คำเตือนจากระบบ: ภัยพิบัติกำลังมา

"โบนี่! อย่ามัวแต่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้น! หยิบจอบกระดูกด้ามแข็งนั่นมาตั้งรับ ไม่ใช่ทำท่าเหมือนจะรำไทย!" ผมตวาดลั่นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงชั้นใต้ดินของฟาร์ม เสาเพลิงที่พุ่งลงมาจากฟ้าไม่ได้เพียงแค่แผดเผาบรรยากาศ แต่มันกำลังฉีกกระชากมิติคู่ขนานของเกมนี้จนเกิดเป็นรอยแยกสีม่วงคล้ำ นี่ไม่ใช่เหตุการณ์สุ่มตามปกติของระบบ แต่มันคือสัญญาณเตือนจาก 'บอสระดับโลก' ที่กำลังจะจุติขึ้นเหนือแปลงผักสลัดที่ผมเฝ้าฟูมฟักมานับเดือน โบนี่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูสุดน่ารักสะดุ้งสุดตัว มันทิ้งกระบุงใส่ปุ๋ยคอกลงพื้น ก่อนจะคว้าจอบโครงกระดูกขึ้นมาตั้งการ์ดอย่างคล่องแคล่ว แม้ดวงตาที่เป็นเบ้าว่างเปล่าจะไม่มีแววตา แต่ท่าทางของมันกลับดูมุ่งมั่นยิ่งกว่าทหารกล้าที่กำลังจะออกศึก "นายท่าน... ข้า... กลัว..." เสียงกึกกักจากกระดูกกรามของโบนี่ดังขึ้นเบาๆ เป็นครั้งแรกในรอบปีที่มันพยายามเปล่งเสียง "ไม่ต้องกลัว" ผมคว้าคอเสื้อของโครงกระดูกขี้ตกใจมากอดไว้แน่น แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกังวลไม่แพ้กัน "ต่อให้เป็นพระเจ้าหรือจอมมารหน้าไหน ถ้ามันกล้ามาทำลายไร่ผักออร์แกนิกของฉัน ก็เตรียมตัวกลายเป็นปุ๋ยหมักชั้นดีได้เลย" ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นจนหูอื้อ พื้นดินใต้เท้าผมสั่นไหวอย่างรุนแรงจนฟักทองยักษ์ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาได้กลิ้งตกจากชั้นวาง แสงสีแดงฉานอาบทั่วฟาร์มจนทุกอย่างกลายเป็นสีเลือด หน้าต่างระบบสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าผมอย่างรวดเร็วพร้อมข้อความเตือนสีแดงกะพริบถี่ๆ [คำเตือนจากระบบ: ภัยพิบัติระดับ S กำลังมา! 'ผู้กลืนกินมิติ' ได้ข้ามผ่านรอยแยกมายังเขตหวงห้ามของคุณ... ผลผลิตและสิ่งปลูกสร้างเสี่ยงต่อการถูกทำลายล้างสถานะถาวร!] "สถานะถาวรเหรอ? สัญญากับฉันแล้วนะว่าจะให้ฉันทำฟาร์มอย่างสงบสุข ไอ้ระบบเฮงซวย!" ผมสบถออกมาด้วยความเดือดดาล พลางสะบัดมือเรียกเคียวแห่งความตายออกมาจากมิติเก็บของ ไอความเย็นเยียบพุ่งทะลักออกจากคมเคียวตัดกับความร้อนระอุของเปลวเพลิงเบื้องหน้า "เฮ้! ไอ้เจ้าเนโครแมนเซอร์ขี้งก! นายยังทำปุ๋ยหมักไม่เสร็จเลยนะเฟ้ย จะตายตอนนี้ไม่ได้!" เสียงทุ้มต่ำและแฝงความหยิ่งทะนงดังมาจากมุมมืดของโรงเก็บอุปกรณ์ ราชาปีศาจเอลริคเดินออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เขายังคงสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ทับชุดเกราะทมิฬ ดูขัดตาแต่ก็ทรงพลังอย่างประหลาดในคราวเดียวกัน "เอลริค... มาได้จังหวะพอดี" ผมแค่นยิ้ม "ถ้าอยากให้ฉันสอนทำปุ๋ยสูตรลับต่อ ก็ช่วยออกแรงขยับมือขยับเท้าหน่อย อย่าดีแต่ปาก" "หึ! คิดว่าฉันเป็นใคร? ข้าคือราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่! เรื่องแค่นี้... จิ๊บจ๊อย!" เอลริคควักดาบปีศาจออกมาจากเงาของตัวเอง พลังงานมืดมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนหญ้าที่เท้าเขาเหี่ยวเฉาไปในชั่วพริบตา เราทั้งสาม—คนหนึ่งคือเนโครแมนเซอร์ที่อยากปลูกผัก, โครงกระดูกผู้ซื่อสัตย์, และราชาปีศาจที่ติดอยู่ในบ่วงของการทำปุ๋ย—ยืนเรียงหน้ากระดานประจันหน้ากับเงาร่างมหึมาที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเสาเพลิง ร่างนั้นสูงเสียดฟ้า ร่างกายโปร่งแสงราวกับทำจากกระจกสีดำที่ร้าวราน แต่มันกลับแผ่ไอสังหารที่ทำให้แม้อากาศยังหยุดนิ่ง มันคือ 'ผู้กลืนกินมิติ' บอสระดับตำนานที่แม้แต่ผู้เล่นระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ยังไม่เคยเอาชนะได้ มันยกมือขึ้นช้าๆ ท้องฟ้าเหนือฟาร์มเริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกที่กว้างขึ้นดูดกลืนทุกอย่างเข้าไป แม้แต่ตัวฟาร์มเองก็เริ่มถูกบิดเบือนไปตามแรงดึงดูดมหาศาล "โบนี่ เตรียมเมล็ดพันธุ์ 'เถาวัลย์เนโคร' ไว้!" ผมสั่งการเสียงเฉียบ "เอลริค! ใช้พลังปีศาจของนายตรึงมิติไว้ตรงกลาง อย่าให้มันทำลายแปลงมะเขือเทศของฉันเด็ดขาด!" "สั่งงานข้าเหรอไอ้มนุษย์! แต่เอาเถอะ... เพื่อฟาร์มแสนรักของแก!" เอลริคคำรามก่อนจะพุ่งตัวออกไปพร้อมกับรังสีปีศาจสีม่วงเข้ม ความโกลาหลเพิ่งเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนั้นเอง แสงจากรอยแยกกะพริบถี่ขึ้นจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่จ้องจะบดขยี้ทุกอย่าง แต่แล้วท่ามกลางความสับสน ผมกลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติที่ข้อมือของบอสตัวนั้น มันไม่ได้ถืออาวุธ... แต่มันกำลังสวมกำไลที่สลักตราสัญลักษณ์ของ 'สมาคมผู้สร้างเกม' ผมชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม บอสตัวนี้ไม่ใช่บั๊กของระบบ แต่มันคือโปรแกรมที่ถูกตั้งค่ามาเพื่อ 'ลบ' พื้นที่นี้ทิ้งไปอย่างเป็นทางการ ขณะที่โบนี่กำลังหว่านเมล็ดพันธุ์พืชปีศาจออกไปเพื่อสร้างแนวป้องกัน ร่างของบอสก็หยุดชะงักลง มันไม่ได้โจมตีเรา แต่มันกลับหันมามองที่ผมด้วยสายตาที่ดูไร้อารมณ์ ก่อนที่มือโปร่งแสงนั้นจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงกังวานของระบบก็ดังขึ้นในหัวของผมด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป... ไม่ใช่เสียงของ AI ประจำเกม แต่มันคือเสียงของมนุษย์จริงๆ [ตรวจพบตัวตนที่ไม่ได้รับอนุญาต: 'เนโครแมนเซอร์' รหัสผู้ใช้งาน 001... ดำเนินการย้ายเข้าสู่กระบวนการลบข้อมูลถาวร!] พื้นดินใต้เท้าผมแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของผมเริ่มสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีขาว ผมหันไปมองเอลริคที่กำลังตะโกนเรียกชื่อผมด้วยความโกรธเกรี้ยว และโบนี่ที่พยายามยื่นมือกระดูกมาคว้าผมไว้ ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะถูกลบหายไป ภาพตรงหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกลาหลหยุดลงราวกับเวลาถูกแช่แข็ง และมีเสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง... เสียงของ 'คน' ที่ผมเคยรู้จักเมื่อครั้งก่อนที่จะหลุดเข้ามาในเกมนี้ "เซน... นายไม่ได้อยู่ในเกมนี้คนเดียวหรอกนะ" เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของเซนและเพื่อนพ้องในฟาร์มป่วนนี้ครับ