แผนการปฏิวัติสวนผัก

"ถ้าท่านจอมมารยังเลือกที่จะนั่งกอดอกทำหน้าเครียดอยู่บนกองมูลไส้เดือนแบบนั้น เกรงว่าแผนการยึดครองโลกใต้พิภพของท่านคงต้องเลื่อนออกไปอีกสักสามร้อยปีนะครับ" เซนเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ มือข้างหนึ่งถือกระป๋องรดน้ำมนต์คาถาเร่งโต อีกข้างใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผากเปื้อนคราบดิน ดวงตาสคมองจ้องร่างในชุดเกราะทมิฬที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยเปื้อนสีดำของปุ๋ยหมักชีวภาพอย่างนึกขัน เอลริค ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวที่สุดในรอบสหศวรรษ สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงอย่างไม่สบอารมณ์ เขาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอขณะพยายามใช้ปลายนิ้วที่เคยสังหารมังกรโบราณคีบเศษฟางออกจากบ่า "เจ้าอย่ามาทำเป็นพูดดีนะ เซน! ข้าคือผู้ปกครองอาณาจักรแห่งความมืด... ข้าไม่ควรมานั่งขุดดินปลูกมะเขือเทศพันธุ์เนื้อสีดาบ้าบอนี่ด้วยซ้ำ!" "แต่มะเขือเทศแปลงนี้ให้ผลผลิตเร็วกว่าแผนการรุกรานมนุษย์ของท่านถึงสองเท่า แถมยังรสชาติหวานฉ่ำ กรอบอร่อยจนทหารโครงกระดูกของผมยังขโมยไปกินตอนดึกๆ เลยนะครับ" เซนแย้มยิ้มอย่างใจดี ราวกับครูใหญ่กำลังเอ็ดเด็กนักเรียนจอมเกเร ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นม้วนกระดาษหนังแกะเก่าๆ ให้ "อีกอย่าง... ผมว่าท่านควรลองอ่านนี่ดูหน่อย" เอลริคขมวดคิ้วยุ่ง รับม้วนกระดาษนั้นมาด้วยความระแวง ดวงตากวาดมองตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือบรรจงระเบียบเรียบร้อย ทว่าเนื้อหาภายในกลับทำให้ลมหายใจของจอมมารสะดุดกึก *‘หนังสือขอลาออกจากตำแหน่งราชาปีศาจเพื่อประกอบอาชีพเกษตรกรเต็มตัว’* "เจ้า... เจ้าเสียสติไปแล้วหรือเซน?!" เอลริคดีดตัวลุกขึ้นยืนพรวดจนกองปุ๋ยหมักกระจาย โครงกระดูกโบนี่ที่กำลังสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูอยู่ใกล้ๆ ถึงกับเอียงคอมองด้วยความสงสัย ก่อนจะยื่นจอบขนาดเล็กให้ราชาปีศาจราวกับจะบอกว่า *'ถ้าว่างมากก็มาช่วยพรวนดินเถอะ'* "ให้ข้าลาออกจากบัลลังก์มืดเนี่ยนะ? ประชาชนนับล้าน ขุมกำลังกองทัพอสูรนับแสนจะว่ายังไง! ข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปซุกแผ่นดิน!" "หน้าตาของท่านตอนนี้ก็เปื้อนโคลนจนแทบดูไม่อยู่แล้วนะครับ ท่านเอลริค" เซนทรุดตัวลงนั่งยองๆ บนคันนา หยิบก้อนดินขึ้นมาบี้เล่นอย่างใจเย็น น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่จริงจังจนน่าประหลาด "ท่านไม่คิดบ้างหรือครับว่า ตลอดห้าร้อยปีที่ผ่านมา ท่านเหนื่อยมามากพอแล้วกับการรบราฆ่าฟัน การชิงอำนาจ การฟังเสียงบ่นจากเหล่าเสนาบดีอสูรที่คิดแต่จะหักหลัง... สุดท้ายแล้ว ท่านได้อะไรกลับมานอกจากความว่างเปล่าในห้องโถงบัลลังก์ที่หนาวเหน็บ?" คำพูดนั้นราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบลงกลางใจของราชาปีศาจ เอลริคชะงักงัน ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มอย่างเย่อหยิ่งเม้มเข้าหากันแน่น ภาพความทรงจำอันน่าเบื่อหน่ายของการเป็นผู้ปกครอง ไร้ซึ่งมิตรแท้ มีแต่ความระแวงและคมดาบที่จ่อรออยู่ข้างหลังไหลย้อนเข้ามาในหัว "แต่... ถ้าข้าทิ้งตำแหน่งนั้นไป ข้าจะเป็นใคร?" เสียงของเอลริคอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะเหล็กสีดำค่อยๆ เผยออกมาผ่านแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย "เป็นเจ้านายของฟาร์มแห่งนี้ยังไงล่ะครับ" เซนยื่นมือออกไปตรงหน้า รอยยิ้มของชายหนุ่มอบอุ่นและจริงใจราวกับแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ส่องทะลุผ่านหมู่เมฆ "ผมไม่ได้ขอให้ท่านมาเป็นลูกน้อง แต่ผมกำลังชวนท่านมาเป็น 'หุ้นส่วน' คนสำคัญ... หุ้นส่วนที่จะร่วมสร้างอาณาจักรผักปลอดสารพิษที่ใหญ่ที่สุดในสามโลก" โบนี่ปรบมือแปะๆ เบาๆ (แม้จะมีแต่เสียงกระดูกกระทบกันก็ตาม) เป็นการสนับสนุนอย่างเต็มที่ เอลริคมองมือนั้นสลับกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเซน หัวใจที่เคยด้านชาและเต้นเป็นจังหวะแห่งสงครามมาตลอดหลายศตวรรษ บัดนี้กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านเข้ามา ราชาปีศาจสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วขณะเพื่อตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตอมตะของตนเอง ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือออกไปกุมมือของเนโครแมนเซอร์หนุ่มแน่น "ก็ได้... เซน ข้าจะลองดูสักตั้ง หากฟาร์มผักของเจ้าเจ๊งขึ้นมา ข้าจะใช้ซากกระดูกของเจ้านี่แหละมาทำเป็นรั้วกั้นแปลงแครอท!" เอลริคแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แม้ดวงตาจะทอประกายความโล่งอกอย่างปิดไม่มิด "ยินดีต้อนรับสู่การเป็นเกษตรกรเต็มตัวครับ ท่านเอลริค" เซนหัวเราะร่ออย่างอารมณ์ดี ทว่า ในวินาทีที่พันธสัญญาแห่งดินและมิตรภาพกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากแนวป่าทิศตะวันออก แรงสั่นสะเทือนทำให้หยาดน้ำค้างบนใบคะน้าสั่นระริก พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว เอลริคชักดาบมารมารับแสงประกายสีดำทันที สัญชาตญาณนักรบตื่นตัวเต็มที่ "นั่นมัน... กองอัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งอาณาจักรแสง! พวกมันตามกลิ่นไอบาปของข้ามาเจอได้อย่างไร?!" เซนหุบยิ้มลงทันที ดวงตาสคมมองทะลุผ่านม่านหมอกควันสีขาวที่ลอยมาจากชายป่า ร่างเงาของแม่ทัพอัศวินในชุดเกราะทองคำอร่ามกำลังควบม้าพุ่งตรงมายังแปลงผักของพวกเขา พร้อมด้วยกองกำลังนับพันที่เตรียมพร้อมทำลายล้างทุกสิ่ง แต่สิ่งที่ทำให้เซนต้องขมวดคิ้วแน่น ไม่ใช่เพราะกองทัพเหล่านั้นจะมาจับตัวราชาปีศาจ... แต่เป็นเพราะธงนำทัพที่โบกสะบัดอยู่นั้น ปักสัญลักษณ์รูป "หัวกะหล่ำปลีสีทองคำ" ซึ่งเป็นสมบัติลับสุดยอดที่เขาเพิ่งฝังกลบไว้ใต้แปลงดินลึกสามเมตรเมื่อวานนี้เอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่แวะมาร่วมปลูกผักและปั่นป่วนหัวใจจอมมารไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ!