กิลด์นักล่าต้องการส่วนแบ่ง

“พูดให้ชัดอีกครั้งสิครับ ผมอาจจะหูฝาดไปนิดหน่อย... ที่ว่าพวกคุณต้องการ ‘ส่วนแบ่ง’ จากผลผลิตในสวนผักเน่าๆ ของผมนี่ หมายถึงส่วนแบ่งรายได้หรือค่าคุ้มครองกันแน่?” เซนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะที่มือยังคงถือช้อนเล็กๆ ค่อยๆ ตักปุ๋ยสูตรพิเศษราดลงไปที่โคนของ ‘เมล็ดพันธุ์สีเลือด’ ที่กำลังงอกเงยออกจากซี่โครงของโบนี่ มันส่งเสียงครางแผ่วเบาเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหย แต่สำหรับเซน มันเป็นเพียงพืชพรรณชนิดใหม่ที่เขาต้องดูแลให้ดีที่สุด ตรงหน้าของเขาคือชายร่างกำยำสามคนที่สวมชุดเกราะเต็มยศ ตราสัญลักษณ์รูปคมเขี้ยวบนหน้าอกบ่งบอกชัดเจนว่าพวกเขามาจาก ‘กิลด์หมาป่าโลหิต’ หนึ่งในกิลด์นักล่าระดับแถวหน้าของเกมนี้ ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก เขาเดินเหยียบผ่านแปลงผักกาดหอมของเซนโดยไม่สนใจว่ารองเท้าบูทเหล็กของเขาจะทำลายผลผลิตไปกี่ต้น “อย่าแกล้งโง่ไปหน่อยเลย เนโครแมนเซอร์... นายก็รู้ว่าการจะเพาะปลูกในโซนอันตรายแบบนี้ได้ มันต้องมี ‘ใบอนุญาต’ และถ้าไม่อยากให้ฟาร์มแห่งนี้กลายเป็นสมรภูมิเลือด ก็จงแบ่งกำไร 70 เปอร์เซ็นต์ให้เราซะดีๆ” โบนี่ในผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววหยุดชะงักจากการขุดดิน มันหันคอที่ส่งเสียงกร๊อบแกร๊บมามองหัวหน้ากิลด์ด้วยเบ้าตาที่ว่างเปล่า ร่างกายของมันเริ่มมีเส้นเลือดสีแดงฉานปูดโปนออกมาตามข้อต่อ กลิ่นอายความตายที่ปนเปไปกับกลิ่นดินหอมสดชื่นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง “เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์?” เซนเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความเวทนาที่ปิดไม่มิด “คุณรู้ไหมครับว่ากว่าผมจะเลี้ยงดูไอ้เจ้าเมล็ดนี่ให้โตขึ้นมาได้ ผมต้องเสียเวลาหาซากมอนสเตอร์กี่ตัว ต้องคอยเปลี่ยนปุ๋ย ต้องคอยอ่านหนังสือเกษตรกรศาสตร์กี่เล่ม... แล้วคุณเดินเข้ามาจะเอาส่วนแบ่งเพราะแค่คำว่า ‘ใบอนุญาต’ งั้นเหรอ?” “เหอะ! ใครจะสนเรื่องไร้สาระของแกกัน!” ชายอีกคนชักดาบยาวออกมาด้วยท่าทีคุกคาม “เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องเกษตรกรรม แต่เรามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่กิลด์ควรจะได้ หากแกไม่ให้ เราก็จะยึดทั้งฟาร์ม ทั้งโครงกระดูกโง่ๆ นี่ไปขายตลาดมืดซะ!” เซนถอนหายใจยาว วางช้อนทำสวนลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างแผ่วเบา เขาไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมา ทว่ารอบกายของเขากลับมีไอสีดำจางๆ ลอยฟุ้งออกมา ดินในแปลงผักรอบตัวเริ่มสั่นไหว รากสีเลือดของโบนี่ที่ติดอยู่กับพื้นดินเริ่มขยายตัวเป็นเส้นใยอาคมพุ่งรัดพันเท้าของเหล่านักล่าโดยที่พวกมันไม่ทันสังเกต “เอลริคบอกผมเสมอว่า... การทำเกษตรน่ะมันต้องรู้จัก ‘การกำจัดวัชพืช’” เซนพึมพำเบาๆ ราวกับคุยกับตัวเอง “แกพร่ำเพ้ออะไรของแก!” หัวหน้ากิลด์เงื้อดาบขึ้นเตรียมฟาดฟัน แต่แล้วเขากลับพบว่าขยับร่างกายไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว รากสีเลือดของโบนี่รัดแน่นอยู่ที่ข้อเท้า มันไม่ได้เพียงแค่พันธนาการ แต่มันกำลัง ‘สูบฉีด’ พลังชีวิตของเขาเข้าไปสู่เมล็ดพันธุ์สีเลือดบนอกของโครงกระดูกผู้ช่วย “โบนี่ครับ จัดการให้เรียบร้อย แต่เบาๆ หน่อยนะ อย่าให้เลือดกระเด็นโดนแครอทของผมล่ะ” เซนสั่งด้วยความสุภาพ ก่อนจะหันไปหยิบถุงปุ๋ยหมักใบใหม่ขึ้นมาเตรียมงานต่อ เสียงกรีดร้องโหยหวนของเหล่านักล่าดังสะท้อนก้องไปทั่วฟาร์ม แต่มันไม่ใช่เสียงของการฆ่าฟันแบบทั่วไป มันเป็นเสียงของการถูกสูบเอา ‘ค่าประสบการณ์’ และ ‘พลังชีวิต’ ไปเป็นสารอาหารชั้นเลิศให้กับฟาร์มของเซน ร่างของเหล่านักล่าเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ ขณะที่เมล็ดพันธุ์บนอกโบนี่เริ่มผลิบานเป็นดอกไม้สีแดงฉานที่งดงามราวกับอัญมณี เมื่อทุกอย่างสงบลง ทั้งสามคนนอนสลบไสลไร้เรี่ยวแรงอยู่บนพื้นดิน เซนก้มลงมองผลผลิตชิ้นใหม่ที่เพิ่ง ‘เก็บเกี่ยว’ ได้จากความโลภของกิลด์นักล่า เขายิ้มอย่างพอใจ แต่ในจังหวะที่เซนกำลังจะหันหลังกลับไปทำสวนต่อ เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากทิศทางของประตูฟาร์ม ไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนจากสัตว์ป่า หรือกองทัพกิลด์หมาป่าโลหิต แต่เป็นพลังเวทที่เขารู้จักดี... พลังของจอมมารผู้ทะเยอทะยานที่เขาเพิ่งจะขังไว้ในกองปุ๋ยหมักเมื่อวาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือก “เนโครแมนเซอร์... ข้าบอกแล้วไงว่าการเก็บเกี่ยววิญญาณพวกกากเดนพวกนี้มันเป็นแค่การเสียเวลา เจ้าควรเอาพลังของเจ้าไปสร้างกองทัพเพื่อยึดครองบัลลังก์เสียที” เซนหันไปมอง ‘ราชาปีศาจเอลริค’ ที่ตอนนี้สภาพดูไม่ได้เพราะมีเศษเปลือกไข่และกากกาแฟติดอยู่ตามเสื้อผ้าคลุมราคาแพง แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้เซนต้องขมวดคิ้วไม่ใช่การปรากฏตัวของอีกฝ่าย แต่เป็น ‘พันธสัญญา’ ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศระหว่างเขากับเอลริค ข้อความสีเลือดฉายชัดขึ้นบนฟ้า: *‘ยินดีด้วย ท่านได้รับเควสต์: สวนสวรรค์ต้องห้าม – จงปกป้องผู้บุกรุกที่แท้จริงจากการตื่นขึ้นของต้นไม้ปีศาจที่ท่านเพิ่งปลูก... หรือไม่เช่นนั้น ท่านก็ต้องตกเป็นสมบัติของมันเสียเอง’* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ผลผลิตของผมเติบโตนะครับ!