สร้างกับดักด้วยปุ๋ยเน่า

"ปล่อยข้าขึ้นไปเดี๋ยวนี้! เจ้าเกษตรกรสติเฟื่อง! นี่คือการลบหลู่เกียรติยศแห่งจอมมารเชียวนะ!" เสียงคำรามกึกก้องของราชาปีศาจเอลริคดังสวนขึ้นมาจากรอยแยกที่มืดมิดเบื้องล่าง เส้นผมสีเงินยวงของเขาตอนนี้ยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษดินและมูลสัตว์ที่เซนเพิ่งหมักไว้สดๆ ร้อนๆ เขากำลังพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุมลึกที่เซนแอบขุดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนด้วยพลังเนโครแมนเซอร์ชั้นสูงที่ถูกนำมาใช้ผิดประเภท เซนยืนกอดอกอยู่ริมขอบหลุม ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขาเรียบเฉยเสียจนน่าขนลุก เขาขยับผ้ากันเปื้อนสีชมพูของโบนี่—ซึ่งตอนนี้ถูกดึงมาพันคอไว้แทนผ้าพันคอ—เล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองศัตรูตัวฉกาจด้วยสายตาเหมือนมองวัชพืชที่ต้องกำจัด "คุณเอลริคครับ ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าเหยียบแปลงผักออร์แกนิกของผม" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบ "การที่คุณพยายามจะสร้างฐานทัพบนผืนดินที่ผมกำลังเพาะปลูก 'แครอทวิญญาณ' มันทำให้ระบบรากของพวกมันเครียด และพอรากเครียด รสชาติมันก็เปลี่ยน ผมยอมให้คุณมาช่วยทำปุ๋ย แต่ไม่ใช่มาทำลายผลผลิต" "แก... แกกล้าดียังไงเอาเศษซากเน่าเปื่อยกับพลังเนโครแมนเซอร์ระดับสูงมาทำเป็นกับดักบ้าๆ นี่!" เอลริคแผดเสียง พยายามจะระเบิดพลังปีศาจออกไป แต่ทว่าทุกครั้งที่เปลวไฟสีดำก่อตัวขึ้น เศษดินเหนียวที่มีกลิ่นเหม็นรุนแรงของ 'ปุ๋ยหมักสูตรเร่งพิเศษ' ก็จะพุ่งเข้ามารัดพันตัวเขาไว้ราวกับงูหิวโหย โบนี่ในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีหวานแหววเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาใกล้ มันถือตะกร้าที่บรรจุสารพัดสิ่งปฏิกูลที่ถูกปลุกเสกด้วยคาถาสีเขียวจางๆ มันวางตะกร้าลงข้างหลุม แล้วทำท่าทางก้มหัวอย่างนอบน้อมให้เซน ก่อนจะหยิบเอา 'ก้อนดินเหนียวกลิ่นนรก' ขึ้นมาแล้วโยนลงไปในหลุมอย่างแม่นยำ "โบนี่บอกว่า ถ้าคุณยังไม่หยุดพ่นคำหยาบ มันจะเพิ่มสูตร 'น้ำหมักปลาทูเน่าเกรดมหาจอมมาร' ลงไปให้ด้วยนะครับ" เซนกล่าวเสริมพร้อมรอยยิ้มจางๆ "ในฐานะเนโครแมนเซอร์ ผมมองเห็นศักยภาพในสิ่งของทุกอย่าง แม้แต่เศษซากที่คนอื่นทิ้งขว้าง... รวมถึงพวกคุณด้วย" เอลริคชะงัก กลิ่นเหม็นที่ฉุนกึกจนแสบจมูกทำให้จอมมารผู้เกรียงไกรถึงกับต้องกลั้นหายใจ แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความอาฆาตเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นไม่ใช่เพราะพลังของเซน แต่เป็นเพราะความแปลกประหลาดที่ไม่อาจคาดเดาได้ของชายตรงหน้า "แก... แกต้องการอะไรกันแน่?" เอลริคถามเสียงสั่น "ผมต้องการแค่ฟาร์มที่สงบสุข และกำจัดศัตรูพืช... ซึ่งในที่นี้คือคุณ" เซนย่อตัวลงนั่งยองๆ ที่ขอบหลุม มือขวาของเขาส่องแสงสีเขียวมรกตออกมา แสงนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวอย่างเวทมนตร์มืดทั่วไป แต่มันกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตที่กดทับพลังงานปีศาจของเอลริคจนแทบมอดดับ "ผมน่ะ ไม่ได้ต้องการครองโลกหรอกครับ ผมแค่อยากให้ดอกไม้ในสวนของผมบานสะพรั่งโดยไม่มีใครมาขยี้มัน" ทันใดนั้นเอง ผืนดินรอบหลุมก็เริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง ไม่ใช่จากพลังของเซน แต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นจากทางทิศเหนือ โบนี่หยุดมือที่กำลังหยิบปุ๋ย มันหันขวับไปทางเสียงนั้น ดวงตาที่เป็นเบ้าลึกของมันวาวโรจน์ด้วยแสงสีฟ้า เซนลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไม่คุ้นเคย—พลังงานที่เข้มข้น หนาแน่น และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของ 'เหล็ก' และ 'ความตาย' ที่ไม่ใช่จากเวทมนตร์ของเขา "ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเพิ่มสินะครับ" เซนพึมพำ ทหารชุดเกราะสีดำทมิฬนับสิบชีวิตปรากฏตัวขึ้นจากม่านหมอกที่พัดผ่านมา พวกมันไม่ใช่โครงกระดูกที่เซนคุ้นเคย แต่เป็นอัศวินที่ยังคงสภาพเนื้อหนังแต่ดวงตากลับว่างเปล่าราวกับถูกดูดวิญญาณไปจนหมดสิ้น ที่หน้าอกของพวกมันประทับตราสัญลักษณ์รูป 'กุญแจมือไขว้กับดาบหัก' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยกวาดล้างเนโครแมนเซอร์จากเมืองหลวง เอลริคที่อยู่ในหลุมเบิกตากว้าง "พวก 'นักล่าวิญญาณ' มาที่นี่ได้ยังไง? ข้าไม่ได้เรียกพวกมันมา!" เซนไม่ได้ตอบ เขายืดหลังตรง มือที่เคยถือเสียมเปลี่ยนไปถือเคียวเล่มเล็กที่ทำจากกระดูกมังกร แววตาของเขาเปลี่ยนจากเกษตรกรผู้ชิลล์ๆ เป็นนักรบผู้ปกป้องฟาร์มอย่างเต็มตัว "โบนี่ ไปหยิบเมล็ด 'หนามเถาวัลย์โลหิต' มาให้ฉันที" เซนสั่งเสียงเรียบ "ส่วนคุณเอลริค... ถ้าไม่อยากตายที่นี่ ก็ช่วยทำตัวให้เป็นประโยชน์แล้วรีบปีนขึ้นมาช่วยผมจัดการกับพวกที่ไม่ได้รับเชิญนี่ซะ" ทว่า ก่อนที่เซนจะได้ขยับตัว อัศวินเหล่าน้ันก็ชักดาบขึ้นพร้อมกัน แล้วก้าวเท้าเข้ามาในเขตแปลงผักอย่างไม่เกรงใจ พร้อมกับที่หัวหน้าอัศวินในชุดเกราะสีเงินวาววับเดินแทรกตัวออกมา มันก้าวข้ามหลุมของเอลริคไปราวกับมองไม่เห็น ก่อนจะปักดาบลงบนพื้นดินที่เซนรักที่สุด "เนโครแมนเซอร์ เซน! เจ้าถูกสั่งให้จับกุมในข้อหาดัดแปลงกฎแห่งธรรมชาติ และใช้พลังต้องห้ามเพื่อการเกษตรกรรม!" เสียงของอัศวินก้องกังวานทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เซนมองดาบที่ปักลงบนผืนดินของเขา แล้วเงยหน้าขึ้นมองหัวหน้าอัศวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของเกษตรกรอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าจอมมารเสียอีก "นั่น... คือแปลงแครอทที่ผมเพิ่งปลูกนะครับ" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอัศวินทั้งกองร้อยต้องชะงักงัน "และพวกคุณ... จะต้องชดใช้ด้วยการเป็นปุ๋ยชั้นดีให้สวนของผมแทน" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของเนโครแมนเซอร์เกษตรกรคนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!