เสริมทัพโครงกระดูกรุ่นใหม่

“นายกำลังจะบอกว่า... ไอ้คำพูดทิ้งทวนนั่นมันไม่ใช่แค่การขู่เล่นๆ ของระบบใช่ไหม?” ผมวางจอบลงกับพื้นดินเหนียว มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม สายตาจดจ้องไปยังร่างของ ‘เอลริค’ ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ที่บัดนี้กำลังนั่งคุกเข่าแยกแยะเมล็ดพันธุ์พืชเพื่อนำไปทำปุ๋ยหมักอย่างขยันขันแข็งเสียยิ่งกว่าทาสในกรงทอง เอลริคไม่เงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่หยุดมือที่กำลังหยิบเมล็ดมะเขือเทศที่เน่าเสียทิ้งลงถัง น้ำเสียงของจอมมารที่เคยทรงอำนาจสั่นพร่าด้วยความสมเพชตัวเองปนขบขัน “เซน... นายคิดจริงๆ หรือว่าในโลกกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยความโลภนี้จะมีนายเป็นเนโครแมนเซอร์เพียงคนเดียว? กลิ่นอายความตายที่ลอยมากับสายลมตะวันตกเมื่อครู่นี้... มันไม่ใช่กลิ่นไอเวทมนตร์อ่อนๆ เหมือนที่นายใช้ปรุงดินหรอกนะ” หัวใจผมกระตุกวูบ โบนี่ที่สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายดอกเดซี่เดินเตาะแตะเข้ามาใกล้ มันเอียงหัวกะโหลกไปมาอย่างสงสัย ก่อนจะยื่นถังน้ำมันมาให้ผมเหมือนจะบอกว่า ‘เจ้านายครับ เลิกคิดมากแล้วมาขัดสนิมที่ข้อศอกผมก่อนเถอะ’ ผมถอนหายใจยาว พลางมองไปรอบฟาร์มที่กำลังเขียวขจี หากมีใครสักคนคิดจะทำลายความสงบสุขที่ผมอุตส่าห์สร้างมาด้วยหยาดเหงื่อ... ต่อให้เป็นจอมมารหน้าไหน ผมก็ไม่ยอมให้เหยียบต้นกล้าพวกนี้เป็นอันขาด “โบนี่ เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม เราต้องอัปเกรดระบบรักษาความปลอดภัยของฟาร์มสักหน่อย” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด ผมเดินไปยังสุสานจำลองที่สร้างไว้หลังสวน ผืนดินตรงนี้อุดมไปด้วยแร่ธาตุจากการหมักปุ๋ยสูตรพิเศษของเอลริค มันเป็นพื้นที่ที่เหมาะแก่การปลุกชีพ ‘กองกำลังรุ่นใหม่’ มากที่สุด ผมหยิบกะโหลกสีหม่นที่เก็บสะสมไว้จากการเคลียร์มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนชั้นต่ำออกมาวางเรียงกันสามหัว “ในฐานะเนโครแมนเซอร์ที่รักความสงบ ผมไม่ได้อยากสร้างสงคราม... แต่ถ้าใครจะเข้ามาพังฟาร์ม ผมก็แค่ต้องมีคนช่วยดูแลความปลอดภัย” ผมร่ายมนตร์บทพื้นฐาน พลังงานสีม่วงอมดำไหลเวียนผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กะโหลกทั้งสาม พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ เหมือนหัวใจของโลกที่กำลังเต้นเร้า โครงกระดูกนักรบสามตนค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากดิน พวกมันไม่ได้มีพละกำลังมหาศาลเหมือนในตำนาน แต่กระดูกทุกชิ้นถูกเคลือบด้วยพลังชีวิตที่ผมผสมผสานกับปุ๋ยหมักจนแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้า “พวกแก...” ผมชี้มือไปยังโครงกระดูกที่เริ่มขยับข้อต่อ “หน้าที่ของพวกแกไม่ใช่การบุกตีเมือง แต่คือการเป็น ‘กำแพงที่มีชีวิต’ ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ...” “...จงผลักพวกมันออกไป หรือไม่ก็จับพวกมันมาช่วยพรวนดินซะ” เอลริคแทรกขึ้นมาพลางหัวเราะร่า “ดูสิเซน แม้แต่โครงกระดูกพวกนี้ยังดูมีสติปัญญาดีกว่าตอนที่ฉันถูกปลุกขึ้นมาครั้งแรกเสียอีก” ผมไม่ได้สนใจคำประชดประชันของจอมมาร ผมกำลังจดจ่ออยู่กับการติดตั้ง ‘ระบบรักษาความปลอดภัยแบบออโต้’ ให้กับกองกำลังชุดใหม่ โบนี่ดูตื่นเต้นมาก มันวิ่งวนรอบเพื่อนใหม่ทั้งสามพลางจัดระเบียบผ้ากันเปื้อนให้พวกมันด้วยความเอ็นดู ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปได้ด้วยดี... จนกระทั่งความเงียบงันที่ผิดปกติเข้าครอบคลุมฟาร์ม เซนเซอร์ตรวจสอบสิ่งแปลกปลอมที่ผมติดตั้งไว้รอบรั้วฟาร์มดังขึ้นสั้นๆ หนึ่งครั้ง ลมหายใจของผมขาดห้วงไปเสี้ยววินาที สายลมยามเย็นหอบเอาความเย็นเยียบที่ไม่ใช่ของธรรมชาติพัดผ่านเข้ามา มันเป็นความเย็นที่ทำให้ต้นกะหล่ำปลีรอบๆ แห้งเหี่ยวลงในทันที เอลริคหยุดมือที่กำลังทำปุ๋ย ดวงตาสีแดงฉานของเขาสะท้อนภาพบางอย่างที่อยู่พ้นรั้วฟาร์มออกไป สีหน้าจอมมารผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เซน... ฉันว่านายคงไม่ต้องรอให้พวกมันเข้ามาใกล้แล้วล่ะ” เอลริคกระซิบเสียงต่ำ ผมหันไปมองตามสายตาของเขา รั้วไม้ที่ผมเพิ่งซ่อมเสร็จเมื่อวานกำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาลที่มองไม่เห็น ท่ามกลางหมอกสีเทาที่ปกคลุมไปทั่วอาณาเขตฟาร์ม ร่างเงาของใครบางคนก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า... เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่มีตราสัญลักษณ์ที่ผมคุ้นตาดีที่สุด มันคือตราประจำตัวของ... ‘จอมมารลำดับที่หนึ่ง’ ผู้ที่เป็นอาจารย์สอนวิชาเนโครแมนซีให้ผมก่อนที่ผมจะมาเกิดใหม่ในเกมนี้ “ศิษย์รัก... เจ้าอยู่ที่นี่เองสินะ” เสียงทุ้มต่ำดังก้องในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงพูดธรรมดา แต่มันคือการกดดันด้วยพลังเวทมนตร์ระดับสูงที่ทำให้เหล่าโครงกระดูกของผมถึงกับทรุดฮวบลงกับพื้น ผมกำจอบในมือแน่น เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหลัง ขณะที่ชายผู้นั้นหยุดฝีเท้าลงหน้าสวนมะเขือเทศ เขาหยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งที่สุกงอมขึ้นมา แล้วบดขยี้มันคามือจนแหลกเหลวต่อหน้าต่อตาผม “ข้าหาเจ้ามานานนะเซน... ความลับของการสร้างสิ่งมีชีวิตจากความตายโดยไม่มีความตาย... ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าซ่อนมันไว้ที่ไหนในฟาร์มซอมซ่อแห่งนี้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดผู้นี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ