วิกฤตศัตรูพืชจากต่างโลก

“เจ้าจะยืนจ้องข้าด้วยสายตาอาฆาตไปถึงเมื่อไหร่กันครับท่านจอมมาร? ถ้าว่างนักก็ช่วยหยิบจอบมาพรวนดินตรงแปลงแครอทนั่นที จะได้ไม่เสียเวลาชีวิตอันยาวนานของท่านไปเปล่าๆ” เซนถอนหายใจพลางขยับหมวกฟางใบเก่าให้เข้าที่ มือของเขาเปื้อนดินจนดำมิด แต่สายตาของเขากลับจ้องมองไปที่ชายในชุดเกราะทมิฬที่ยืนพิงรั้วไม้ด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด ราชาปีศาจเอลริคแค่นหัวเราะ เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต “เซน... เจ้ามันเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร? ข้าคือผู้ครองบัลลังก์แห่งความมืด แต่เจ้ากลับสั่งให้ข้ามาทำสวน? ข้ามาที่นี่เพื่อกระชากหน้ากากของเจ้า ความลับที่ทำให้ฟาร์มซอมซ่อแห่งนี้ผลิตพืชผักที่มีพลังเวทเข้มข้นกว่าดินแดนปีศาจ... ข้าจะขุดมันขึ้นมาเอง!” ยังไม่ทันที่เอลริคจะพูดจบ เสียง 'แกรก แกรก' ที่ฟังดูผิดปกติก็ดังขึ้นจากใต้ผืนดินที่แสนอุดมสมบูรณ์ มันไม่ใช่เสียงของหนอนปกติ แต่เป็นเสียงขบเคี้ยวของบางสิ่งที่หิวโหยอย่างบ้าคลั่ง โบนี่ โครงกระดูกผู้ซื่อสัตย์ในชุดกันเปื้อนสีชมพูหวานแหววหยุดชะงักจากการรดน้ำพืชผัก มันเอียงกะโหลกไปมา ก่อนจะชี้นิ้วกระดูกไปยังแปลงมะเขือเทศที่กำลังถูกบางอย่างเจาะไช “โอ้... ไม่นะ” เซนอุทานเบาๆ ความเฉื่อยชาในแววตาหายวับไปแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่น่ากลัว ทันใดนั้น ผืนดินก็ระเบิดออก แมลงที่มีเปลือกแข็งดุจเหล็กกล้า ปีกของมันสะท้อนแสงสีม่วงประหลาด กรามอันแหลมคมขยับขึ้นลงด้วยความเร็วสูง มันคือ 'แมลงกินพืชจากนรก' สัตว์ประหลาดระดับบอสที่นักล่าส่วนใหญ่หวาดกลัว แต่พวกมันกลับไม่ได้โผล่มาแค่ตัวเดียว มันมาเป็นฝูง! “ดูเหมือนศัตรูของเจ้าจะไม่ใช่ข้าแล้วล่ะนะเซน” เอลริคชักดาบสีเลือดออกมาโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าคมสัน “ฝูงแมลงดูดกลืนวิญญาณพวกนี้มันกัดกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ต่อให้เป็นจอมมาร ถ้าพลาดท่าก็เหลือแค่กระดูกได้เหมือนกัน เจ้าจะทำยังไง? จะใช้เวทมนตร์สั่งตายพวกมัน หรือจะยืนมองฟาร์มที่เจ้าหลงรักถูกทำลายจนเหี้ยน?” เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ย่อตัวลง มือสัมผัสกับผืนดิน พลังเนโครแมนเซอร์สีครามแผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้ว “โบนี่...” เซนเอ่ยเสียงเรียบ “แผนการรับมือฉุกเฉินระดับสีแดง... ใช้โครงกระดูกที่ฝังอยู่ในแปลงปุ๋ยทั้งหมด ปรับเปลี่ยนสถานะเป็น 'ผู้พิทักษ์พืชผัก' เดี๋ยวนี้” โบนี่พยักหน้าอย่างแข็งขัน มันถอดผ้ากันเปื้อนสีชมพูออกอย่างทะนุถนอมแล้ววางไว้ข้างๆ ก่อนจะเปลี่ยนบรรยากาศรอบกายให้เต็มไปด้วยไอความตาย มันกระทืบเท้าลงบนพื้น ดินที่ร่วนซุยเริ่มสั่นสะเทือน โครงกระดูกจำนวนนับไม่ถ้วนที่ถูกฝังไว้เพื่อเป็นปุ๋ยชั้นดีค่อยๆ ผุดขึ้นมาพร้อมอาวุธที่ทำจากเหล็กกล้าและเศษไม้ในฟาร์ม การปะทะกันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แมลงนรกพุ่งเข้าใส่พืชผักราวกับกองทัพที่บ้าคลั่ง โบนี่และเหล่าโครงกระดูกพุ่งเข้าขวางด้วยความเร็วที่เหนือชั้น การต่อสู้ไม่ใช่แค่เรื่องของพลัง แต่มันคือการปกป้อง 'ผลผลิต' ที่เซนฟูมฟักมาด้วยความรัก เซนไม่ได้อยู่เฉย เขาร่ายเวทมนตร์กักขัง สร้างกำแพงกระดูกล้อมรอบแปลงพืชผักที่สำคัญที่สุดไว้ แต่ทว่า... จู่ๆ พลังเวทของเขาก็สะดุดกึก ร่างของเขาเซจนเกือบทรุดลงกับพื้น เมื่อเงาของใครบางคนทาบทับลงมา กลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นของความตายที่บริสุทธิ์และเก่าแก่กว่าเขาหลายเท่าตัวพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส “ข้าบอกแล้วไงเซน ว่าข้าหาเจ้ามานานแล้ว” เสียงที่เย็นยะเยือกดังมาจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงของราชาปีศาจเอลริค แต่เป็นเสียงของคนที่เขาคิดว่าตายไปนานแล้ว เอลริคชะงักการต่อสู้ เขามองไปยังบุคคลที่เดินออกมาจากม่านหมอกสีม่วงที่แมลงเหล่านั้นสร้างขึ้น ดวงตาของจอมมารเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้... ท่านอาชารย์? ท่านยังไม่ตายงั้นหรือ?” ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมขาดวิ่น ผิวหนังซีดเผือดราวกับศพที่ถูกแช่แข็งในดินแดนนิรันดร์ เขามองมาที่เซนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหาย “เซน... เจ้าใช้ทักษะการทำฟาร์มเพื่อหลบซ่อนวิชา 'เนโครแมนเซอร์ไร้ความตาย' ไว้ใต้ต้นแครอทพวกนี้งั้นหรือ? ช่างเป็นเด็กที่กตัญญูเสียจริง... แต่ข้าคงต้องขอรับมันไปจัดการเอง” เซนเงยหน้าขึ้นมองชายผู้นั้นด้วยแววตาที่ไร้ความกลัว เขาสูดหายใจลึก กลิ่นดินและกลิ่นแมลงนรกตีกันวุ่นวาย แต่ในหัวของเขาตอนนี้กลับมีเพียงความคิดเดียว... 'ห้ามเหยียบแปลงผักของข้าเด็ดขาด' เซนลุกขึ้นยืนช้าๆ มือขวากำจอบแน่น ในขณะที่มือซ้ายเตรียมร่ายมนตร์ที่อันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมา “ท่านจะทำอะไรกับชีวิตของข้าก็ได้ครับท่านอาจารย์” เซนเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่น “แต่ถ้าท่านก้าวเท้าเข้ามาเหยียบแปลงผักกาดหอมที่ข้าเพิ่งลงกล้าไปเมื่อเช้า... ต่อให้ท่านจะเป็นอาจารย์ข้า หรือจะเป็นพระเจ้าผู้สร้างโลกใบนี้... ข้าสาบานว่าข้าจะทำให้ท่านรู้ซึ้งว่า การเป็นปุ๋ยหมักที่ดีนั้น ต้องเริ่มจากการถูกฝังลงไปให้ลึกที่สุดอย่างไร” สิ้นเสียงนั้น พลังงานมหาศาลจากใต้ดินก็เริ่มเดือดพล่าน ราวกับว่าผืนดินทั้งผืนกำลังโกรธเกรี้ยวไปพร้อมกับเนโครแมนเซอร์เกษตรกรผู้นี้ และก่อนที่อาจารย์ผู้ชั่วร้ายจะทันได้ก้าวเท้าต่อ รอยแยกขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเขาทันที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของผมมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!