ความลับของดินแดนสีเทา

"เจ้ากำลังทำลายสมดุลของมิติด้วยการเอาปุ๋ยหมักไปคลุกกับเกสรดอกไม้ต้องสาป พวกมนุษย์ที่ไร้ค่ามักจะเอาความโง่เขลามาทำเป็นงานอดิเรกเสมอสินะ" เสียงทุ้มต่ำและกังวานราวกับเสียงระฆังที่แตกสลายดังขึ้นจากปากของบุรุษในชุดเกราะทองคำ เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่แรงกดดันมหาศาลกลับบีบอัดอากาศในโรงเก็บฟางจนกลายเป็นไอเย็น เซนยืนนิ่งอยู่หน้ากองปุ๋ยที่มีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจางๆ ในมือเขายังคงถือช้อนตวงพลาสติกสีเหลืองลายเป็ดน้อยที่ดูขัดกับบรรยากาศอันตึงเครียดอย่างสิ้นเชิง โบนี่ที่สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูจ้องมองผู้มาเยือนด้วยกระบอกตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะหันมามองเจ้านายเหมือนจะถามว่า 'จะให้ข้าเอาจอบฟาดหน้าไอ้คนชุดทองนี่เลยไหมครับ?' "ยินดีต้อนรับสู่ฟาร์มนะครับคุณผู้คุมกฎ" เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาปัดเศษฝุ่นออกจากกางเกงยีนส์สีซีดของตนเองอย่างใจเย็น "ถ้าคุณไม่ได้มาสั่งปิดฟาร์มเพราะเรื่องมาตรฐานความปลอดภัย ผมก็แนะนำให้คุณวางดาบเล่มนั้นลง แล้วมาลองช่วยผมแยกประเภทเมล็ดพันธุ์มะเขือเทศก่อนจะดีกว่า กลิ่นเกราะของคุณมันทำให้อากาศตรงนี้เสียหมด" ผู้คุมกฎแห่งทวีปมืดนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกหรี่ลงเล็กน้อย เขาไม่ได้มาเพื่อโต้เถียงกับเกษตรกรสติเฟื่อง แต่สัญชาตญาณบางอย่างที่สัมผัสได้จากใต้พื้นดินของฟาร์มแห่งนี้กำลังสั่นสะเทือน ความลับที่ถูกปิดตายมานับพันปีในพื้นที่รกร้างว่างเปล่า ดูเหมือนจะกำลังตื่นขึ้นเพราะไอวิญญาณที่เล็ดลอดออกมาจากการ 'พรวนดิน' ของเซน "เจ้าไม่รู้ตัวเลยสินะว่ากำลังปลุกอะไรขึ้นมา" ผู้คุมกฎเดินก้าวเข้ามา แผ่นดินใต้เท้าของเขาสั่นสะเทือนเบาๆ "พื้นที่ส่วนนี้ของฟาร์ม... มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อปลูกข้าวโพด แต่มันคือประตูที่ปิดผนึกวิญญาณแห่งปฐพีที่สาบสูญไปตั้งแต่ยุคก่อนการกำเนิดของเกมนี้" เซนขมวดคิ้ว เขาละสายตาจากเมล็ดพันธุ์แล้วมองลงที่พื้นดินที่เขาเพิ่งพรวนไปเมื่อเช้า มันเป็นเพียงดินสีเทาหม่นที่ดูแห้งแล้งจนไม่น่าจะมีอะไรขึ้นได้ แต่เขาก็ยังฝืนเพาะปลูกด้วยเวทมนตร์โครงกระดูกของเขามาตลอด "ที่นี่มันมีแค่อะไรที่ขึ้นยากครับ" เซนพูดพลางใช้จอบเขี่ยดิน "ผมแค่พยายามทำให้มันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ผิดตรงไหนครับ?" "เจ้าใช้พลังวิญญาณที่ปนเปื้อนความตายไปรดน้ำดินที่หิวโหยพลังชีวิต" ผู้คุมกฎชี้ปลายดาบทองคำไปที่ต้นกล้าเล็กๆ ที่กำลังงอกเงยขึ้นมาด้วยสีเขียวเรืองรองผิดปกติ "นี่ไม่ใช่การเกษตร เซน มันคือการเปิดแผลที่ปิดสนิท! หากเจ้ายังขุดต่อไป สิ่งที่จะงอกเงยขึ้นมาจะไม่ใช่พืชผล แต่เป็นกองทัพเนโครที่แม้แต่ราชาปีศาจเอลริคยังต้องคุกเข่ากราบกราน" ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหลมสูงของเอลริคก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของโรงเก็บฟาง เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนกองถุงปุ๋ยพลางจิบชาที่ชงจากใบย่านางแห้ง ในมือถือตำราเก่าคร่ำคร่า "ข้าบอกเขาแล้วผู้คุมกฎ!" เอลริคพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ "เจ้าเนโครแมนเซอร์หน้าโง่นี่มันไม่สนโลกหรอก มันแค่ต้องการที่ดินผืนนี้เพื่อปลูกผักออร์แกนิกของมัน แต่เจ้าดูสิ... ดินสีเทานั่นเริ่มเปล่งแสงแล้ว!" พื้นดินสั่นไหวอย่างรุนแรงจนชั้นวางเมล็ดพันธุ์ล้มลง เซนรีบคว้าตัวโบนี่ไว้ไม่ให้ล้ม แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้มาจากการระเบิด แต่มันเหมือนกับว่าผืนดินกำลัง 'หายใจ' ไอหมอกสีเทาจางๆ เริ่มลอยขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นดิน ส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจของเซนเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ มันไม่ใช่กลิ่นของความตาย แต่มันคือกลิ่นของ 'พลังงานบริสุทธิ์' ที่ยังไม่ผ่านการขัดเกลา "ถ้าจะหยุดผม ก็ลงมือเลยครับ" เซนประกาศก้อง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเฉื่อยชาเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม "แต่ถ้าคุณคิดจะมาทำลายฟาร์มของผมโดยไม่มีเหตุผลที่สมควร นอกจากเรื่องกฎระเบียบงี่เง่านั่น... ผมเกรงว่าผมคงต้องขอเสียมารยาทกับคุณด้วยเวทมนตร์เกษตรขั้นสูงของผม" ผู้คุมกฎแห่งทวีปมืดนิ่งงัน แสงสีทองจากชุดเกราะของเขาสั่นไหวตามแรงกดดันรอบตัว เขาเห็นเงาของบางอย่างที่ใหญ่โตมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวอยู่ใต้เท้าของเซน ราวกับว่าตัวเอกของเราไม่ได้อยู่คนเดียวในฟาร์มแห่งนี้ แต่กำลังยืนอยู่บนหลังของมังกรดินยักษ์ที่หลับใหลมานับกาลเวลา "เจ้านี่มันตัวอันตรายเกินไปแล้ว" ผู้คุมกฎกระซิบ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่มีความหวาดกลัวแฝงอยู่ "เจ้าไม่ใช่นักเล่นเกม ไม่ใช่นักวางแผน... แต่เจ้าคือ 'ผู้ดูแลเขตแดนต้องห้าม' ที่ถูกส่งมาโดยไม่รู้ตัว" จู่ๆ แสงจากพื้นดินก็สว่างจ้าจนทุกคนต้องหลับตา เสียงกึกก้องที่ราวกับเสียงคำรามของผืนโลกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ และเมื่อแสงนั้นดับวูบลง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเซนไม่ใช่เมล็ดพันธุ์ที่เขาปลูก แต่เป็นร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีเทาที่กึ่งโปร่งใส นั่งอยู่กลางแปลงผักที่กำลังงอกเงยอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ ดวงตาของเธอเปิดออก และเมื่อเธอมองมาที่เซน รอยยิ้มที่ทำให้ผู้คุมกฎถึงกับถอยหลังกรูดก็ปรากฏขึ้น "ในที่สุด... พ่อครัวของข้าก็มาถึงสักที" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด