งานเลี้ยงฉลองในฟาร์ม

"หมักปุ๋ยแบบนี้มันไม่ได้มาตรฐานเชิงกลยุทธ์กองทัพจอมมารเลยสักนิด! เจ้ามนุษย์! กลิ่นแอมโมเนียมันฉุนจนข้าจะสำลักตายอยู่แล้ว!" ราชาปีศาจเอลริคแผดเสียงลั่นพร้อมกับใช้จอบด้ามยาวกระแทกลงบนกองปุ๋ยหมักชีวภาพที่ผสมระหว่างซากพืชกับเศษกระดูกมังกรชั้นดี เขาอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เล็กๆ ที่เซนบังคับให้ใส่เพื่อสุขอนามัยในการทำเกษตร เซนไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแปลงผักกาดหอม เขาเพียงแค่ใช้กรรไกรเล็มใบที่เหลืองออกอย่างใจเย็น ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ้าอยากได้ปุ๋ยคุณภาพสูงไว้เร่งดอกแครอทวิญญาณให้โตทันเทศกาล ก็จงอย่าวิจารณ์สูตรของผมครับ ท่านเอลริค ถ้าท่านยังบ่นมาก ผมจะลดโควตาการกินข้าวเย็นของท่านลงอีกหนึ่งกระบวย" เอลริคชะงักกึก สีหน้าของจอมมารผู้เกรียงไกรบิดเบี้ยวด้วยความอดสู เขาจำต้องกดจอบลงในกองปุ๋ยต่ออย่างเสียไม่ได้ ความฝันที่จะยึดครองโลกใบนี้ถูกแทนที่ด้วยภารกิจสุดพิลึกพิลั่นอย่างการทำปุ๋ยหมักในฟาร์มของเนโครแมนเซอร์ที่วันๆ เอาแต่คุยกับกะหล่ำปลี โบนี่เดินโซซัดโซเซเข้ามาใกล้ มันสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววที่ซักจนซีด ในมือนั้นถือถาดไม้วางน้ำเกรวี่สูตรพิเศษที่ปรุงจากสมุนไพรในฟาร์ม กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นไอความตายที่เคยอบอวลอยู่รอบตัวเซนไปจนหมดสิ้น วันนี้เป็นวันครบรอบที่ฟาร์มเปิดทำการมาได้ห้าสิบวัน และเซนตัดสินใจจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ขึ้น เพื่อตอบแทนเหล่าผู้เล่นและมอนสเตอร์ที่แวะเวียนมาช่วยลงแรง "พวกเขากำลังมาแล้วนะครับ โบนี่ เตรียมโต๊ะยาวตรงใต้ต้นไม้แห่งชีวิตให้พร้อมด้วย" เซนสั่งพลางปัดเศษดินออกจากมือ ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าของเหล่านักผจญภัยที่เคยเป็นขาประจำก็ดังขึ้น พวกเขาไม่ใช่กลุ่มผู้เล่นที่มาเพื่อล่าค่าประสบการณ์เหมือนที่เคย แต่พวกเขามาพร้อมกับตะกร้าผลไม้และอาวุธที่ถูกปลดวางไว้ที่ทางเข้า ตามกฎเหล็กของฟาร์มที่เซนตั้งไว้—ห้ามใช้ความรุนแรงในพื้นที่สีเขียว "เฮ้! เจ้าหนุ่มเซน! วันนี้ข้าขนเมล็ดพันธุ์กุหลาบปีศาจมาฝากจากดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ดเชียวนะ" นักรบเกราะหนักร่างยักษ์ตะโกนทักทาย เขาวางดาบยักษ์ลงแล้วนั่งลงบนตอไม้ราวกับเป็นชาวนาธรรมดา บรรยากาศในฟาร์มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงหัวเราะผสมปนเปไปกับเสียงเครื่องดนตรีโบราณที่มอนสเตอร์โครงกระดูกพยายามดีดอย่างทุลักทุเล เอลริคนั่งกอดอกมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาเห็นจอมมารผู้สูงส่งกลายเป็นตัวตลกในสายตาพวกมนุษย์ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มเมื่อเห็นเด็กสาวในหมู่บ้านแถวนั้นนำพวงมาลัยดอกไม้มาคล้องคอให้เขา "โลกใบนี้มันเพี้ยนไปหมดแล้ว..." เอลริคพึมพำกับตัวเอง "ข้าควรจะฆ่าพวกมันให้หมด แต่ทำไม... ปลาย่างที่เจ้าเนโครแมนเซอร์นี่ทำมันถึงได้รสชาติดีกว่าเนื้อสัตว์ปีศาจที่ข้าเคยกินมาตลอดพันปีกันล่ะ" เซนเดินเข้ามาวางจานผักย่างตรงหน้าเอลริค เขาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ จอมมาร พลางจ้องมองไปที่พระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าแสงสีทองสะท้อนกับแปลงผักกาดจนกลายเป็นสีอำพัน "ความสุขมันไม่ได้มีสูตรตายตัวหรอกครับ ท่านเอลริค บางครั้งการได้เห็นพืชผักเติบโต มันก็เติมเต็มในส่วนที่อำนาจหรือบัลลังก์ให้ไม่ได้" เอลริคหันไปมองเซน ดวงตาของจอมมารไหววูบ "เจ้ามันเป็นเนโครแมนเซอร์ที่ประหลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ... พลังของเจ้ามีไว้เพื่อพรากชีวิต แต่เจ้ากลับใช้มันรักษาชีวิต" "เพราะชีวิตมันเปราะบางครับ ผมถึงอยากถนอมมันไว้ให้ได้มากที่สุด" ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมฟาร์ม เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและผิดแปลกจากมวลชนทั่วไปก็ดังขึ้นจากทางเข้าฟาร์มที่ถูกปิดตายไว้ ไม่ใช่เสียงเดินของมนุษย์ หรือเสียงย่ำพื้นของมอนสเตอร์ แต่มันคือเสียงของเหล็กกล้าที่เสียดสีกันจนเกิดประกายไฟ เซนลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณเนโครแมนเซอร์สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งทะลุผ่านม่านพลังป้องกันเข้ามา ผู้เล่นและมอนสเตอร์ในงานเลี้ยงต่างเงียบกริบ สายตาทุกคู่จดจ้องไปยังร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปรากฏตัวขึ้นกลางลานหญ้า มือที่ห่อหุ้มด้วยถุงมือเหล็กของแขกผู้มาเยือนยกขึ้น ชี้ตรงมาที่เซน ปลายนิ้วนั้นมีอักขระเวทมนตร์โบราณที่ส่องแสงสีเลือดวูบวาบ "เซน... หรือที่พวกเจ้าเรียกว่า 'ไอ้เกษตรกรกระดูก' ถึงเวลาที่เจ้าต้องเลือกระหว่างสวนผักอันแสนสุขของเจ้า กับการกลับไปชดใช้กรรมในฐานะผู้สืบทอดสายเลือดที่แท้จริงของอาณาจักรที่ล่มสลายแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมฟาร์มอีกครั้ง ราชาปีศาจเอลริคเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับบนอกเสื้อของชายปริศนา "นั่นมัน... สัญลักษณ์ของผู้คุมกฎแห่งสุสานมังกรนี่นา!" เซนกำกรรไกรในมือแน่น จนคมเหล็กบาดเข้าที่ฝ่ามือ หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนผืนดินที่เขารัก การมาเยือนในครั้งนี้ ไม่ใช่การมาเพื่อขอซื้อผักแน่นอน และดูเหมือนว่าชีวิตเกษตรกรที่เขาสร้างมากับมือ กำลังจะพังทลายลงในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมรักษาสวนผักแห่งนี้ไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ หากพร้อมจะเผชิญหน้ากับความลับที่ถูกฝังไว้ใต้ฟาร์มแล้ว โปรดรอติดตามตอนต่อไปอย่างใกล้ชิดนะครับ!