ข่าวลือเกี่ยวกับฟาร์มลึกลับ

“หยุดนะโบนี่! เจ้ากำลังทำอะไร!” ผมคำรามลั่น ขยับกายพุ่งเข้าหาเงาร่างที่บิดเบี้ยวกลางห้องโถงเก็บอุปกรณ์ เสียงกรีดร้องที่เหมือนเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงโสตประสาทของผมยังคงดังก้อง หมอกสีดำหนาทึบที่ห่อหุ้มโครงกระดูกตัวจ้อยเอาไว้ไม่ได้ดูเหมือนพลังมืดของเนโครแมนเซอร์ทั่วไป แต่มันดูเหมือน ‘ความหิวโหย’ ที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากก้นบึ้งของขุมนรก ร่างของโบนี่—ในผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิทและสั่นระริก—ค่อยๆ ยืนขึ้น แรงกดดันมหาศาลผลักผมจนต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว ราชาปีศาจเอลริคที่ยืนหลบมุมอยู่หลังกองฟางถ่มน้ำลายลงพื้น แววตาของจอมมารที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด “เจ้าเลี้ยงอะไรไว้ในบ้านกันแน่ เซน... นั่นไม่ใช่โครงกระดูกธรรมดา แต่มันคือ ‘ภาชนะ’ ที่ถูกผนึกพลังบางอย่างเอาไว้” เอลริคเอ่ยเสียงสั่น พลางกระชับพลั่วทำสวนในมือแน่น “ถ้ามันคุมพลังไม่อยู่ ฟาร์มของเจ้า... ไม่สิ ทั้งเซิร์ฟเวอร์นี้ได้ลุกเป็นไฟแน่” ผมไม่ตอบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง โบนี่ค่อยๆ หันหน้ามามองผม เบ้าตาที่เคยว่างเปล่ากลับมีประกายไฟสีม่วงอมดำโชติช่วง แต่มันไม่ได้มุ่งร้าย สายตาที่มองมานั้นกลับดู... สับสนและเว้าวอน มันยกมือที่สั่นเทาขึ้น แล้วชี้ไปที่แปลงผักสวนครัวหลังบ้าน—แปลงที่ผมเพิ่งปลูก ‘แครอทวิญญาณอาฆาต’ ลงไปเมื่อวานนี้ “หิว... เหรอ?” ผมพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ เสียงกรีดร้องหยุดลงกะทันหัน หมอกสีดำถูกดูดซับเข้าสู่ร่างของโบนี่จนหมดสิ้น เจ้าโครงกระดูกตัวน้อยทรุดฮวบลงกับพื้น ผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่เปรอะเปื้อนรอยไหม้ดูน่าเวทนาเหลือเกิน ผมรีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวมันไว้ กลิ่นอายความตายจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นดินชื้นๆ ตามปกติ “เจ้าทำข้าเกือบหัวใจวายนะ โบนี่” ผมถอนหายใจยาว พลางลูบกะโหลกมันเบาๆ ราชาปีศาจเอลริคเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะใช้ปลายพลั่วเขี่ยเศษซากหมอกที่เหลืออยู่บนพื้น “ข่าวลือเริ่มแพร่ไปไกลแล้วนะ” เอลริคเอ่ยพลางปรายตามองออกไปนอกหน้าต่างฟาร์ม “พวกผู้เล่นในเมืองหลวงต่างลือกันให้แซ่ดว่ามี ‘ฟาร์มลึกลับ’ ที่ผลิตพืชผลระดับตำนาน และที่สำคัญ... เจ้าของฟาร์มคือเนโครแมนเซอร์ที่ใช้กองทัพโครงกระดูกเป็นแรงงานทาส” ผมเลิกคิ้วขึ้น “แรงงานทาส? นี่เขาเรียกโบนี่ว่าทาสรึ? นี่คือหุ้นส่วนธุรกิจระดับห้าดาวต่างหาก!” “เจ้าจะเถียงกับพวกสแปมเมอร์ในเว็บบอร์ดทำไมล่ะ” เอลริคแค่นหัวเราะ “ประเด็นสำคัญคือ พรุ่งนี้จะมีกิลด์ใหญ่หลายกิลด์ยกขบวนมาตรวจสอบฟาร์มเจ้า บางคนบอกว่าจะมาซื้อของ บางคนบอกว่าจะมา ‘เคลียร์’ พื้นที่เพราะคิดว่าเจ้าคือบอสลับที่บั๊กจนทำตัวเป็นเกษตรกร” ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ความสงบสุขของผมกำลังจะถูกทำลายเพียงเพราะพืชผลที่เติบโตเร็วเกินไปหน่อยน่ะหรือ? ผมมองไปยังโบนี่ที่เริ่มหยิบกรรไกรมาแต่งกิ่งไม้ต่ออย่างขยันขันแข็ง ดูเหมือนมันจะไม่สะทกสะท้านกับข่าวลือพวกนั้นเลยสักนิด “ปล่อยให้พวกเขามาเถอะ” ผมกล่าวเสียงเรียบ พลางคว้าขวดน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ที่ผสมยาเร่งโตสูตรพิเศษ “ถ้าพวกเขาอยากได้ผัก ผมก็จะขายให้ แต่ถ้าพวกเขาอยากได้ฟาร์มของผม... พวกเขาจะต้องเรียนรู้ก่อนว่า การทำสวนด้วยโครงกระดูกนั้นน่ากลัวกว่าที่คิด” เอลริคหัวเราะร่า “นั่นสิ! ข้าอยากเห็นจริงๆ ว่าพวกยอดมนุษย์หน้าโง่เหล่านั้นจะมีสีหน้าอย่างไร เมื่อถูกฝูงโครงกระดูกไล่ตีด้วยจอบเพียงเพราะพวกมันเดินเหยียบแปลงดอกไม้” ผมไม่ได้หัวเราะไปกับเขา แววตาของผมจดจ้องไปยังรั้วฟาร์มที่กำลังสั่นไหวเบาๆ ไม่ใช่เพราะลม แต่เพราะมีใครบางคน... หรือบางสิ่งที่ทรงพลังกว่าผู้เล่นทั่วไป กำลังเฝ้ามองเราอยู่จากเงามืดของป่าชายแดน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าศึกก็ดังขึ้นจากหน้าฟาร์ม ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูไม้ที่หนักแน่นจนผนังดินเหนียวของบ้านสั่นสะเทือน ผมวางโบนี่ลงบนตั่งไม้ เอลริคชักสีหน้าและเตรียมพร้อมในท่าตั้งรับ ประตูบานเก่าถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่มีการเกรงใจเจ้าของฟาร์มแม้แต่น้อย “เนโครแมนเซอร์... เจ้าคือผู้ที่ครอบครอง ‘เมล็ดพันธุ์แห่งคำสาป’ ที่ทำนายไว้สินะ?” ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะทองคำอร่ามยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ในมือถือตราประทับแห่งราชอาณาจักรที่ส่องแสงเจิดจ้าเสียจนพวกโครงกระดูกที่อยู่รอบฟาร์มถึงกับทรุดเข่าลงด้วยความหวาดกลัว... เขาไม่ใช่ผู้เล่น แต่เป็น NPC ระดับตำนานที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของชาวสวนโครงกระดูกคนนี้มาจนถึงตอนนี้ครับ!