ในสมรภูมิไม่มีความปรานี

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในสายลมยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้มือที่กำลังถือเข็มเย็บแผลสั่นแม้แต่น้อย หลินอวี้เหมยตวัดด้ายเย็บแผลผ่านผิวหนังของพลทหารหนุ่มด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันพارสั่นไหวตามแรงระเบิดที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นอยู่เบื้องนอก ค่ายพักแรมชั่วคราวแห่งนี้ถูกโอบล้อมด้วยกองกำลังกบฏนับหมื่น สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและเสียงกรีดร้องของสงครามไม่ได้ทำให้ศัลยแพทย์สาวยุค 80 ผู้นี้เสียสมาธิเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ประสบการณ์ทั้งในอดีตชาติฐานะแพทย์สนาม และปัจจุบันที่ต้องเอาชีวิตรอดในยุคที่บ้านเมืองปั่นป่วน หล่อหลอมให้นางกลายร่างเป็นดั่งเทพแห่งความตายที่ยืนอยู่คนละฝั่งกับพญายม "อดทนหน่อยนะ อีกสองเข็มแผลก็จะปิดแล้ว" เสียงหวานเอ่ยบอกด้วยความนุ่มนวล ทว่าเด็ดขาด พลทหารหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเจ็บปวดแต่ก็มีความเคารพฉายชัดในแววตา ทันใดนั้น ผืนผ้าใบกระโจมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเหล็กชุ่มโชกไปด้วยคราบโลหิตและหยาดฝน กลิ่นอายสังหารอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจนทหารบาดเจ็บในกระโจมต่างตัวสั่นเทา จ้าวเฟยหรงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสตรีหนึ่งเดียวในสถานที่อันโหดร้ายนี้ แววตาที่เคยมืดมนและเยียบเย็นยามเผชิญหน้ากับศัตรู กลับไหววูบลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่านางปลอดภัยดี "เจ้าควรไปอยู่แนวหลังสุด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความดุดัน หลินอวี้เหมยเงยหน้าขึ้นจากแผลของคนไข้ ดวงตากลมโตคู่สวยมองสบกับสามีในนามและในหัวใจ นางใช้แขนเสื้อปาดหยาดเหงื่อที่ผาก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแม้ชุดกาวน์แพทย์สนามจะเปรอะเปื้อนคราบเลือดไม่แพ้กัน "ถ้าหมอถอนตัวไป แนวหลังคงมีคนตายเพิ่มอีกครึ่งกองร้อย ท่านแม่ทัพจ้าว... อย่ามาสั่งสอนงานของข้าในอาณาเขตของข้าจะดีกว่านะฃครับ" นางสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เฉียบคม ทว่าแฝงความหยอกเย้าในยามคับขันเพื่อลดทอนความตึงเครียด จ้าวเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคออย่างจนใจ บุตรสาวขุนนางตกยากที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอผู้นี้ กลับกลายเป็นสตรีที่กล้าหาญและยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่เขาในสมรภูมิที่แท้จริงอย่างไม่เกรงกลัวความตาย มือหนายื่นออกไปจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของนางให้เข้าที่อย่างทะนุถนอม ท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารหาญที่ต่างก้มหน้าหลบความหวานชื่นที่สวนทางกับบรรยากาศรอบกาย "สถานการณ์ด้านนอกเริ่มวิกฤตแล้ว กองกำลังของแม่ทัพแคว้นหลี่ตีโอบเข้ามาทางทิศเหนือ ค่ายกลที่เราวางไว้กำลังจะแตก" จ้าวเฟยหรงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาฉายแวววางแผนล้ำลึก "ข้าต้องออกไปแนวหน้าอีกครั้ง เจ้า... อยู่ในนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" หลินอวี้เหมยหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันชาญฉลาดประมวลผลสถานการณ์ในพริบตา "ทิศเหนือหรือ? หากตีกรอบด้วยภูมิประเทศแบบนั้น พวกมันไม่ได้ต้องการแค่ทำลายค่าย แต่ต้องการตัดเสบียงและล่อให้ท่านออกไปติดกับดักต่างหาก" จ้าวเฟยหรงชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างพึงพอใจ "สมเป็นเจ้า... มองทะลุแผนการของพวกมันในพริบตาเดียว ข้าถึงได้บอกว่า... เจ้าคืออาวุธที่อันตรายที่สุดในกองทัพของข้า" "ถ้าเช่นนั้น ข้าคงปล่อยให้ท่านไปตายเอาดาบหน้าคนเดียวไม่ได้หรอกนะ" หลินอวี้เหมยหยิบมีดผ่าตัดเหล็กกล้าขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างคล่องแคล่ว แววตาคู่นั้นฉายประกายความดุดันและเยือกเย็นดั่งนักล่า "ในเมื่อพวกมันกล้ามาเหยียบถิ่นเรา เราก็ต้องสอนให้รู้ว่า... นรกบนดินที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร" ทั้งสองสบตากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำหวานซึ้งใดๆ เพิ่มเติม ความเข้าใจอันลึกซึ้งและความเชื่อใจที่ผ่านการหล่อหลอมจากความเป็นความตาย ทำให้พลังบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากคนทั้งคู่ จ้าวเฟยหรงคว้ามือเรียวบางมากุมไว้แน่น บีบกระชับเพื่อส่งผ่านพลังและความอบอุ่น "ถ้าเช่นนั้น... ตามข้ามา แม่หมอของข้า วันนี้เราจะสลักชื่อคู่ของเราไว้บนหน้าประวัติศาสตร์สงครามครั้งนี้ด้วยกัน" สิ้นเสียงคำรามก้องของท่านแม่ทัพ ร่างทั้งสองก็พุ่งทะยานออกนอกกระโจมพายุ ท่ามกลางเสียงหอกดาบกระทบกันและประกายไฟจากคบเพลิงที่ลุกโชน ราวกับมัจจุราชและเทพธิดาแห่งความตายที่ก้าวเดินออกมาจากขุมนรกเพื่อทวงคืนความยุติธรรม ทว่า... ในจังหวותที่ทั้งสองกำลังจะควบม้าเข้าสู่สนามรบเบื้องหน้า เสียงฝีเท้าม้าฝրุปเท้าหนึ่งก็ดังแหวกอากาศเข้ามาอย่างกะทันหัน พร้อมกับธนูเพลิงที่ปักลงตรงหน้าของจ้าวเฟยหรงอย่างแม่นยำ ร่างขององครักษ์เงาผู้หนึ่งพุ่งทะยานลงจากหลังม้าด้วยสภาพสะביกสะปอม เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปาก เขากระโจนคุกเข่าลงเบื้องหน้าท่านแม่ทัพด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ท่านแม่ทัพ... ไม่... ไม่ทันแล้วขอรับ!" เสียงหอบสะท้านเอ่ยขึ้นอย่างติดขัด "กองกำลังทมิฬจากเมืองหลวง... นำโดยองค์ชายรอง... บุกยึดคลังเสบียงหลักและประกาศราชโองการปลดท่านเป็นกบฏแล้วขอรับ!" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดานอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ