เกมกระดานในมื้อค่ำ

"เสียงกริ่งโทรศัพท์บ้านวินเทจสีเขียวเข้มบนโต๊ะไม้โอ๊กดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องอาหารที่ถูกกดดันด้วยไอสังหารจางๆ" หลินอวี้เหมยไม่ได้ปรายตามองมันแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนหยกมันแพะยังคงบรรจงใช้ตะเกียบไม้จันทน์คีบชิ้นเนื้อปลาตุ๋นซีอิ๊วสีเข้มวางลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาอย่างเชื่องช้า ท่าทีของนางสงบนิ่งราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณ ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบกายอย่างสิ้นเชิง เบื้องหน้าของนางคือ จ้าวเฟยหรง ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจกองทัพพิทักษ์ชายแดน แววตาคมกริบดั่งใบมีดที่ผ่านการอาบเลือดมานับครั้งไม่ถ้วนกำลังจ้องเขม็งมาที่นาง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีนิลปักลายมังกรห้ากรงเล็บ (ซึ่งในยุค 80 นี้ถูกดัดแปลงเป็นเสื้อแจ็กเก็ตสไตล์ทหารจีนโบราณเนื้อดี) เขากำลังพิจารณาสตรีตรงหน้า ราวกับกำลังประเมินอาวุธร้ายกาจชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกค้นพบในคลังแสง "ยาพิษถ้วยนี้ แท้จริงแล้ว... ถูกเตรียมไว้สำหรับท่านต่างหากล่ะ ท่านแม่ทัพ" คำพูดที่ทิ้งปมไว้เมื่อครู่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ จ้าวเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความเงียบราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในหุบเขาหิมะ เขาไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย กลับโน้มกายไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่ยากจะคาดเดา "เจ้าช่างกล้าหาญนัก อวี้เหมย" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและทรงพลัง เต็มไปด้วยแรงกดดันที่บีบให้คนอ่อนแอเข่าทรุดได้ทันที "กล้าเอาชีวิตของข้ามาล้อเล่นบนโต๊ะอาหารเช่นนี้ หรือเจ้าคิดว่าคมดาบของข้ามันทื่อเกินกว่าจะปลิดชีพหมอเถื่อนเช่นเจ้าได้แล้ว" อวี้เหมยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา นางวางตะเกียบลงอย่างเป็นระเบียบ เสียงกระทบเบาๆ ของไม้จันทน์กับจานกระเบื้องดังก้องชัดเจนในโสตประสาทของคนทั้งคู่ "คมดาบของท่านแม่ทัพย่อมคมกริบตัดเหล็กราวกับตัดดินโคลนอยู่แล้วครับ... เอ่อ ข้าหมายถึง... ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ย่อมมีความสามารถนั้นเสมอ" นางเกือบเผลอหลุดสำนวนยุคปัจจุบันออกมาตามความเคยชิน ดีที่ปรับน้ำเสียงและสรรพนามกลับมาเป็นสตรีในยุคสมัยนี้ได้อย่างแนบเนียน "แต่ท่านอย่าลืมสิว่า ในมือของข้า... คือมีดผ่าตัดที่สามารถเลือกตัดขั้วหัวใจของท่านได้เช่นกันโดยที่ท่านยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอวลด้วยกลิ่นหอมของซุปโสมและไก่ตุ๋นยาจีน ทว่ากลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของการชิงไหวชิงพริบ หมากตานี้ถูกวางลงบนกระดานแห่งอำนาจและการเอาชีวิตรอด ทั้งสองต่างรู้ดีว่าก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียวหมายถึงความตาย จ้าวเฟยหรงไม่โกรธเคือง เขากลับยกย่องความเยือกเย็นนี้ในใจ สตรีผู้นี้ทะลุมิติมาราวกับปาฏิหาริย์จากยุคสมัยที่แปลกประหลาด นางไม่ได้มีความหวาดกลัวต่ออำนาจของเขาเลยแม้แต่น้อย ยิ่งนางต่อกรด้วยความเฉลียวฉลาดมากเท่าไหร่ หัวใจที่ด้านชาและเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งของแม่ทัพใหญ่ผู้นี้ก็ยิ่งถูกสั่นคลอนมากเท่านั้น "เจ้ากำลังท้าทายอำนาจของสำนักบูรพาและกองทัพพิทักษ์แผ่นดินนะรู้ตัวหรือไม่" จ้าวเฟยหรงเอื้อมมือหนาไปหยิบถ้วยชาเซรามิกเคลือบสีฟ้าครามที่ส่งควันกรุ่นขึ้นมาเล็กน้อย นิ้วแกร่งลูบไล้ขอบถ้วยช้าๆ สายตาไม่ละไปจากใบหน้าเนียนใสของนางเลย "เบื้องหลังถ้วยยานี้ มีสายลับจากฝ่ายตรงข้ามคอยชักใยอยู่ ข้ารู้ว่าเจ้าล่วงรู้บางอย่าง... ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่บังAอาจสับเปลี่ยนถ้วยยาพิษนั่นด้วยมือของตนเอง" อวี้เหมยหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยแต่นางควบคุมสีหน้าได้อย่างไร้ที่ติ สมเป็นยอดฝีมือจากยุคปัจจุบันที่ผ่านเคสผ่าตัดความเป็นความตายมานับร้อยเคส การอ่านภาษากายและการวิเคราะห์สถานการณ์คืองานถนัดของนาง "ท่านแม่ทัพฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก" นางรินชาให้ตนเองบ้าง น้ำเสียงราบเรียบไร้ความหวาดหวั่น "ในเมื่อท่านรู้ว่ามีหนอนบ่อนไส้อยู่ในจวนแห่งนี้ และรู้ว่าเป้าหมายของมันคือการกำจัดแม่ทัพใหญ่ผู้เป็นเสาหลักของแผ่นดิน เหตุใดท่านจึงยังคงนิ่งเฉย ปล่อยให้งูพิษตัวนั้นซุกซ่อนอยู่ใต้ชายผ้าแพรของท่านเล่า?" "เพราะข้ากำลังรอ..." จ้าวเฟยหรงตอบเสียงต่ำ ดวงตาคมปลาบจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของนาง "รอให้ใครบางคน... ยื่นมือเข้ามาเล่นเกมนี้ร่วมกับข้าอย่างไรล่ะ" คำพูดของเขามีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่ สื่อถึงความสัมพันธ์ที่ก้ำกึ่งระหว่างสามีภรรยาที่ถูกคลุมถุงชนโดยราชโองการลับ และการเป็นพันธมิตรจำเป็นในสมรภูมิการเมืองอันเน่าเฟะแห่งนี้ อวี้เหมยแค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ "ท่านคิดจะใช้ข้าเป็นเหยื่อล่อปลาใหญ่หรือไร? ช่างเป็นวิธีคิดของบุรุษมักใหญ่สูงส่งที่เห็นแก่ตัวเสียจริงนะท่านแม่ทัพ" "หึๆๆ" จ้าวเฟยหรงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาเช่นนี้ สตรีส่วนใหญ่ต่างก้มหน้าหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว แต่นางกลับเชิดหน้าท้าทายราวกับพยัคฆ์สาว "ข้าไม่ได้มองว่าเจ้าเป็นเหยื่อ อวี้เหมย... ข้ามองว่าเจ้าคือคู่ต่อสู้ที่คู่ควร และอาจจะเป็น... สตรีเพียงคนเดียวที่ยืนหยัดเคียงข้างข้าในวันที่พายุโหมกระหน่ำ" ฉับพลันนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป ความตึงเครียดจากการเชือดเฉือนด้วยคำพูดเริ่มเจือปนด้วยกระแสความรู้สึกที่ลึกซึ้งและร้อนแรง แววตาดุดันของแม่ทัพหนุ่มอ่อนลงชั่วขณะ สะท้อนเงาร่างของภรรยาผู้เก่งกาจในดวงตาคู่นั้น ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้เอื้อนเอื้อนวาจาใดเพิ่มเติมเพื่อสานต่อเกมกระดานแห่งความรู้สึกนี้ เสียงเคาะประตูก็จادดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานจากพ่อบ้านผู้ภักดีที่ยืนรออยู่เบื้องนอก "เรียนท่านแม่ทัพ! มี... มีพระราชโองการด่วนจากเมืองหลวงพ่วงมากับม้าเร็วทางด่วนพิเศษพญาอินทรี ประทับตราลับสุดยอดด้วยลัญจกรหยกขาว... ส่งตรงถึงห้องทำงานท่านตอนนี้เลยขอรับ!" จ้าวเฟยหรงขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตพวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้งอย่างฉับพลัน เขาสบตากับหลินอวี้เหมยแวบหนึ่ง ก่อนที่มือหนาจะวางถ้วยมาลงบนโต๊ะเสียงดังปัง อวี้เหมยผุดลุกขึ้นยืนช้าๆ สัญชาตญาณแพทย์และนักสู้บอกนางทันทีว่า... ข่าวสารจากเมืองหลวงฉบับนี้ จะต้องพลิกกระดานหมากทั้งหมดที่พวกเขากำลังเล่นอยู่นี้ให้พังทลายลง หรือไม่ก็... เปิดฉากสงครามครั้งใหม่ที่นองเลือดกว่าเดิมอย่างแน่นอน จ้าวเฟยหรงก้าวเท้าเดินไปยังประตู แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอื้อมมือไปเปิดกลอนประตูไม้แกะสลัก ประตูบานนั้นก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก ร่างขององครักษ์เงาคนสนิทพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าด้วยเนื้อตัวที่เปียกโชกไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบเลือด พร้อมกับรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ทำให้หัวใจของคนฟังต้องหยุดเต้น "ท่านแม่ทัพ... แย่แล้วขอรับ! กองกำลังทหารรักษาพระองค์ขององค์รัชทายาท... บุกเข้าปิดล้อมเส้นทางเข้าออกจวนทัพหน้าทั้งหมดแล้ว พระราชโองการฉบับนี้... มีคำสั่งให้ปลดท่านจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ และจับกุมตัว... ฮูหยินหลินอวี้เหมย ในข้อหากบฏต่อแผ่นดินทันที!" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินหมากไปพร้อมกับข้าในตอนนี้นะครับ