คำมั่นสัญญาดุจขุนเขา

กลิ่นไอมรดกแห่งกาลเวลาของเรือนไม้สักเก่าแก่ในเขตนิคมอุตสาหกรรมยุค 80 อลวนไปด้วยควันพิษจากโรงงานผสมผสานกับกลิ่นอายสมุนไพรจีนโบราณที่หลินอวี้เหมยกำลังเคี่ยวอย่างใจจดใจจ่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่างกรายเข้ามาบนพื้นไม้กระดานผุพังไม่ได้ทำให้สมาธิของศัลยแพทย์สาวสั่นคลอนแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ปรายหางตามองเงาตะคุ่มที่ทาบทับลงบนกรอบประตู ก่อนจะตักน้ำยาเข้มข้นใส่ถ้วยเคลือบสีหม่นอย่างเชื่องช้า "ความอาจหาญของหมอเหมืองเถื่อนเช่นเจ้า ช่างกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนักถึงกล้าปฏิเสธคำสั่งของท่านหัวหน้าเขต" น้ำเสียงเยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกของสารวัตรพรรคผู้ทรงอิทธิพลดังขึ้น พร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบกึ่งทหารที่กรูเข้ามาล้อมรอบห้องตรวจเล็กๆ จนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ หลินอวี้เหมยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง นางใช้ผ้าฝ้ายสีขาวเช็ดมืออย่างใจเย็น ท่วงท่าสง่างามรากับคุณหนูในห้องหอที่กำลังจิบชาชมบุปผา หาใช่สตรีที่กำลังเผชิญหน้ากับอันตรายจากอำนาจมืดในยุคสมัยที่กฎหมายเป็นเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งไม่ "คำสั่งของท่านหัวหน้าเขต หรือผลประโยชน์มืดที่พวกท่านตกลงกันไว้ใต้โต๊ะกันแน่ล่ะครับ... อ๊ะ ขออภัย ข้าหมายถึง พวกท่าน" นางจงใจเปลี่ยนสรรพนามด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตาคู่คมกวาดมองผู้บุกรุกแต่ละคนด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินจุดอ่อนบนร่างกายมนุษย์เพื่อเตรียมลงมีดผ่าตัด "ยาขวดนี้ข้าปรุงให้คนงานเหมืองที่ถูกพวกท่านกดขี่จนกระดูกหัก หากพวกท่านต้องการมันเพื่อรักษาหน้าตาตัวเอง ก็เชิญไปต่อแถวรอคิวเหมือนชาวบ้านธรรมดาเสีย" "นังสารเลว! ปากกล้าพอกล้าหาญนักนะ!" หัวหน้าชุดทหารยกปืนพกขึ้นเล็งตรงมาที่หน้าผากมนของหญิงสาวทันที ความตึงเครียดแผ่ซ่านจนอากาศในห้องแทบกลายเป็นสุญญากาศ ทว่าหลินอวี้เหมยหาได้กะพริบตา นางเพียงแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายกระบอกปืนจ่อชิดติดผิวเนื้อ แต่นางกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ยิงสิครับ หากท่านกล้าพานักโทษการเมืองและแรงงานนับร้อยลุกฮือเพราะหมอรักษาคนเดียวถูกฆ่าตายคาคลินิก" บรรยากาศหยุดชะงักลงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ความเงียบงันจะถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าอันทรงพลังที่ดังสะท้อนก้องกังวานจากภายนอก เป็นจังหวะก้าวที่หนักแน่น เยือกเย็น และเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันระดับที่ทำให้ทหารทั้งกองร้อยถึงกับต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ประตูไม้เก่าแก่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทกันหนาวสีเข้มทับเสื้อคลุมแบบจีนโบราณที่แฝงกลิ่นอายสนามรบก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองกราดไปทั่วห้องเพียงครั้งเดียวก็ทำให้เหล่าอันธพาลรู้สึกราวกับถูกคมดาบเชือดเฉือนลำคอ "จ...ท่านแม่ทัพ..." สารวัตรพรรคผู้เคยผยองเมื่อครู่ หน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทา เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อสบเข้ากับแววตาดุร้ายที่ไร้ซึ่งความปรานีของจ้าวเฟยหรง ชายหนุ่มไม่ได้ชายตามองกลุ่มผู้บุกรุกแม้แต่น้อย ร่างสูงสง่าเดินตรงดิ่งเข้าไปหาหลินอวี้เหมย มือหนาเอื้อมออกไปโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะแต่ทว่าทะนุถนอมในคราวเดียวกัน กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นอายสงครามทำให้หัวใจของศัลยแพทย์สาวยอมรับความอบอุ่นนั้นโดยปริยาย "ภรรยาของข้า... ใครให้พวกเจ้าอนุญาตให้มันมาเหยียบย่ำถึงเรือนพัก" น้ำเสียงของจ้าวเฟยหรงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ท่านแม่ทัพ... นาง... นางขัดขวางการปฏิบัติงานของทางการ..." สารวัตรพรรคละล่ำละลักแก้ตัว ตัวสั่นเทานิดๆ ยามเมื่อเห็นมือหนาของจ้าวเฟยหรงแตะอยู่ที่ด้ามกระบี่ซ่อนเร้นข้างลำตัว จ้าวเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุจเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย "ทางการ? ในแผ่นดินนี้ หากข้ายังไม่เอ่ยปากอนุญาต แผ่นดินใต้ฟ้าผืนนี้ก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิแตะต้องเส้นผมของนางแม้แต่เส้นเดียว!" สิ้นคำพูดนั้น แรงกดดันมหาศาลจากกองทัพนับหมื่นที่ผ่านสมรภูมิเลือดถูกปลดปล่อยออกมาผ่านจิตสังหารของท่านแม่ทัพ ทหารในเครื่องแบบทั้งหมดเข่าทรุดลงกระแทกพื้นด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง ความยิ่งใหญ่และอำนาจเบ็ดเสร็จถูกประกาศศักดาออกมาอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องใช้กำลังแม้แต่ปลายนิ้ว หลินอวี้เหมยแหงนหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสามีที่ยืนหยัดปกป้องนางอย่างองอาจ ความรู้สึกมั่นคงและอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ นางยกมือขึ้นจับแขนเสื้อของเขาเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ ทว่าจ้าวเฟยหรงกลับกุมมือเรียวนั้นไว้แน่น ประสานปลายนิ้วเข้าหากันราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าสตรีผู้นี้คืออาณาจักรเดียวที่เขาจะไม่มีวันยอมสูญเสีย ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วห้องตรวจ ท่ามกลางสายตาหวาดหวั่นของศัตรูที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ในขณะที่จ้าวเฟยหรงกำลังจะเอ่ยปากพิพากษาชะตากรรมของพวกมัน เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านนอก ประตูห้องถูกเคาะสามครั้งตามด้วยเสียงรายงานจากทหารคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก "ท่านแม่ทัพครับ! สายสืบจากเมืองหลวงส่งโทรเลขด่วนที่สุด... เกิดการรัฐประหารเงียบ พระราชโองการลับฉบับใหม่ ระบุชื่อท่านและฮูหยินให้... ถูกเนรเทศไปยังแดนประหารแดนเหนือทันที!" จ้าวเฟยหรงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างอันตราย ในขณะที่มือที่กุมมือของหลินอวี้เหมยกลับกระชับแน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิม ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดานอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ