สายตาที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายของสมุนไพรจีนต้มเคี่ยวระคนกับกลิ่นฝุ่นดินแดงในห้องพักแรมคับแคบของหมู่บ้านจัดสรรยุคแปดสิบ ไม่ได้ทำให้บุรุษผู้ทรงอำนาจเช่นจ้าวเฟยหรงรู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกำลังจดจ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนผันไปอย่างลึกซึ้ง จากเดิมที่เคยมีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์และระแวงแคลงใจ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยประกายแห่งความใคร่รู้อย่างไร้ที่สิ้นสุด เขาวางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง "กริ๊ก" สะท้อนก้องความเงียบงันภายในห้อง "เจ้าใช้มีดผ่าตัดเล่มเล็กๆ นั่น... ควักเอาหัวกระสุนทองแดงออกจากแผลกระดูกของรองแม่ทัพหลี่ได้อย่างไร โดยที่เส้นโลหิตใหญ่ไม่เสียหายแม้แต่เส้นเดียว?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดัน หลินอวี้เหมยที่กำลังก้มหน้าเช็ดคราบเลือดบนเครื่องมือแพทย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนต่อท่าทีคุกคามของท่านแม่ทัพผู้เลื่องชื่อแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก สะท้อนเงาร่างสูงสง่าในชุดเสื้อโค้ทสีเขียวขี้ม้าตามยุคสมัยที่สวมทับโครงร่างกำยำอย่างพอเหมาะ นางวางผ้าก๊อซลง วางท่าทางสุขุมนุ่มลึกพลerยยิ้มมุมปากน้อยๆ อย่างเยือกเย็น "ท่านแม่ทัพจ้าว... ฝีมือระดับนี้ในโลกที่ท่านจากมาอาจเรียกว่าปาฏิหาริย์ แต่สำหรับยุคสมัยของฉัน มันคือพื้นฐานของแพทย์แผนปัจจุบัน หากท่านสงสัยว่าฉันเป็นสายลับจากฝ่ายใด ทำไมไม่ลองใช้สมองที่ใช้บัญชาการทหารนับหมื่นนายคิดดูเล่า ว่ามีสายลับคนไหนควักกระสุนช่วยชีวิตคนของท่านกลางดงกระสุนเช่นนี้บ้าง?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทำให้จ้าวเฟยหรงถึงกับหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางขึ้นอีกก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงพลังและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นยา สมุนไพร แต่สตรีเบื้องหน้ากลับไม่มีอาการตื่นตระหนกถอยหนี นางเพียงแต่ยืนหยัดรับสายตาคมกริบนั้นอย่างทัดเทียม ดุจขุนเขาที่ท้าทายสายลมพายุ "เจ้าไม่ใช่แค่หมอเหมื่อนธรรมดา..." จ้าวเฟยหรงเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกร้าวลงครึ่งหนึ่ง สายตาของเขาไล่สำรวจตั้งแต่เรือนผมสีดำขลับที่รวบไว้ลวกๆ ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องประดับแต่ทว่าโดดเด่นด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว จนถึงเรียวปากอิ่มที่มักจะกล่าววาจาเชือดเฉือนเขาได้อย่างเจ็บแสบเสมอ "คนธรรมดาคงไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสด้วยวิธีพิสดาร และคงไม่กล้าต่อปากต่อคำกับข้าผู้กุมอำนาจแห่งกองทัพเช่นนี้" "ถ้าฉันเป็นคนธรรมดา ป่านนี้รองแม่ทัพหลี่ของท่านคงไปเฝ้ายมบาลตั้งแต่วันแรกที่เราพบกันแล้วกระมังคะ... อ้อ ลืมไป ฉันหมายถึง 'ครับ'" หลินอวี้เหมยแก้คำพูดตนเองอย่างรวดเร็วเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงติดปากจากโลกเดิม ทว่ารอยยิ้มเย้าแหย่ในดวงตาคู่นั้นกลับยิ่งทำให้จ้าวเฟยหรงรู้สึกว่าสตรีผู้นี้ช่างน่าค้นหายิ่งกว่าตำพิชัยสงครามฉบับใดที่เขาเคยศึกษามา ในห้วงความคิดของแม่ทัพหนุ่ม ผู้ซึ่งเติบโตมาท่ามกลางการแย่งชิงอำนาจ การทรยศหักหลัง และเลือดเนื้อในสนามรบ สตรีในสายตาของเขาล้วนมีอยู่สองประเภท คือสตรีในเรือนหลังที่รอคอยการโปรดปรานด้วยความหวาดระแวง และสตรีที่เป็นหมากทางการเมืองอันเปราะบาง แต่น าง... หลินอวี้เหมย กลับฉีกกฎเกณฑ์ทุกอย่าง นางเหมือนคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝักผ้าไหม ยามสงบนิ่งก็งดงามน่ามอง ยามจำเป็นต้องฟาดฟันก็เฉียบคมจนเด็ดหัวศัตรูได้ในคราเดียว ความสนใจที่เคยเคลือบแคลงสงสัยแปรเปลี่ยนเป็นความใคร่รู้อย่างลึกซึ้ง เขาอยากรู้ว่าเบื้องหลังดวงตาคู่นั้นมีความลับอะไรรอให้อรกเปิดเผยอีกบ้าง โลกที่นางจากมาเป็นเช่นไร เหตุใดสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่งจึงมีความรู้และจิตใจที่แข็งแกร่งปานหินผา ทว่า ก่อนที่บทสนทนาน่าค้นหาจะได้ดำเนินไปลึกซึ้งกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายบรรยากาศลงอย่างไร้ความปรานี *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านแม่ทัพครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนร้อนรนของรองแม่ทัพหลี่ที่เพิ่งฟื้นไข้ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "สายสืบจากเมืองหลวงส่งโทรเลขด่วนที่สุดแจ้งว่า... แผนการลับเรื่องเส้นทางลำเลียงเสบียงถูกเปิดเผยแล้ว และมีคำสั่งลับจากเบื้องบนให้ปลดท่านจากการ คุมกำลังพลกองร้อยที่สามทันที!" จ้าวเฟยหรงชะงัก รัศมีเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากร่างทันที ดวงตาคมกริบหันกลับมามองหลินอวี้เหมยที่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบ ทว่าแววตาของนางกลับปรากฏประกายความเฉลียวฉลาดวาบผ่านอย่างรวดเร็ว ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังพลิกผันเข้าสู่หุบเหวแห่งอันตราย จ้าวเฟยหรงกลับเอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเรียวของหลินอวี้เหมยไว้แน่นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงร่างบางให้เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด "ดูเหมือนว่า... เรามีเรื่องต้องร่วมมือกันเร็วกว่าที่คิดเสียแล้ว หมอหลิน" จ้าวเฟยหรงกระซิบชิดริมฝีปากนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่ามั่นคงดุจขุนเขา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ