เมื่อกองทัพโครงกระดูกอยากลองปลูกดอกไม้

“เจ้าโครงกระดูกพวกนี้คืออะไร? เหตุใดจึงสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้และถือจอบแทนที่จะเป็นดาบอาคม!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของแม่ทัพเกราะทองก้องกังวานไปทั่วฟาร์ม แรงกดดันมหาศาลจากตราประทับแห่งราชอาณาจักรทำให้ผืนดินใต้เท้าของเซนถึงกับแตกร้าว โบนี่ที่กำลังแบกตะกร้าปุ๋ยหมักอยู่ถึงกับตัวสั่นงันงก กระดูกซี่โครงกระทบกันดังกริ๊กๆ ด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน มือที่สั่นเทานั้นกลับยังคงกำห่อเมล็ดพันธุ์ไว้แน่น ราวกับว่าชีวิตของมันขึ้นอยู่กับดอกไม้เหล่านี้มากกว่าลมหายใจที่ไม่มีอยู่จริง เซนถอนหายใจยาวพลางวางจอบในมือลง เขาปัดเศษดินออกจากกางเกงยีนส์เก่าๆ ก่อนจะเผชิญหน้ากับชายร่างยักษ์ตรงหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่งประหนึ่งกำลังต้อนรับลูกค้าที่มาซื้อกะหล่ำปลี “ท่านอัศวินครับ หากท่านจะกรุณาลดแรงกดดันลงสักนิด พืชผักของผมมันกำลังจะเหี่ยวเพราะความกลัวนะครับ” เซนพูดพลางบุ้ยปากไปยังแถวแปลงผักชีที่กำลังสั่นไหวราวกับมีชีวิต “แล้วโบนี่น่ะ... มันแค่กำลังอินกับการจัดสวนน่ะครับ ไม่ต้องตกใจไปหรอกครับ มันไม่ได้มีความคิดจะก่อกบฏกับราชอาณาจักรหรอก แค่ต้องการจัดสวนสไตล์ ‘โกธิค-คอทเทจ’ ให้ผมเท่านั้นเอง” แม่ทัพเกราะทองหรี่ตาลง มองดู ‘กองทัพ’ โครงกระดูกที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการใช้เวทมนตร์โครงกระดูกขุดหลุมปลูกดอกลิลลี่สีดำอย่างขะมักเขม้น ภาพที่ควรจะเป็นกองทัพมรณะกลับกลายเป็นชมรมคนรักต้นไม้ที่ดูหลอนประสาทอย่างบอกไม่ถูก เอลริค จอมมารผู้ถูกลดบทบาทมาเป็นคนทำปุ๋ยหมัก เดินลากถังปุ๋ยเข้ามาใกล้พร้อมสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเบื่อหน่ายในโชคชะตา “เจ้าพวกโง่... ปลูกแบบนั้นมันจะโตได้ยังไง ดินตรงนั้นมันมีค่าความเป็นกรดสูง ต้องใส่ปุ๋ยสูตรพิเศษที่ข้าหมักจากซากมังกรจิ๋วต่างหาก!” “เอลริค เงียบก่อนครับ” เซนปรามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด แม่ทัพเกราะทองนิ่งอึ้ง เขาหันไปมองจอมมารผู้เกรียงไกรที่บัดนี้สวมถุงมือยางสีเหลืองและมีกลิ่นปุ๋ยหมักโชยออกมาจากตัว “นี่เจ้า... ถึงขนาดเปลี่ยนจอมมารให้มาเป็นชาวสวนเลยงั้นรึ? เจ้าเป็นเนโครแมนเซอร์ประเภทไหนกัน!” “ประเภทที่เชื่อว่าการทำฟาร์มสร้างสันติภาพได้มากกว่าสงครามครับ” เซนตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ เขาเดินไปแย่งจอบจากมือโบนี่ที่พยายามจะขุดหลุมใกล้กับรองเท้าบูทของแม่ทัพเกราะทองมากเกินไป “โบนี่ พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปขุดใกล้แขกน่ะลูก” โบนี่ทำเสียง ‘กึกๆ’ ในลำคอ คล้ายเสียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยับผ้ากันเปื้อนสีชมพูให้เข้าที่ แล้วทำท่าทางขยันขันแข็งด้วยการหยิบกระป๋องบัวรดน้ำที่เป็นกะโหลกศีรษะมนุษย์มาวางไว้ข้างๆ แม่ทัพเกราะทองราวกับจะบอกว่า ‘ดื่มไหมครับ?’ บรรยากาศตึงเครียดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมึนงง แม่ทัพเกราะทองกวาดสายตามองไปรอบฟาร์ม ดอกไม้แห่งความตายที่ควรจะส่งกลิ่นเน่าเหม็นกลับบานสะพรั่งด้วยสีสันสดใสที่ขัดกับธรรมชาติของเนโครแมนเซอร์อย่างสิ้นเชิง นี่ไม่ใช่ฟาร์มธรรมดา แต่มันคือขุมพลังงานเวทมนตร์ที่ถูกบิดเบือนมาใช้เพื่อการเพาะปลูก “ข้ามาที่นี่เพื่อนำตัวจอมมารไปรับโทษ แต่สิ่งที่ข้าเห็นกลับเป็นความวิปลาส...” แม่ทัพเกราะทองกำตราประทับแน่นขึ้น “หรือว่า... การทำฟาร์มคือแผนการขั้นสุดท้ายของพวกเจ้าในการล้างโลก?” “ผมแค่ชอบทานผักออร์แกนิกครับท่าน” เซนเดินเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “ถ้าท่านอยากรู้ว่าแผนการของผมคืออะไร ทำไมไม่ลองพักดื่มน้ำชาดอกไม้ผีที่โบนี่เพิ่งปรุงเสร็จดูล่ะครับ แล้วท่านจะพบว่า... บางทีการทำลายโลกอาจไม่น่าดึงดูดใจเท่ากับการได้เห็นพืชผักที่เรารักเติบโตขึ้นในทุกเช้า” ทันใดนั้น เสียงลมหวีดหวิวก็ดังขึ้นจากทิศทางของป่าอาถรรพ์ โครงกระดูกที่กำลังปลูกดอกไม้อยู่หยุดชะงักพร้อมกันราวกับได้รับคำสั่งจากระบบบางอย่างที่เหนือกว่าตัวของเซน ท้องฟ้าเหนือฟาร์มเปลี่ยนจากสีครามเป็นสีม่วงคล้ำในพริบตา เงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นจากผืนดินที่โบนี่เพิ่งขุด ไม่ใช่ผีร้าย แต่เป็น ‘ไอเทม’ บางอย่างที่ควรจะถูกฝังลึกอยู่ใต้ปฐพีมานับพันปี มันส่องแสงสีแดงฉานตัดกับความอ่อนหวานของแปลงดอกไม้ แม่ทัพเกราะทองเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมาจากหมวกเกราะ “นั่นมัน... ตราประทับที่สอง! ตราแห่งการตื่นขึ้นของจักรพรรดิผู้ล่วงลับ!” เซนขมวดคิ้วมองสิ่งที่ผุดขึ้นมา มันคือเมล็ดพันธุ์สีเลือดที่ดูเหมือนจะพยายามหยั่งรากลึกเข้าไปในตัวของโบนี่ ไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่เพื่อ ‘วิวัฒนาการ’ กองทัพชาวสวนโครงกระดูกของเขาให้กลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ครับ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการรับชมการเติบโตที่คาดไม่ถึงของพวกเขานะครับ... เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด