การปะทะด้วยพืชผัก

"นี่หรือคือสิ่งที่แกเรียกมันว่า 'จอมมารผู้ยิ่งใหญ่' เอลริค? ข้าว่าสภาพแกตอนนี้ไม่ต่างจากปุ๋ยหมักเกรดต่ำที่โบนี่เพิ่งพรวนดินไปเมื่อเช้าเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ราชาปีศาจเอลริคในชุดเกราะทมิฬที่ควรจะดูน่าเกรงขาม บัดนี้กลับถูกเถาวัลย์หนามจากต้นไม้ปีศาจที่เซนเผลอปลูกพันธนาการไว้จนแทบกระดิกตัวไม่ได้ ใบหน้าของจอมมารบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นปนอับอาย ขณะที่โบนี่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหวว กำลังใช้มือกระดูกถือจอบอย่างใจเย็น เตรียมจะขุดหลุมฝังศพ... หรืออาจจะเป็นหลุมปลูกผักรอบที่ร้อยของวัน ข้อความสีเลือดที่ยังคงฉายชัดบนท้องฟ้าเหนือฟาร์มดูเหมือนจะเยาะเย้ยชะตากรรมของเซน ยิ่งเอลริคดิ้นรนมากเท่าไหร่ เถาวัลย์หนามก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ราวกับมันกำลังเสพติดพลังปีศาจที่ไหลเวียนอยู่ในกายของจอมมาร "ปล่อยข้า... ไอ้เนโครแมนเซอร์สติเฟื่อง! ข้ามาที่นี่เพื่อยึดครอง ไม่ใช่มาเป็นเครื่องสังเวยให้ต้นไม้หิวแสงของแก!" เอลริคแผดเสียง ดวงตาสีเพลิงวาวโรจน์ เซนถอนหายใจยาว วางถุงเมล็ดพันธุ์ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะหันไปหยิบ 'ผักกาดขาวมหาประลัย' ที่เขาเพิ่งฉีดพ่นละอองเวทมนตร์ธาตุมืดลงไปเมื่อครู่ มันไม่ใช่ผักกาดธรรมดา แต่มันคืออาวุธเกษตรกรรมที่แข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าและมีกลิ่นเหม็นหืนที่สามารถทำให้ปีศาจระดับสูงถึงกับหน้ามืดได้ "ฟังนะเอลริค" เซนเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นดินและกลิ่นสาบของเวทมนตร์แห่งความตายโชยมาจากตัวเขา "นายบุกเข้ามาในสวนของฉัน ขัดจังหวะการพักผ่อน และตอนนี้ยังมาทำให้ต้นไม้ปีศาจของฉันตื่นขึ้นมาอาละวาดอีก ถ้าฉันไม่จัดการนายตอนนี้ ฟาร์มที่ฉันอุตส่าห์ถนอมมาสามเดือนคงเหลือแต่ซาก" "แกจะทำอะไร... อย่าบอกนะว่าแกจะใช้ผักพวกนั้น!" ดวงตาของเอลริคเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นเซนเงื้อผักกาดขาวก้อนมหึมาขึ้นมา "ถูกต้องครับ" เซนยิ้มอย่างสุภาพ "การเกษตรคือศิลปะ และการกำจัดศัตรูด้วยพืชผัก ก็คือการจัดสวนในแบบฉบับของผม" เซนเหวี่ยงผักกาดขาวสุดแรงเกิด เสียงปะทะดัง 'ตึ้ง!' ราวกับเสียงค้อนยักษ์กระทบโลหะ ผักกาดขาวพุ่งเข้าปะทะกับเกราะไหล่ของเอลริคจนร้าว แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ราชาปีศาจกระเด็นไปกระแทกกับรั้วไม้จนไม้หักกระจาย ผักกาดก้อนนั้นยังไม่หยุดแค่นั้น มันกระดอนไปมาตามทักษะการควบคุมเวทมนตร์ของเซน ราวกับลูกบอลที่เด้งกระแทกศัตรูซ้ำแล้วซ้ำเล่า "โบนี่ ช่วยหน่อย" เซนสั่ง โบนี่ตอบรับด้วยเสียงกึกกักของกระดูก มันคว้าตะกร้าผักกาดที่เตรียมไว้ขว้างใส่เอลริคอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะที่ผักกาดปะทะร่างจอมมาร กลิ่นเหม็นที่เป็นเอกลักษณ์ของมันก็ระเบิดออกมา ทำให้เอลริคเริ่มสำลักและเสียอาการ ศักดิ์ศรีของราชาปีศาจถูกบดขยี้ด้วยผักสดที่เพิ่งเก็บเกี่ยว "ข้าจะฆ่าแก! ข้าจะเผาฟาร์มนี้ให้ราบ!" เอลริคพยายามรวบรวมพลังเวท แต่ทุกครั้งที่พลังปีศาจก่อตัว ต้นไม้ปีศาจที่อยู่เบื้องหลังก็จะดูดซับมันไปเป็นอาหารทันที "เลิกดิ้นเถอะน่า" เซนก้าวเข้าไปประชิดตัวเอลริคที่ทรุดอยู่กับพื้น "ถ้านายยังขืนขัดขืน ผักกาดพวกนี้จะกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้นายแทนการมีชีวิตอยู่ นายเลือกเอาเองแล้วกันว่าจะถอยไปตั้งหลัก หรือจะให้ผมใช้ 'มะเขือเทศระเบิดพลีชีพ' ปิดฉากนายตรงนี้" เอลริคหอบหายใจรุนแรง แววตาที่เคยดุดันเริ่มสั่นไหว เขาเหลือบมองต้นไม้ปีศาจที่กำลังแผ่กิ่งก้านสาขาออกมา ราวกับคอยจังหวะที่จะเขมือบเขาทั้งเป็นหากเขายังไม่หยุดสร้างความวุ่นวาย ความกดดันมหาศาลบีบเค้นจนราชาปีศาจต้องยอมจำนนในที่สุด "ได้... ข้าจะไป" เอลริคเค้นเสียง "แต่จำไว้ เนโครแมนเซอร์... เรื่องนี้ยังไม่จบ" จอมมารค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายวาร์ปหายไปในรอยแยกมิติ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นผักสดและร่องรอยการต่อสู้ที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนการต่อสู้ของจอมเวทระดับตำนาน เซนถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะหันไปขยี้หัวโบนี่เบาๆ "ทำได้ดีมากโบนี่ วันนี้เราเก็บผักไปส่งตลาดได้เยอะพอสมควรเลยนะ" เซนกำลังจะก้มลงเก็บกวาดเศษผักกาดที่แตกกระจาย ทันใดนั้นเขาก็ชะงัก สายลมเย็นเยียบพัดผ่านแผ่นหลัง ทั้งที่อากาศในฟาร์มควรจะอบอุ่นจากแสงอาทิตย์ยามบ่าย ข้อความสีเลือดบนท้องฟ้าไม่ได้จางหายไป แต่มันกลับเปลี่ยนสีเป็นสีทองอร่ามและขยายตัวกว้างขึ้นจนบดบังแสงอาทิตย์ ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นแทนที่ข้อความเดิม: *‘ยินดีด้วย ท่านปกป้องผู้บุกรุกได้สำเร็จ แต่ท่านลืมไปอย่างหนึ่ง... จอมมารไม่ได้มาคนเดียว’* เซนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นดิน ดินที่เขาเพิ่งพรวนไปแตกออกเป็นทางยาว พร้อมกับเสียงดนตรีที่คุ้นเคย... เสียงเครื่องดนตรีชิ้นเอกที่เขาไม่ได้ยินมานานนับปี เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ดังมาจากเงามืดหลังโรงเก็บฟาง ทำให้หัวใจของเซนกระตุกวูบ "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ท่านเนโครแมนเซอร์ผู้หลงใหลในกะหล่ำปลี" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับผม! เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด