ชัยชนะเหนือความคาดหมาย

"ถ้าเจ้ายังกล้าเอาซากโครงกระดูกพวกนี้มาเกลี่ยดินปลูกหัวไชเท้ารอบป้อมปราการของข้าอีกแม้แต่ต้นเดียว ข้าจะกวาดล้างพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลอง!" เสียงคำรามของราชาปีศาจเอลริคสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขามรกต แรงกดดันระดับภัยพิบัติแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬสลับทองยืนประจันหน้าอยู่เบื้องล่าง กองทัพปีศาจกว่าแสนนายด้านหลังส่งเสียงคำรามฮึกเหิม อาวุธในมือสะท้อนแสงจันทร์ยามวิกาลจนน่าสะพรึงกลัว ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะนองเลือดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายสงคราม กลับมีกลิ่นหอมหวานฉ่ำของ "แครอทเวทมนตร์" ลอยอบอวลอยู่เต็มพื้นที่อย่างไม่เข้ากัน เซนถอนหายใจยาวนาน เขาใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผาก ชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทของเนโครแมนเซอร์ระดับตำนานบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบปุ๋ยหมักออร์แกนิก ในมือซ้ายถือช้อนพรวนดินขนาดเล็ก ในมือขวาถือต้นหอมญี่ปุ่นที่เพิ่งถอนขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ เขามองราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ด้วยสายตาเอือมระอา พลางเหลือบมอง "โบนี่" ลูกน้องโครงกระดูกคู่ใจที่สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายดอกไม้ กำลังยืนกอดอกพยักหน้าหงกๆ อย่างเห็นอกเห็นใจ "ท่านเอลริคครับ..." เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยำเกรงใดๆ "กองทัพปีศาจระดับ S ของท่านยกพลข้ามมิติมาสามวันสามคืนเพื่อจะมาทำลายล้างโลก... แต่สุดท้ายพวกท่านก็ยืนออกันอยู่หน้าแปลงเกษตรอินทรีย์ของผมเนี่ยนะ? แถมลูกน้องแถวหน้าของท่านยังแอบขโมยต้นคะน้าไปเคี้ยวเล่นตอนดึกๆ อีก ผมมีบัญชีบันทึกไว้นะครับ อย่าให้ผมต้องฟ้อง" เอลริคชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาสสีแดงฉานกวาดมองไปรอบตัว กองทัพปีศาจที่เคยน่าเกรงขาม บัดนี้หลายตนเริ่มเอามือลูบท้อง ส่งเสียงร้องโครกครากเบาๆ แม่ทัพปีศาจเงากาฬที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม กำลังแอบใช้หางกวาดดินกลบเปลือกมะเขือเทศที่ตนเพิ่งกินหมดลงไป เพื่อไม่ให้จอมมารจับได้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศการปะทะที่ตึงเครียดเมื่อครู่ราวกับถูกปัดเป่าด้วยลมเย็นๆ จากแปลงผัก "คะ... 1 แคว้นของพวกเจ้ามีดินอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!" เอลริคเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความน่าเกรงขามกลับคืนมา "ข้า... ข้าแค่จะมาเผาทำลายอารยธรรมมนุษย์! ไม่ได้มาขอแบ่งปันผลผลิตบ้าบออะไรนี่!" "อ้อเหรอครับ?" เซนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้แนวเขตแดนเวทมนตร์ที่กั้นระหว่างกองทัพปีศาจกับแปลงเกษตร เขายื่นต้นหอมญี่ปุ่นในมือไปข้างหน้า กลิ่นหอมฉุนชวนน้ำลายสอโชยแตะจมูกของราชาปีศาจเข้าอย่างจัง "แต่สายตาของท่านเมื่อกี้ตอนมองมะเขือเทศราชินีสีแดงสด มันฟ้องนะครับว่าท่านอยากได้ไปทำสลัด" "ข้า... ข้าหาได้สนใจของกระจ่อยร่อยเช่นนั้นไม่!" เอลริคสะดุ้งสุดตัว รีบเบือนหน้าหนี แต่หางตาเจ้ากรรมยังเหลือบมองพริกหยวกยักษ์สีเหลืองอร่ามที่ห้อยอยู่บนต้นใกล้ๆ ท้องของเขาส่งเสียงร้องประท้วงออกมาดังลั่นจนลูกน้องด้านหลังสะดุ้ง เซนอมยิ้มบางๆ รอยยิ้มของเกษตรผู้ชำนาญการมักมีพลังทำลายล้างสูงกว่าเวทมนตร์คำสาปใดๆ ในโลก เขาหันไปพยักหน้าให้โบนี่ โครงกระดูกซื่อบื้อจัดการหยิบตะกร้าไม้สานที่เต็มไปด้วยมะเขือเทศเชอร์รี่สีแดงฉาน ส่งเสียงก๊อกแก๊กๆ เดินดุ่มๆ ตรงไปยังแนวหน้าของกองทัพปีศาจโดยไม่เกรงกลัวคมดาบ "เฮ้ย! หยุดนะ เจ้าโครงกระดูกโง่!" แม่ทัพปีศาจตนหนึ่งชักดาบออกมาขู่ แต่โบนี่หาได้สนใจไม่ มันหยิบมะเขือเทศลูกโตส่งเข้าปากแม่ทัพปีศาจตนนั้นทันทีด้วยความรวดเร็ว แม่ทัพปีศาจตั้งท่าจะปัดทิ้งด้วยความโกรธ ทว่าพอมะเขือเทศแตกในปาก รสชาติเปรี้ยวอมหวานฉ่ำน้ำและความสดชื่นที่ระเบิดออกมา ทำให้ดวงตาสีแดงเบิกโพงขึ้นอย่างลืมตัว ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามมิติแรมเดือนมลายหายไปในพริบตา "อื้อหือ... อร่อยชิบ..." แม่ทัพปีศาจเผลออุทานออกมาเสียงดังลั่น ทันใดนั้น บรรยากาศความตึงเครียดก็พังทลายลงราวกับปราสาททราย กองทัพปีศาจแถวหลังเริ่มส่งเสียงอื้ออึง พวกมันต่างมองหน้ากันด้วยความอยากรู้อยากเห็น เอลริคหน้าถอดสี เขาพยายามจะตะโกนสั่งห้ามลูกน้อง แต่เสียงของเขากลับถูกกลบด้วยเสียงเคี้ยวผักกรุบกรอบของกองทัพนับแสนที่พร้อมใจกันหยิบผักในตะกร้าที่โบนี่ทยอยลำเลียงมาแจกจ่ายอย่างเนืองแน่น ราชาปีศาจทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งอย่างหมดแรง แขนข้างหนึ่งค้ำยันดาบไว้กับพื้น ดวงตาสจ้องมองเซนด้วยความรู้สึกซับซ้อน ระหว่างความแค้นเคืองในฐานะจอมมาร กับความพ่ายแพ้ราบคาบต่อความหอมหวานของเกษตรอินทรีย์ "นี่เจ้า..." เอลริคเค้นเสียงแหบพร่า "ใช้วิชามารมนต์ดำชนิดใดครอบงำจิตใจกองทัพของข้ากันแน่..." "ผมไม่ได้ใช้วิชามารหรอครับท่านเอลริค" เซนเดินเข้าไปใกล้ ชูต้นหอมญี่ปุ่นขึ้นระดับสายตาของราชาปีศาจ "นี่คือวิทยาศาสตร์ทางดิน และความใส่ใจล้วนๆ โลกนี้ไม่ได้มีแค่วาร์ปเกตและการทำสงครามนะครับ ลองชิมดูก่อนสครับ แล้วท่านจะรู้ว่าการยึดครองโลกด้วยฟาร์มผัก มันมีความสุขกว่าการนั่งบัลลังก์มืดๆ ตั้งเยอะ" เอลริคกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขามองมะเขือเทศในมือที่โบนี่ยื่นให้อย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะตัดสินใจรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ท่ามกลางความเงียบงันของกองทัพปีศาจนับแสนที่หยุดรบเพื่อรอฟังผล ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่กัดมะเขือเทศเข้าปากคำหนึ่ง... และในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามประกาศยอมจำนนก็ดังขึ้นจากปากของจอมมารผู้เกรียงไกร "ยอม... ยอมแล้วโว้ย! ข้าขอสมัครเป็นคนงานฝึกหัดในฟาร์มของเจ้าได้หรือไม่อ่ะฮะ!" เซนยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี ปัญหาเรื่องสงครามข้ามมิติถูกคลี่คลายลงด้วยแปลงผักสวนครัวหลังบ้านอย่างสวยงาม แต่ทว่า ในขณะที่ความสงบสุขกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เสียงฝีเท้าม้าศึกนับพันก็ดังสนั่นมาจากทิศตะวันออก พร้อมกับธงสัญลักษณ์รูปดาบไขว้กางเขนศักดิ์สิทธิ์ที่โบกสะบัดท่ามกลางฝุ่นตลบ—กองอัศวินแห่งแสงสวรรค์ที่นำโดย "ผู้กล้าแห่งแสง" ปรากฏตัวขึ้นที่ขอบหน้าผา พร้อมกับประกาศกร้าวด้วยเสียงอันดังลั่นว่า "จอมมาร! เจ้าหนีไม่พ้น... เอ๊ะ ทำไมพวกเจ้าถึงมานั่งกินสลัดด้วยกันล่ะเนี่ย?!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่แวะมาร่วมปลูกผักและลุ้นระทึกไปกับกองทัพโครงกระดูกชาวนาในตอนนี้นะครับ!