ความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"เจ้ากำลังทำปุ๋ยหมักหรือกำลังฆาตกรรมกองทัพปีศาจกันแน่ เอลริค? มือขวาของเจ้าที่เคยถือดาบมารปราบทวีป ตอนนี้กำลังหยิบเศษผักกาดเน่าด้วยความทะนุถนอมเกินไปแล้วนะ" ผมเอ่ยขึ้นพลางใช้จอบด้ามยาวขุดดินพรวนแปลงผักออร์แกนิก กลิ่นดินชื้นแฉะปนกับกลิ่นปุ๋ยคอกโชยแตะจมูก ในขณะที่ราชาปีศาจเอลริค ผู้ซึ่งควรจะอยู่บนบัลลังก์แห่งความมืด กำลังก้มหน้าก้มตาแยกกากถั่วเหลืองด้วยใบหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังวางแผนยุทธศาสตร์กู้โลก เอลริคชะงักมือที่เปื้อนคราบโคลน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผม แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวเหมือนตอนที่เราเผชิญหน้ากันในสนามรบครั้งก่อน แต่มันคือความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณ "หุบปากเสีย เซน" เขาแค่นเสียงลอดไรฟัน "ถ้าไม่ใช่เพราะระบบมันล็อกสถานะ 'ผู้ช่วยทำฟาร์ม' เอาไว้จนข้าขยับไปไหนไม่ได้ ข้าคงส่งเจ้าไปลงนรกตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ไม่ใช่มานั่งคัดแยกเศษผักแบบนี้" "ครับๆ ผมเข้าใจแล้ว" ผมยิ้มบางๆ แล้วส่งตะกร้าไม้ให้โบนี่ ซึ่งกำลังสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววเดินเตาะแตะเข้ามาใกล้ เจ้าโครงกระดูกโบนี่ใช้กะโหลกศีรษะดันตะกร้าเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อกับราชาปีศาจ จนเอลริคทำหน้าเบ้เหมือนเห็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดในชีวิต บรรยากาศในฟาร์มที่ควรจะสงบกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น ระบบแจ้งเตือนเรื่อง 'การปิดฉากของโลก' ยังคงค้างอยู่ในมโนทัศน์ของผม มันไม่ใช่คำขู่ธรรมดา แต่เป็นจุดจบที่คืบคลานเข้ามาเหมือนพายุที่ซ่อนตัวอยู่หลังภูเขา ทว่า ณ วินาทีนี้ ผมกลับต้องยืนหันหลังชนกับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด เพื่อปกป้องแปลงผักที่รักยิ่ง "เจ้าเคยคิดบ้างไหม" เอลริคเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเบาหวิว "ว่าถ้าพรุ่งนี้ทุกอย่างดับวูบไปจริงๆ... สิ่งที่เจ้าสร้างมาทั้งหมดนี้... มันจะมีค่าอะไรเหลืออยู่?" ผมหยุดมือที่กำลังหยอดเมล็ดพันธุ์ลงหลุม เงยหน้ามองท้องฟ้าจำลองของเกมที่เริ่มปรากฏรอยร้าวสีม่วงจางๆ ราวกับกระจกที่กำลังแตกร้าว "สำหรับผม สิ่งที่สร้างขึ้นมาไม่ใช่แค่ข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์ครับเอลริค" ผมตอบโดยไม่หันไปมอง "เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ ปุ๋ยเหล่านี้ หรือแม้แต่ความหงุดหงิดที่เจ้าแสดงออกมาตอนทำพริกกระเด็นเข้าตา... ทุกอย่างคือความทรงจำ และความทรงจำคือสิ่งเดียวที่ระบบลบไม่เคยหมด ตราบใดที่ผมยังรู้สึกถึงมัน" เอลริคนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาขว้างกากถั่วในมือลงตะกร้าอย่างแรง ก่อนจะเดินมานั่งลงบนขอบรั้วไม้ สายตาเหม่อมองไปยังทุ่งดอกทานตะวันที่กำลังชูช่อรับแสงสังเคราะห์ที่เริ่มอ่อนแรงลง "เจ้ามันประหลาดเกินไปแล้ว เซน" เขาพึมพำ "ข้ามาที่นี่เพื่อทำลายทุกอย่าง แต่กลับจบลงด้วยการช่วยเจ้าดูแลวัชพืช... ข้าเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าศัตรูที่แท้จริงคือใครกันแน่ ระหว่างระบบที่กำลังจะลบโลกนี้ทิ้ง หรือเป็นตัวข้าเองที่... เริ่มไม่อยากให้มันจบลง" คำพูดนั้นหนักอึ้งพอที่จะทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ความสัมพันธ์ของเรามันช่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เราเป็นทั้งคู่ปรับ ผู้ช่วย และตอนนี้อาจเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมคนสุดท้ายในโลกที่กำลังจะแตกสลาย ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือฟาร์มก็ฉีกขาดออกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ แสงสีดำทะมึนไหลทะลักออกมาเหมือนน้ำมันดิน กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านจนโบนี่ที่กำลังถือบัวรดน้ำถึงกับตัวสั่นงันงก แรงกดดันมหาศาลทำให้ต้นไม้รอบๆ ล้มระเนระนาด "มาแล้วสินะ..." เอลริคลุกขึ้นยืน แววตาของจอมมารกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง เขาเรียกดาบมารสีดำสนิทออกมาถือไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้าง... เขากลับคว้าจอบทำสวนของผมขึ้นมาแทน "เซน! ถ้าเราจะตาย ข้าขอทำสวนนี้ให้เสร็จก่อนที่จะฟันเจ้าทิ้งในนรก!" เขาตะโกนก้อง แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ตอบอะไร ร่างเงาสีดำสนิทนับร้อยก็กระโดดลงมาจากรอยแยกท้องฟ้า พวกมันไม่ได้มีหน้าตาเหมือนมอนสเตอร์ในเกม แต่มันคือตัวแทนของ 'บั๊ก' ที่ไร้รูปร่างและหิวกระหาย และในวินาทีที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง เสียงอันเย็นเยียบของระบบก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งฟาร์ม ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันคือเสียงของผู้ดูแลระบบที่ก้องกังวานในหัวของผม [ประกาศฉุกเฉิน: พบผู้บุกรุกจากภายนอก... ตรวจพบ 'ข้อมูลแปลกปลอม' ในตัวละคร เซน และ เอลริค... เริ่มกระบวนการลบอัตโนมัติภายใน 10... 9...] เอลริคหันมามองผม ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความตกใจ ขณะที่ผมเห็นมือของตัวเองเริ่มจางลงกลายเป็นละอองพิกเซล "เอลริค... ถ้าเราตายตอนนี้..." ผมยิ้มให้เขาอย่างใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ "อย่าลืมรดน้ำต้นมะเขือเทศที่เหลือด้วยล่ะ นั่นคือสูตรลับที่ผมยังไม่ได้สอนเจ้าเลยนะ" ในจังหวะที่ตัวเลขถอยหลังเหลือเพียง 3 วินาที ร่างเงาสีดำที่อยู่ใกล้ที่สุดกลับหยุดชะงัก มันก้มลงมองที่เท้าของผม... มองที่ผืนดินที่ผมเพิ่งพรวนเสร็จ ก่อนจะก้าวถอยหลังอย่างหวาดกลัวราวกับเจอสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตาย เงาสีดำเหล่านั้นประสานเสียงกันอย่างโหยหวน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะยื่นมือที่บิดเบี้ยวออกมา... ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อ 'ช่วย' หยิบเมล็ดพันธุ์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาส่งคืนให้ผม! โลกทั้งใบหยุดนิ่ง... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 25 นี้ด้วยกันนะครับ!