ป้อมปราการกระดูก

"หยุดมือ! เจ้าโครงกระดูกโง่เง่านั่น! ถ้าแกเอาซากมังกรโครงกระดูกไปใช้ทำเป็นรั้วสวนผักอีกครั้ง ข้าจะสาปให้กระดูกของแกกลายเป็นปุ๋ยคอกหมักหมมไปตลอดกาล!" เสียงคำรามของราชาปีศาจเอลริคดังก้องไปทั่วอาณาเขตฟาร์ม เสียงนั้นไม่ได้แสดงถึงความน่าเกรงขามอย่างที่เคยเป็น แต่กลับแฝงไปด้วยความเหนื่อยอ่อนและหยาดเหงื่อที่ไหลอาบหน้าผาก ขณะที่เขากำลังใช้มือที่เคยถือดาบจอมมาร พลิกกลับมาถือจอบด้ามยาวขุดหลุมเพื่อฝังกระดูกส่วนที่เหลือ เซนไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่ขยับแว่นกันแดดที่วางอยู่บนหมวกฟาง แล้วใช้ไม้บรรทัดเวทมนตร์วัดระยะห่างระหว่างแถวของต้น 'แมนเดรกสายพันธุ์ระเบิด' ให้เป็นระเบียบตามหลักวิศวกรรมเกษตรชั้นสูง "เอลริคครับ ใจเย็นๆ หน่อย การเอาซากมังกรชั้นสูงมาทำเป็นรั้วกั้นลมมันมีข้อดีนะ อย่างน้อยพวกแมลงสาบยักษ์จากป่าต้องห้ามก็ไม่กล้าเฉียดใกล้ เพราะแรงกดดันจากจิตวิญญาณแห่งมังกรที่ยังหลงเหลืออยู่ มันช่วยประหยัดค่าสเปรย์ไล่แมลงไปได้เยอะเลยไม่ใช่หรือไง" เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอธิบายสูตรทำขนมมากกว่าการสร้างป้อมปราการสงคราม โบนี่—โครงกระดูกในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววที่ปักลายน้องหมี—เดินอุ้ยอ้ายเข้ามาใกล้ มันส่งเสียง *กึกๆ* ในลำคอ พร้อมกับยื่นกระดูกกะโหลกมังกรที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวมันสองเท่าให้เซนด้วยท่าทางภาคภูมิใจ มันสวมหมวกนิรภัยสีเหลืองสดใสที่ดูขัดกับความน่ากลัวของวัสดุอย่างสิ้นเชิง เอลริคโยนจอบทิ้งลงกับพื้นดิน เสียงโลหะกระทบดินดังสนั่น เขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาสั่นระริก "นี่เจ้าเรียกสวนผักหลังบ้านที่ขุดสนามเพลาะล้อมรอบ เอาซี่โครงมังกรมาทำเป็นป้อมปืนกลกระดูก และใช้พลังความมืดมหาศาลไปกับการเร่งโตของมะเขือเทศว่า... 'ฟาร์มปกติ' อย่างนั้นรึ?" เซนหยุดมือที่กำลังรดน้ำต้นไม้ เขาหันกลับมามองราชาปีศาจด้วยสายตาจริงจัง "มันไม่ใช่แค่สวนผัก เอลริค แต่มันคือ 'ระบบนิเวศน์แบบยั่งยืนที่มีระบบป้องกันตนเองขั้นสูงสุด' ต่างหากครับ ลองนึกภาพดูสิ ถ้ากองทัพผู้กล้าบุกมา พวกเขาจะเจอรั้วกระดูกมังกรที่ปล่อยไอพิษมึนงง จากนั้นก็จะถูกต้นแมนเดรกตะโกนใส่จนหูหนวก แล้วถ้าหลุดมาถึงนี่... พวกเขาก็จะเจอคุณที่รอต้อนรับด้วยปุ๋ยหมักสูตรพิเศษ" "ข้าเป็นราชาปีศาจนะ ไม่ใช่เกษตรกรฝึกหัด!" เอลริคตะโกนลั่น "แต่คุณทำปุ๋ยได้ละเอียดกว่าใครในเซิร์ฟเวอร์เลยนะครับ" เซนแย้งสั้นๆ บรรยากาศในฟาร์มเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านซี่โครงมังกรที่ถูกนำมาจัดเรียงอย่างปราณีตจนกลายเป็นกำแพงเมืองขนาดย่อม เซนเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณ เขากำลังใช้พลังเนโครแมนเซอร์ที่ควรจะใช้ปลุกกองทัพอสูร มาเขียนวงเวทย์ 'การเจริญเติบโตนิรันดร์' ลงบนฐานของป้อมปราการกระดูกที่ตั้งตระหง่านอยู่รอบฟาร์ม เซนไม่ได้ต้องการครองโลก สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือพื้นที่ที่ปลอดภัยจากการรบกวน เพื่อให้พืชพันธุ์หายากของเขาเติบโตได้อย่างไร้กังวล ในสายตาคนภายนอก นี่คือการเตรียมรับศึกสงครามระดับตำนาน แต่ในสายตาของเซน นี่คือการทำรั้วกันกระต่ายป่าที่ดุร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา ทว่า ความเงียบสงบก็อยู่ได้ไม่นาน... *ครืนนน...* พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะแผ่นดินไหว แต่เป็นเพราะแรงกดดันจากมวลอากาศมหาศาลที่ถูกบีบอัดลงมาจากเบื้องบน เซนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ที่ซึ่งก้อนเมฆสีดำทมิฬกำลังหมุนวนเป็นเกลียวอยู่เหนือฟาร์มของเขา ท้องฟ้าถูกฉีกขาดออกเป็นช่องโหว่เผยให้เห็น 'กองเรือบินจักรกล' จำนวนนับไม่ถ้วนที่ประทับตราสัญลักษณ์ของ 'สมาพันธ์ผู้กล้าอันดับหนึ่ง' "ดูเหมือนว่ารั้วมังกรของคุณจะถูกใจใครบางคนเข้าแล้วนะครับ เอลริค" เซนพูดขึ้น เสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับแฝงด้วยความเย็นยะเยือก จากเรือลำยักษ์ที่อยู่หน้าสุด ร่างของหญิงสาวในชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์ก้าวออกมา เธอถือดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องประกายจนแสบตา และเบื้องหลังของเธอคือเหล่านักรบที่เตรียมพร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า เซนยิ้มออกมาเล็กน้อย เขาสะบัดมือเบาๆ ส่งสัญญาณให้โบนี่เตรียม 'แผนการป้องกันที่สอง' เอาไว้ ซึ่งก็คือการเปิดใช้งานระบบพ่นปุ๋ยคอกแรงดันสูงที่ติดตั้งไว้รอบฐานป้อมปราการ "ท่านเซน! จอมมารเอลริค! จงยอมแพ้เสียเถิด! พื้นที่ตรงนี้ถูกประกาศให้เป็นเขตยึดครองเพื่อความมั่นคงของมวลมนุษยชาติแล้ว!" เสียงของหญิงสาวดังก้องกังวานผ่านเวทมนตร์ขยายเสียง เซนถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปหยิบอุปกรณ์ทำสวนชิ้นสุดท้ายขึ้นมา มันไม่ใช่ดาบ ไม่ใช่คทา แต่เป็นกระป๋องรดน้ำเวทมนตร์ขนาดจิ๋วที่เขาสั่งทำพิเศษ "ดูท่าทางวันนี้... ต้นมะเขือเทศของผมคงต้องใช้สารอาหารเป็นพิเศษเสียแล้วครับ" เขากระซิบกับตัวเองขณะที่กดปุ่มบนกำแพงกระดูก... ทันใดนั้น ซี่โครงมังกรที่ดูเหมือนรั้วธรรมดา ก็เริ่มบิดตัวและเรียงต่อกันเป็นรูปร่างของมังกรโครงกระดูกขนาดยักษ์ที่พร้อมจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 30 นี้ด้วยกันนะครับ เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด