กบฏประชิดประตูเมือง

กลิ่นคาวเลือดเจือจางลอยคลุ้งมากับสายลมยามวิกาล บดบังความเงียบสงบของเมืองอุตสาหกรรมในยุคแปดศูนย์เสียสิ้น เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะหนักหน่วง สะท้อนก้องกังวานผ่านกำแพงอิฐสีเทาที่เริ่มแตករ้าว ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย หลินอวี้เหมยยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เอกสารลับและผังยุทธศาสตร์กองทัพกระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้า ดวงตาเรียวคมกริบดุจพญาอินทรีจับจ้องไปยังเงาร่างของชายผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัวจากตะเกียงพกพา "เจ้าช้าไปสามนาทีนะ เฟยหรง" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดังขึ้น นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน มือเรียวบางยังคงคีบเข็มเงินเล่มยาวไว้มั่น เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่ไม่อาจคาดเดา จ้าวเฟยหรงถอดหมวกกันน็อกสีเขียวเข้มสไตล์ทหารยุคแปดศูนย์ออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยคราบเขม่าดินปืน นัยน์ตาคู่นั้นดุดันและเยือกเย็นดั่งหุบเขาพันปี แต่เมื่อทอดมองสตรีตรงหน้า ความแข็งกร้าวในแววตานั้นกลับอ่อนแสงลงครึ่งส่วน "กองกำลังฝ่ายกบฏของท่านผู้ว่าการมณฑลเคลื่อนพลเร็วกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ พวกมันตัดเส้นทางเสบียงและล้อมประตูเมืองทิศเหนือไว้หมดแล้ว" จ้าวเฟยหรงก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นอายความเป็นผู้นำและอำนาจดิบเถื่อนแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "สถานการณ์คืนนี้... อันตรายเกินกว่าที่เจ้าจะอยู่ที่นี่คนเดียว อวี้เหมย" หลินอวี้เหมยแค่นหัวเราะในลำคอ นางวางเข็มเงินลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบกันเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "อันตรายหรือ? ท่านแม่ทัพ... ท่านคิดว่าข้า หลินอวี้เหมย เป็นสตรีในห้องหอที่รอให้บุรุษมาปกป้องหรือไร? หากพวกมันกล้าเหยียบเข้ามาในเขตรับผิดชอบของข้า ต่อให้มีหัวสามหัว ก็ไม่พอให้เข็มพิษของข้าทักทายหรอกนะ" คำพูดเด็ดเดี่ยวและรอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากบาง ทำให้จ้าวเฟยหรงต้องลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ สตรีผู้นี้ไม่เคยเปลี่ยน นางไม่เคยหวาดกลัวต่ออำนาจใดในใต้หล้า แม้กระทั่งในยุคสมัยที่บ้านเมืองปั่นป่วนและเต็มไปด้วยกระสุนปืนเช่นนี้ นางก็ยังคงยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเอง ดุจต้นสนทนงท่ามกลางพายุหิมะ "ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งกาจเพียงใด... แต่ข้าไม่อาทornให้เจ้าต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงกับหมากกระดานเน่าเฟะพวกนี้" จ้าวเฟยหรงเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวของนางไว้แน่นสัมผัสไออุ่นจากฝ่ามือที่ผ่านการจับดาบมาโชกโชนถ่าย "หมากกระดานนี้ไม่ใช่ของพวกมัน และก็ไม่ใช่ของท่าน" หลินอวี้เหมยดึงมือกลับอย่างนุ่มนวลแต่มั่นคง นางหันหลังกลับไปหยิบแผนที่ยุทธศาสตร์ขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง "แต่มันคือเดิมพันระหว่างความเป็นความตายของประชาชนนับหมื่น หากเราถอย คืนนี้เลือดจะนองท่วมถนน ท่านก็รู้ดีว่าพวกกบฏไม่ได้ต้องการแค่ อำนาจ แต่มันต้องการกวาดล้างทุกคนที่ขวางทาง" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงฝีเท้าของทหารยามที่เดินตรวจการณ์ด้านนอก เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นทำลายความเงียบ สะท้อนมาจากทิศทางของประตูเมือง เป็นสัญญาณเตือนว่าเวลาแห่งการเจรจาได้สิ้นสุดลงแล้ว สงครามกลางเมืองที่เดิมพันด้วยชีวิตได้ระเบิดขึ้นอย่างเป็นทางการ จ้าวเฟยหรงหันขวับไปมองนอกหน้าต่าง แววตาคมกริบเปล่งประกายสังหาร เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ดูท่า... พวกมันคงไม่อดทนรอให้ถึงรุ่งสางแล้วสินะ" หลินอวี้เหมยหยิบปืนพกสั้นประจำกายขึ้นมาบรรจุนกระสุนทีละนัดอย่างใจเย็น เสียงโลหะกระทบกันดังชัดเจนท่ามกลางความตึงเครียด นางส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมให้ชายหนุ่ม "ดี... ข้าก็เบื่อที่จะต้องเล่นเกมซ่อนหากับพวกสุนัขจนตรอกพวกนี้เต็มทีแล้วเหมือนกัน" ในขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมพร้อมรับมือกับศึกหนักที่กำลังจะมาถึง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามรหัสลับ ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของสายลับหนุ่มที่หอบหายใจสะท้าน เสื้อผ้าเปื้อนโคลนและรอยเลือด "ท่านแม่ทัพ! หมอหลิน! แย่แล้วครับ... กองกำลังเสริมที่เราส่งไปคุ้มกันคลังแสง ถูกซุ่มโจมตี และ..." สายลับผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นโทรเลขฉบับหนึ่งที่เปื้อนคราบเลือดให้ด้วยมือที่สั่นเทา "นี่คือสารลับที่ถูกส่งตรงมาจากเมืองหลวง... ผู้บัญชาการสูงสุด สั่งปลดพวกเราออกจากกองทัพ และประกาศให้ท่านแม่ทัพเป็น 'กบฏแผ่นดิน' แล้วครับ!" จ้าวเฟยหรงชะงัก นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนมุมปากหนາอย่างน่ากลัว ในขณะที่หลินอวี้เหมยหันขวับมามองโทรเลขในมือสายลับ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนนับร้อยก็ดังกระหน่ำปิดล้อมอาคารหลังนี้ไว้ทุกด้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องผ่านโทรโข่งจากด้านนอก "จ้าวเฟยหรง! และหลินอวี้เหมย! พวกแกถูกล้อมแล้ว จงวางอาวุธแล้วยอมจำนนซะ!" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดานอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ