โบนี่ผู้น่ารักกับงานคัดแยกผลผลิต

“หยุดมือน่า ราชาปีศาจ! นายกำลังจะทำให้แครอทเกรดพรีเมียมของฉันกลายเป็นปุ๋ยหมักเร็วเกินไปนะ!” ผมตะโกนก้องกลางแปลงผัก พลางคว้าจอบคู่ใจขึ้นมากันท่าเอลริคที่กำลังถือถังปุ๋ยคอกด้วยสายตาว่างเปล่า จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีมอๆ ชะงักกึก เขาพ่นลมหายใจผ่านรูจมูกที่ไม่มีอยู่จริง—ถ้าเขามีเนื้อหนังน่ะนะ—ก่อนจะขว้างถังลงพื้นดังปัง “ข้าเป็นถึงผู้ปกครองแดนทมิฬ แต่ต้องมานั่งคัดแยกหัวไชเท้าเนี่ยนะ เซน! เจ้าอย่าลืมสิว่าข้ามีกองทัพอสูรที่รอการสั่งการอยู่นะ!” “กองทัพอสูรน่ะเอาไว้ทีหลัง แต่นี่คือฤดูกาลเก็บเกี่ยว ถ้าผลผลิตไม่สมบูรณ์ นายก็อดกินซุปแครอทมื้อเย็น เข้าใจไหม?” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่โบนี่—โครงกระดูกคู่ใจในผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายดอกเดซี่—เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราสองคน โบนี่เอียงศีรษะที่ไร้ดวงตามาทางผม แล้วส่งเสียง ‘กึก... กึก...’ คล้ายกำลังจะบอกว่า ‘เจ้านายครับ ปล่อยให้ข้าจัดการเถอะ’ ก่อนจะหยิบแครอทหัวที่สามขึ้นมาพิจารณาอย่างตั้งใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าฟาร์ม ไม่ใช่เสียงของอสูรหรือผู้บุกรุก แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่เบาหวิวและเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น “กรี๊ด! ดูนั่นสิคะ! โบนี่ตัวเป็นๆ กำลังคัดแยกผักอยู่ด้วย!” กลุ่มผู้เล่นหญิงจากกิลด์ ‘บุปผาพิทักษ์’ ประมาณสี่ห้าคนโผล่เข้ามาพร้อมกับกล้องถ่ายรูปในมือ พวกเธอไม่ได้สนใจจอมมารที่ยืนหัวฟูอยู่ข้างๆ เลยแม้แต่น้อย สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่โครงกระดูกในผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่กำลังหยิบผักลงตะกร้าอย่างทะนุถนอม “โอ๊ย ตายแล้ว... ทำไมมันถึงได้น่ารักน่าชังขนาดนี้เนี่ย! โบนี่จ๋า ดูทางนี้หน่อยเร็ว!” ผู้เล่นหญิงคนหนึ่งหยิบโบว์สีม่วงออกมาแล้วยื่นให้โบนี่ โบนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง มันหันไปมองหน้าผมเพื่อขอคำสั่ง ผมถอนหายใจยาวพลางพยักหน้าเบาๆ โบนี่จึงก้มหัวลงต่ำให้หญิงสาวผู้นั้นติดโบว์ที่กระดูกซี่โครงอย่างว่าง่าย “น่ารักที่สุดเลย! ฉันอยากจะโขมยกลับไปไว้ที่บ้านจังเลยค่ะ” “เฮ้! นี่มันฟาร์มของฉันนะ ไม่ใช่สวนสัตว์เปิด!” ผมแย้งพลางขยับแว่นสายตา แต่ดูเหมือนเสียงของผมจะเป็นแค่ลมพัดผ่านหูพวกเธอไป “นี่เซน... พวกผู้หญิงพวกนี้กำลังทำให้เสียงานนะ” เอลริคกระซิบข้างหูผม น้ำเสียงของเขาดูไม่พอใจนัก “แถมพวกนางยังเอาดอกไม้มาประดับบนหัวโบนี่จนดูเหมือนรูปปั้นจัดสวนมากกว่านักรบเสียอีก” “นั่นเรียกว่าการต้อนรับลูกค้าไงล่ะเอลริค นายมันไม่เข้าใจศิลปะแห่งการทำฟาร์มเอาเสียเลย” ผมตบบ่าจอมมารเบาๆ “แทนที่จะบ่น ก็ไปช่วยโบนี่แจกผลผลิตให้พวกคุณผู้หญิงเขาสิ เป็นการโปรโมทฟาร์มไปในตัว” เอลริคทำหน้าเหยเก แต่ก็ยอมเดินไปหยิบผักกาดที่คัดแยกแล้วส่งให้สาวๆ อย่างเสียไม่ได้ บรรยากาศในฟาร์มที่เคยเงียบสงบพลันคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น เสียงหัวเราะและเสียงสนทนาแทรกซึมผ่านไอเวทมนตร์แห่งความตายที่ผมร่ายไว้ปกคลุมแปลงผัก ท่ามกลางความวุ่นวาย โบนี่กลับทำตัวได้ดีอย่างน่าประหลาด มันหยิบผักส่งให้ลูกค้าด้วยท่าทีสุภาพ—หากโครงกระดูกสามารถแสดงความสุภาพได้—ความขยันของมันไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย มันยังคงแยกขนาดผักได้อย่างแม่นยำ “โบนี่... นายมันเก่งจริงๆ” ผมพึมพำกับตัวเองขณะมองภาพเหตุการณ์ที่ดูขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง ทว่า ในขณะที่ความสนุกกำลังพุ่งถึงขีดสุด บรรยากาศรอบข้างก็พลันเปลี่ยนไป สายลมที่พัดผ่านแปลงผักเริ่มมีความเย็นเยียบผิดปกติ เสียงนกร้องที่เคยได้ยินเงียบกริบลงในทันที ผู้เล่นหญิงกลุ่มนั้นหยุดหัวเราะและหันไปมองทางเข้าฟาร์มที่ถูกหมอกสีดำทมิฬปกคลุม “นั่นมันอะไรกัน...” หนึ่งในผู้เล่นหญิงกระซิบเสียงสั่น จากเงามืดหลังพุ่มไม้สูง ปรากฏร่างของอัศวินไร้หน้าในชุดเกราะสีสนิมเขรอะ มันถือดาบที่สั่นระริกด้วยไอพลังงานสีม่วงคล้ำ ไม่ใช่ฝีมือของเอลริคแน่นอน เพราะจอมมารยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างผม ดวงตาที่ไร้ลูกตากำลังเบิกกว้าง “ไอ้นั่น... ไม่ใช่ลูกน้องของข้า” เอลริคพูดด้วยน้ำเสียงต่ำต้อย “และดูเหมือนมันจะไม่ได้รับเชิญมาทานซุปแครอทกับเราด้วย” อัศวินไร้หน้าชี้ดาบมาที่โบนี่โดยตรง เสียงคำรามที่ฟังดูเหมือนโลหะครูดกันดังก้องไปทั่วฟาร์ม “คืนดวงวิญญาณที่เป็นของข้ามาเสีย... เจ้าโครงกระดูกที่ถูกกักขังในร่างที่ไร้เกียรติ!” โบนี่ปล่อยตะกร้าผักในมือทิ้งลงพื้น มันก้าวเท้าถอยหลังมาอยู่ข้างๆ ผม สายตาของมันที่ปกติจะไร้ความรู้สึก กลับวูบไหวด้วยแสงสีฟ้าจางๆ คล้ายกับความกลัวที่หยั่งรากลึก ผมคว้าเคียวเนโครแมนเซอร์ขึ้นมาจากพื้นดินเตรียมพร้อมรับมือ แต่ทันใดนั้น อัศวินไร้หน้าก็สลายกลายเป็นควันดำพุ่งตรงเข้าหาโบนี่อย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ผมจะเอื้อมมือไปคว้ามันไว้ได้! “โบนี่!” ผมตะโกนก้อง แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป ร่างของโบนี่ถูกห่อหุ้มด้วยหมอกสีดำสนิท และเสียงกรีดร้องที่โหยหวนที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา ก็ระเบิดออกมาจากร่างของโครงกระดูกน้อยตนนั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของผมและโบนี่มาจนถึงตอนนี้ครับ