ขุนนางโฉดต้องพินาศ

รอยยิ้มบนริมฝีปากของใต้เท้าหลี่ ในยามนี้ดูคล้ายหน้ากากหนังมนุษย์ที่สวมทับความเน่าเฟะไว้เบื้องหลัง กลิ่นอายของอำนาจฉ้อฉลและคราบเลือดจากคลังเสบียงทหารที่ถูกยักยอกโชยคละคลุ้งอยู่ในห้องรับรองส่วนตัวของจวนอำมาตย์แห่งนี้ แม้จะเป็นยุคสมัยปีแปดสิบที่ตึกรามบ้านช่องเริ่มเปลี่ยนผ่านไปสู่ความทันสมัย ทว่ากลวิธีสกปรกในการโค่นลู่ทางของศัตรูกลับยังคงกลิ่นอายความโหดเหี้ยมแบบราชสำนักโบราณไม่เสื่อมคลาย “หมอหลิน... ท่านคิดว่าข้อเสนอของข้าในวันนี้ เป็นอย่างไรบ้างเล่า?” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับนิ้วอ้วนสั้นที่เคาะโต๊ะไม้เนื้อดีเป็นจังหวะเชื่องช้า ใต้เท้าหลี่จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาหมายมาด เขามั่นใจว่าอำนาจเงินตราและเส้นสายในกระทรวงสาธารณสุขจะสามารถบดขยี้หมอเถื่อนจากต่างมิติผู้นี้ให้แหลกคามือได้ในคราเดียว หลินอวี้เหมยก้มลงมองถ้วยชาอุ่นร้อนตรงหน้า ไอระเหยสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาปะทะกับแววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี นางไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของศัลยแพทย์สาวกลับยกย่องขึ้นเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด “ข้อเสนอของใต้เท้า... ช่างหอมหวานและชวนให้อยากรับไว้เสียจริงครับ” หลินอวี้เหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกเมื่อ นางขยับตัวเล็กน้อย อาภรณ์เนื้อดีสะท้อนกับแสงไฟในห้องจนเกิดประกายระยิบระยับ “เพียงแต่... ข้าเกรงว่ามือคู่นี้ของข้า ใช้สำหรับรักษาชีวิตผู้คน ไม่เหมาะกับการรับสินบนเพื่อปิดบังความตายของใครบางคนหรอกนะครับ” รอยยิ้มบนใบหน้าของใต้เท้าหลี่แข็งค้างทันที แววตาคู่พองกวาดมองนางอย่างดุร้าย “หมอหลิน! ท่านอย่าหาว่าข้าไม่เตือน เส้นทางในเมืองนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ หากท่านเลือกเป็นศัตรูกับข้า แม้แต่แผ่นดินที่จะซุกหัวนอนก็จะไม่เหลือให้ท่าน!” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มกลิ่นอายทหาร ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง จ้าวเฟยหรงปรากฏตัวขึ้นราวกับเทพสงครามที่เดินออกมาจากภาพวาดโบราณ แม้บริบทเวลาจะเปลี่ยนเป็นยุคสมัยใหม่ แต่รัศมีความน่าเกรงขามและดุดันของท่านแม่ทัพผู้กุมอำนาจกองทัพกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย “อ้อ... เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้คลื่นอารมณ์ ทว่ากลับกดทับบรรยากาศในห้องให้ดิ่งลงจนแทบหายใจไม่ออก จ้าวเฟยหรงก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างหลินอวี้เหมย มือหนาเอื้อมไปแตะไหลราบของภรรยาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะปรายตามองใต้เท้าหลี่ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง “ถ้าเช่นนั้น ข้าอยากรู้นักว่าแผ่นดินใต้หล้าผืนนี้ ใครกันที่มีอำนาจมากพอจะขับไล่คนของตระกูลจ้าว?” ใต้เท้าหลี่หน้าถอดสี ผลุนผันลุกขึ้นจากเก้าอี้จนแทบหงหลัง เมื่อตระหนักได้ว่านี่คือ "ท่านแม่ทัพจ้าว" ผู้ทรงอิทธิพลที่แม้แต่เบื้องบนยังต้องเกรงใจ แผนการใหญ่ที่เขาเตรียมการมาแรมเดือน พังทลายลงในพริบตาต่อหน้าความร่วมมืออันไร้รอยต่อของสามีภรรยาคู่นี้ หลินอวี้เหมยปรายตามองสามีเล็กน้อย แววตาคู่นั้นทอประกายความเข้าใจลึกซึ้ง นางค่อยๆ เลื่อนถ้วยชาที่ใต้เท้าหลี่รินให้เมื่อครู่กลับไปตรงหน้าอีกฝ่าย พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ใต้เท้าหลี่... ชาถ้วยนี้ ท่านควรดื่มมันเสียเองจะดีกว่านะครับ เพราะในฐานะหมอ ข้าตรวจพบว่าในชานี้มีสารพิษออกฤทธิ์ช้าอยู่... และข้าก็เกรงว่า หากท่านไม่รีบดื่มมันเพื่อล้างพิษความโลภของตนเอง ท่านอาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นพระราชโองการลับฉบับใหม่ ที่กำลังจะมาถึงจวนของท่านในอีกไม่กี่ลมหายใจนี้แล้วล่ะครับ” สิ้นคำพูดของนาง ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นจากภายนอกจวน พร้อมกับเสียงเคาะประตูกลุ่มใหญ่ที่ดังขึ้นติดต่อกันสามครั้ง ซึ่งเป็นสัญญาณชัดเจนว่ากองกำลังตรวจสอบพิเศษได้ปิดล้อมจวนแห่งนี้ไว้ทุกด้านแล้ว จ้าวเฟยหรงกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ขณะที่สายตายังคงจ้องมองใต้เท้าหลี่ที่ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง มือหนาของท่านแม่ทัพโอบกอดเอวบางของภรรยาเข้ามาใกล้ พร้อมกับเอ่ยกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูให้นางได้ยินเพียงสองคน “เกมนี้... เจ้าเดินหมากได้งดงามยิ่งนัก ยอดกุนซือของข้า” และในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่ประตูห้องรับรองจะถูกผลักเปิดออกโดยหัวหน้าหน่วยตรวจสอบพิเศษ พลทหารนายหนึ่งก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้า พร้อมกับชูซองเอกสารตราประทับลับสีแดงฉานขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา “ท่านแม่ทัพ... มีโทรเลขด่วนที่สุดจากส่วนกลาง ส่งตรงถึงท่าน... เรื่องคำสั่งปลดและอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของขุนนางกังฉิน พร้อมกับ... รายชื่อผู้ร่วมขบวนการทั้งหมด ที่ถูกระบุไว้ว่าเป็นบุคคลใกล้ชิดกับท่านอ๋องใหญ่ผู้ล่วงลับ!” ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดานอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ