ศัตรูใหม่: กิลด์นักฆ่า

"ถ้าแกยังไม่หยุดเหยียบแปลงผักกาดหอมนั่น ข้าจะเปลี่ยนกระดูกชิ้นที่ห้าของแกให้กลายเป็นไม้ค้ำต้นมะเขือเทศซะเดี๋ยวนี้" เสียงทุ้มต่ำของเซนไม่ได้ดังเกรี้ยวกราด ทว่ามันแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้ผู้บุกรุกในชุดคลุมสีเทาเข้มถึงกับชะงักฝีเท้า เงาสีดำวูบไหวที่กรายเข้ามาในอาณาเขตฟาร์มยามโพล้เพล้ดูจะไม่ถูกจริตกับเนโครแมนเซอร์ผู้รักความสงบเท่าใดนัก ชายร่างสันทัดที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ฮู้ดค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาข้างซ้าย เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "ฟาร์มซอมบี้งั้นหรือ? คำร่ำลือว่าไอ้เนโครแมนเซอร์สติเฟื่องมัวแต่ปลูกผักดูจะจริงกว่าที่คิดนะ แต่เสียใจด้วย... งานนี้มีคนจ่ายเงินมาให้ฉันมาถอนรากถอนโคน 'ไร่' ของแกทิ้งซะ" โบนี่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหวว เอียงคอจนกระดูกคอดังกร๊อบแกรบ มันวางจอบขุดดินในมือลงช้าๆ แล้วหยิบขวดสเปรย์ไล่แมลงสูตรเข้มข้นขึ้นมาถือไว้ในท่าเตรียมพร้อมราวกับนักรบที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน "โอ้... ดูนั่นสิ" เซนถอนหายใจยาวพลางใช้หลังมือปาดคราบดินบนแก้ม "กิลด์นักฆ่า 'เงาอสรพิษ' สินะ? รับงานราคาถูกแบบนี้มาป่วนฟาร์มคนอื่น มันคุ้มกับค่าทำขวัญที่จะต้องเสียให้ค่ารักษาพยาบาลตัวเองหรือเปล่านะครับ?" "หุบปาก!" นักฆ่าพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เงาของมีดสั้นสองเล่มสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาบ ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับไม่ใช่เสียงกรีดร้องของเหยื่อ แต่เป็นเสียง 'คลิก' ของกลไกบางอย่างที่เซนวางไว้ใต้พื้นดิน *พรึ่บ!* รากของต้นถั่ววิเศษพุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมาราวกับงูยักษ์ รัดข้อเท้าของนักฆ่าไว้แน่นจนเขาหน้าคว่ำลงกับพื้นดินเหนียวๆ ที่เพิ่งจะใส่ปุ๋ยคอกมาหมาดๆ กลิ่นของมูลสัตว์ชั้นดีคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ "คุณกำลังเหยียบผลผลิตเกรดพรีเมียมของผมอยู่นะครับ" เซนเดินเข้าไปใกล้ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างๆ นักฆ่าที่พยายามดิ้นรน "รู้ไหมว่าการจะทำให้ผลผลิตพวกนี้โตมาได้สวยขนาดนี้ ผมต้องใช้เวทมนตร์อัญเชิญโครงกระดูกมากี่ตัวเพื่อช่วยพรวนดิน? แล้วคุณ... กลับจะมาทำลายมันเพียงเพราะเงินไม่กี่เหรียญทอง?" "แก... แกมันตัวประหลาด!" นักฆ่าคำราม พยายามใช้มีดฟันรากถั่ว แต่ยิ่งฟัน ยางเหนียวๆ ของต้นถั่วก็ยิ่งหลั่งออกมาเคลือบมีดจนหมดคม "ราชาปีศาจเอลริคไม่มีทางปล่อยให้แกทำฟาร์มเพ้อฝันนี่ไปได้ตลอดรอดฝั่งหรอก อีกไม่นาน กองกำลังหลักของกิลด์จะมาถล่มที่นี่จนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก!" เซนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกงอย่างสุภาพ ก่อนจะหันไปมองราชาปีศาจเอลริคที่กำลังนั่งบ่นพึมพำอยู่ห่างออกไป เพราะถูกเซนสั่งให้คัดแยกเมล็ดพันธุ์พืชเพื่อทำโทษฐานทำลายแปลงกะหล่ำปลีเมื่อวาน "เอลริค..." เซนเรียกเสียงเรียบ "กิลด์เงาอสรพิษบอกว่าจะมาถล่มฟาร์มเรา คุณว่าเราควรจะต้อนรับพวกเขาด้วยสูตรปุ๋ยหมักพิเศษที่คุณเพิ่งคิดค้นขึ้นมาดีไหมครับ?" ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองมายังนักฆ่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช "อย่าดึงข้าไปเกี่ยว... ข้าแค่กำลังทำตามสัญญาที่ว่าจะเป็นทาสรับใช้รายชั่วโมงเพื่อชดใช้ค่าเสียหายที่ทำแปลงผักพัง แต่ถ้าพวกกิลด์กระจอกนี่จะมาตายที่นี่จริงๆ ข้าก็ยินดีจะอนุญาตให้เจ้าใช้กระดูกของพวกมันมาทำรั้วกั้นแปลงผักใหม่นะ" บรรยากาศรอบฟาร์มเริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงแมลงยามค่ำคืน เซนไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว เขากลับรู้สึกหงุดหงิดที่เวลาพักผ่อนอันแสนสงบกำลังจะถูกรบกวน เขาหยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุสารเรืองแสงสีม่วงออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนของโบนี่ "โบนี่... เปลี่ยนแผนนิดหน่อย" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับคู่หู "เราจะเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็น 'เขาวงกตแห่งการเจริญเติบโต' ใครที่เข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ จะต้องอยู่เป็นส่วนหนึ่งของฟาร์มนี้... ในฐานะ 'สารอาหาร' ชั้นดี" นักฆ่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเซนเริ่มร่ายมนตร์ บทเวทเนโครแมนซีที่ไม่ใช่การเรียกซากศพธรรมดา แต่มันคือการผสานพลังชีวิตเข้ากับพืชพรรณ กองทัพโครงกระดูกนับสิบเริ่มผุดขึ้นจากใต้แปลงผัก ไม่ใช่ในฐานะทหารที่ถือดาบ แต่เป็นโครงกระดูกที่สวมชุดเกษตรกรครบเซ็ตพร้อมจอบและเสียมที่อาบไปด้วยพลังเวทสีม่วงเข้ม ทว่า ในวินาทีที่เซนกำลังจะปิดผนึกอาณาเขต เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากหน้าประตูฟาร์ม เซนหยุดชะงัก สายตาคมกริบจ้องไปยังเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่หน้าป้ายฟาร์ม ชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูแตกต่างจากกิลด์นักฆ่ากลุ่มก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง เขาสวมหน้ากากกะโหลกสัตว์ที่ดูคุ้นตาเสียเหลือเกิน "เซน... นายคงลืมไปแล้วสินะว่าการก้าวเข้ามาในโลกนี้ของนาย มันไม่ใช่แค่เรื่องของเกษตรกร" ชายปริศนาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังดูแหบแห้งแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ "กิลด์นักฆ่าเป็นแค่เบี้ยตัวเล็กๆ บนกระดานหมาก แต่ข้า... คือคนที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บเกี่ยว 'วิญญาณ' ของเนโครแมนเซอร์ที่ทรยศต่อโชคชะตาอย่างนาย" เขายกมือขึ้นช้าๆ และในทันที ดอกไม้ในฟาร์มที่เซนรักนักรักหนาก็เหี่ยวเฉาลงเป็นสีเทาเพียงแค่รัศมีของพลังงานความตายที่แผ่ออกมาสัมผัส เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดขมวดคิ้วแน่น มือที่ถือขวดสารเรืองแสงสั่นไหวเล็กน้อย นี่ไม่ใช่แค่การป่วนฟาร์มธรรมดา... แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามที่เขาพยายามหนีมาตลอด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 29 นี้ด้วยกันนะครับ เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด