ความใกล้ชิดที่อันตราย

กลิ่นอายของสมุนไพรจีนเคี่ยวกรุ่นคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายอันดิบเถื่อนของค่ายทหารยุคแปดสิบ เป็นภาพสะท้อนที่หลินอวี้เหมยไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอในชีวิตนี้ ปลายเข็มเงินเล่มบางในเรียวมือเรียวสวยสะท้อนแสงไฟตะเกียงน้ำมันจนเกิดประกายวาบวับ นางกำลังบรรจงฝังเข็มลงบนจุดชีพจรบริเวณหัวไหล่แกร่งของจ้าวเฟยหรง เพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตและบรรเทาอาการพิษที่ยังคงตกค้างอยู่ในกล้ามเนื้อ บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ทัพผู้เหี้ยมเกรียม ทว่าในเวลานี้ เขากลับยอมนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้นปล่อยให้นางจัดการกับร่างกายของตนเองแต่โดยดี ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นมิได้มองไปที่ใด นอกจากดวงหน้าหวานล้ำที่ผូរพาดด้วยความเหนื่อยอ่อน เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมของหญิงสาวจนทำให้ปอยผมชื้นเปียกแนบติดแก้มเนียน "ท่านยังดื้อดึงไม่ยอมพักผ่อนเช่นนี้ เกรงว่าแผลที่สมานตัวแล้วคงปริแตกออกอีกรอบกระมังครับ ท่านแม่ทัพ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าแฝงไปด้วยความดุดันในฐานะแพทย์ผู้รักษา จ้าวเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แรงสะเทือนจากอกแกร่งส่งผลให้กล้ามเนื้อไหวสะท้านจนหลินอวี้เหมยต้องตบลงเบาๆ ที่ต้นแขนของเขาเพื่อเป็นการตักเตือน "ข้าไม่ใช่เด็กน้อยที่จะต้องให้หมอเช่นเจ้ามาคอยอบรมสั่งสอนทุกวันอวี้เหมย..." จ้าวเฟยหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าแววตากลับทอประกายอ่อนโยนอย่างที่ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่มีวันได้เห็น "อีกอย่าง... หากข้าไม่ทำเช่นนี้ แล้วเหตุการณ์เมื่อวานจะทำให้เจ้าหันมาใส่ใจข้าเช่นนี้หรือ" หลินอวี้เหมยชะงักมือที่กำลังจะดึงเข็มเล่มสุดท้ายออก นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองในยามนี้ใกล้ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความใกล้ชิดที่ยาวนานหลายวันในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ ค่อยๆ ถักทอสายใยบางอย่างขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ สายใยที่ทั้งลึกซึ้งและอันตรายยิ่งกว่าคมดาบของศัตรู "ท่านแม่ทัพกำลังเล่นกับไฟนะครับ" หลินอวี้เหมยเอ่ยกระซิบ แววตาของนางไหววูบไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของชายหนุ่มเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นออกจากแก้มของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้หัวใจที่เคยด้านชาในสมรภูมิแพทย์สนามเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "ข้าไม่ได้เล่นกับไฟ..." จ้าวเฟยหรงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กจากสนามรบโอบล้อมร่างของนางไว้ทุกทิศทาง "ข้ากำลังเดิมพัน... ด้วยหัวใจของแม่ทัพผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่างหาก" คำพูดนั้นหนักแน่นดั่งขุนเขา ทว่าอ่อนหวานจนน่าใจหาย หลินอวี้เหมยเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้ดีว่าสถานการณ์รอบตัวในยุคสมัยนี้เต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำ การเข้ามาพัวพันกับอำนาจทางทหารและการเมืองเบื้องสูงเช่นนี้ เปรียบเสมือนการเดินบนเส้นด้ายที่ขาดรอมร่อ ความรักความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางควันไฟแห่งสงครามไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ทั้งชีวิตของนางและเขาอาจต้องมอดไหม้เป็นจุล ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาเลื่อนลงมาสัมผัสกรอบหน้าของนางอย่างทะนุถนอม ความหวาดกลัวทั้งปวงกลับมลายหายสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก นางหลับตาลงเล็กน้อย ยอมปล่อยให้ความรู้สึกที่ยากจะถอนตัวนี้ครอบงำหัวใจ แม้จะรู้ดีว่าปลายทางข้างหน้าอาจมีพายุลูกใหญ่รออยู่ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูประตูกระดานไม้เก่าๆ ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันน่าลุ่มหลงในทันที จ้าวเฟยหรงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายในพริบตา ขณะที่หลินอวี้เหมยรีบถอยหลังเว้นระยะห่าง ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นแพทย์หญิงผู้สุขุมเยือกเย็นดังเดิม "เข้ามา" จ้าวเฟยหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างขององครักษ์เงาคนสนิท ใบหน้าของเขินซีซีดเผือดและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ แม้จะเป็นยามค่ำคืนที่อากาศหนาวเหน็บ เขารีบก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นนายทันทีโดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา "เรียนท่านแม่ทัพ... มีรายงานด่วนจากเมืองหลวงครับ!" องครักษ์เงากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "ราชCองการลับจากสำนักพระราชวัง... สั่งปลดท่านจากการควบคุมกองทัพบูรพา และมีคำสั่งให้จับกุมตัวคุณหนูหลินอวี้เหมยในข้อหา... ลอบวางยาพิษเชื้อพระวงศ์ทันที!" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิภายในห้องพักฟื้นก็ลดฮวบลงจนแทบเยือกแข็ง แววตาสีดำสนิทของจ้าวเฟยหรงฉายแววอำมหิตดั่งมัจจุราชที่พร้อมจะคร่าชีวิตทุกคนที่ขวางทาง ขณะที่หลินอวี้เหมยหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางรู้ทันทีว่า... สงครามที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ