ แต่กลับโง่เขลาในเรือนหลังยิ่งนัก ราชโองการปลอมๆ ฉบับนั้น หากพิจารณาให้ดีด้วยตาของยอดแม่ทัพ รอยประทับลัญจกรหยกขาวแท้จริงแล้วเป็นของปลอมที่หล่อขึ้นจากขี้ผึ้งต้มร้อนๆ ท่านถูกตบตาแล้ว..." นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբรวย แต่มั่นคงดั่งขุนเขา ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อกว้างเผยให้เห็นห่อผ้าไหมสีหม่นที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะไม้จันทน์ จ้าวเฟยหรงชะงัก คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม เขายลดูกระบี่ในมือสลับกับใบหน้างดงามที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งทระนง "ในห่อผ้านั่นคืออะไร...?" "สิ่งที่ท่านตามหามาตลอดสามเดือน... และเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะลากคอไส้ศึกตัวจริงในกองทัพหลวงออกมาประจานต่อหน้าพระพักตร์" อวี้เหมยเอ่ยจบก็ค่อยๆ ใช้เรียวนิ้วเรียวยาวคลี่ห่อผ้าออกช้าๆ ท่ามกลางแสงสลัวของตะเกียงน้ำมัน กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจีนโชยแตะจมูก ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของท่านแม่ทัพผู้เยือกเย็น กลับไม่ใช่สมุนไพรหรือยาพิษอย่างที่พวกเขากล่าวหา หากแต่เป็น ‘ชุดเครื่องมือผ่าตัด’ ขนาดเล็กทำจากเหล็กกล้าชั้นดีที่ผ่านการเจียระไนอย่างประณีตบรรจงจนเป็นประกายวาววับ ทุกชิ้นส่วนถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบในช่องหนังวัวสลักลายโบราณ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้จ้าวเฟยหรงต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง... สิ่งที่อยู่ตรงกลางห่อผ้าคือสมุดบันทึกเล่มเล็กปกหนังสีเข้ม หน้ากระดาษทุกแผ่นเต็มไปด้วยลายมือพู่กันที่ตวัดอย่างเฉียบคม บันทึกรายละเอียดจุดชีพจร จุดอ่อนทางกายวิภาคของแม่ทัพกองกำลังศัตรู และ... แผนผังค่ายกลลับของตระกูลจ้าวที่ถูกถอดรหัสและแก้ไขจุดบกพร่องจนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ! ฝีมือการวาดเส้นแผนผังนี้... ละเอียดลออ แม่นยำ และเหนือชั้นกว่าตำราพิชัยสงครามที่คณาจารย์ในสำนักหลวงร่ำเรียนกันเสียอีก! จ้าวเฟยหรงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของภรรยาในนามผู้ที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง "หมอเถื่อน" ไร้หัวนอนปลายเท้าผู้หลงยุคมา เขานึกย้อนไปถึงยามที่นางใช้เข็มเงินเพียงสามเล่มรักษาอาการพิษในค่ายทหารเมื่อวันก่อน หรือยามที่นางวิเคราะห์กลยุทธ์การรบได้อย่างแม่นยำราวนั่งอยู่กลางใจข้าศึก นางไม่ใช่สตรีธรรมดา... และฝีมือระดับนี้ ต่อให้เป็นยอดกุนซืออันดับหนึ่งแห่งแผ่นดินก็ยังต้องยอมจำนน! "เจ้า... เป็นใครกันแน่... อวี้เหมย?" เสียงของจ้าวเฟยหรงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความระแวงสงสัยในคราแรกถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น ลึกลงไปในอกข้างซ้าย หัวใจของแม่ทัพผู้ไม่เคยกลัวตายกลับเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งยามที่สบเข้ากับดวงตาดำขลับคู่นั้น หลินอวี้เหมยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่าเกรงขาม นางเอื้อมมือไปหยิบมีดผ่าตัดเล่มเล็กขึ้นมาหมุนเล่นในอุ้งมืออย่างเชี่ยวชาญ คมมีดสะท้อนแสงไฟวับวาวราวกับพญายมกำลังลับคมเคียว "ข้าก็คือภรรยาของท่าน... และเป็นผู้เดียวที่จะช่วยชีวิตท่านจากคมดาบของฮ่องเต้ได้อย่างไรเล่า ท่านแม่ทัพ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นกะทันหันจากด้านนอกประตูจวนทัพหน้า ตามมาด้วยเสียงตะโกนก้องกังวานของขันทีเฒ่าผู้คุ้นเคย "ราชโองการด่วนจากห้องเครื่องหลวง... ฮูหยินหลินอวี้เหมย จงรับราชโองการ!" ประตูห้องโถงถูกถีบเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างของขันทีหน้าขาวผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือของมันชูราชโองการม้วนยาวประทับตราหยกสีชาดสดๆ ร้อนๆ จ้าวเฟยหรงหน้าเปลี่ยนสีทันที เขาก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาเอาไว้พร้อมชักกระบี่ออกจากฝักอีกครั้ง "บังอาจ! ใครอนุญาตให้พวกเจ้าบุกเข้ามาในเขตหวงห้ามของแม่ทัพใหญ่!" ขันทีเฒ่ายกยิ้มหยัน ก่อนจะปรายตามองห่อผ้าเครื่องมือแพทย์ในมือของอวี้เหมย แล้วหัวเราะแหลมสูงออกมาเสียงดัง "ท่านแม่ทัพจ้าว... ท่านถูกหลอกแล้ว! แท้จริง1ในสตรีผู้นี้มิใช่สายลับธรรมดา แต่นางคือ... 'บุคคลต้องสาป' จากแดนไกลผู้ถือครองตำราลับต้องห้าม นอกเหนือจากราชโองการปลดท่านแล้ว องค์รัชทายาททรงมีรับสั่งลับ... ให้จับกุมตัวนางไปสังหาร ณ ลานประหารหลวงทันที!" สิ้นคำพูดนั้น ขันทีเฒ่ายกมือขึ้นสะบัดเป็นสัญญาณ ทหารองครักษ์นับสิบชีวิตพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมธนูอาบยาพิษที่น้าวสายเล็งตรงมาที่กลางอกของหลินอวี้เหมยและจ้าวเฟยหรงในทันที! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฝ่าฟันสมรภูมิแห่งโชคชะตาไปกับข้าพเจ้ามา ณ ที่นี้นะครับ