ทำไมจอมมารถึงชอบทำสวน

"เก็บดาบของพวกคุณลงไปเถอะครับ ก่อนที่จอบของผมจะเผลอไปขุดหลุมฝังพวกคุณแทนแปลงแครอทนั่น" ผมยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งถือถุงปุ๋ยคอกที่เพิ่งหมักได้ที่ อีกข้างวางพาดอยู่บนด้ามจอบไม้เนื้อแข็ง ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนอากาศแทบจะกลายเป็นของแข็ง เสียงโลหะกระทบกันของกลุ่มผู้กล้าดูจะดังเกินไปในความเงียบของฟาร์มที่ผมอุตส่าห์ทะนุถนอม "ไอ้คนสวนสามหาว!" ผู้กล้าลำดับที่หนึ่งตะคอก เสียงเขาสั่นเครือไม่ใช่เพราะความโกรธเพียงอย่างเดียว แต่เพราะ 'เอลริค' อดีตจอมมารที่ยืนอยู่ข้างผม ดันเลือกจะปล่อยจิตสังหารระดับทำลายล้างเมืองทิ้งออกมาเพียงเบาบาง แต่มันก็มากพอที่จะทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคอด้วยมือที่มองไม่เห็น เอลริค... ชายผู้ที่วันก่อนยังนั่งทำหน้ามุ่ยกับการผสมปุ๋ยชีวภาพจากเศษซากมอนสเตอร์ บัดนี้เขายืนกอดอก แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องมองศัตรูเก่าด้วยความเย็นชาที่เปลี่ยนไปจากตอนอยู่ในฟาร์มลิบลับ "พวกเจ้าเสียมารยาทเกินไป" เอลริคเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว "ที่นี่คือเขตปลอดสงคราม ไม่ว่าพวกเจ้าจะมีดาบศักดิ์สิทธิ์หรือมีองคพรรณที่กล้าหาญเพียงใด หากเหยียบย่ำแปลงผักออร์แกนิกของเซน... ข้าจะเป็นคนส่งพวกเจ้าไปนรกด้วยมือของข้าเอง" ผมถอนหายใจยาว พลางขยับแว่นกันแดดที่ใส่ไว้บังฝุ่น พลางหันไปมอง 'โบนี่' โครงกระดูกผู้ช่วยคนเก่งที่ตอนนี้กำลังสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหวว มันกำลังถือกระป๋องรดน้ำเดินเตาะแตะไปรอบๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสงครามที่กำลังจะเกิด "เอลริค" ผมเรียกเขาเบาๆ "อย่าเพิ่งใช้ความรุนแรงครับ ถ้าพวกเขามีปัญหาก็แค่ไล่ไป ถ้าไม่ไป... ก็ปล่อยให้พวกเขาช่วยพรวนดินแทนโบนี่แล้วกัน ช่วงนี้ดินแข็งเกินไปหน่อย" คำพูดของผมทำให้กลุ่มผู้กล้าชะงัก รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของผู้นำกลุ่มบิดเบี้ยวไปทันที เขาคงไม่คาดคิดว่าตำนานจอมมารผู้โหดเหี้ยมจะถูกกล่อมเกลามาเป็นคนสวนที่มองเห็นผู้กล้าเป็นเพียงแค่ 'แรงงานฟรี' "เจ้าดูถูกพวกเรา!" ผู้กล้าพุ่งตัวเข้ามา ดาบศักดิ์สิทธิ์เปล่งแสงจ้าจนแสบตา ทว่าในวินาทีที่คมดาบจะปะทะกับคอของผม เอลริคก็ก้าวมาขวางไว้ด้วยมือเปล่า... ไม่ใช่สิ เขาไม่ได้ใช้พลังปีศาจ แต่เขาใช้ 'จอบ' อีกเล่มที่ผมเพิ่งซ่อมเสร็จรับดาบนั้นไว้อย่างแม่นยำ *เคร้ง!* ประกายไฟกระจายว่อน ทว่าเอลริคไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขากลับมองดาบศักดิ์สิทธิ์นั้นด้วยสายตาประเมินค่า "ดาบคุณภาพต่ำเกินไป เหล็กกล้าผสมมอนสเตอร์ระดับต่ำแบบนี้ ดัดแปลงให้เป็นอุปกรณ์ทำสวนยังยากเลย เจ้าเสียของจริงๆ" ผมเห็นเอลริคก้มลงมองพื้นดินที่ถูกเหยียบย่ำ สีหน้าเขามีความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด ความกระหายเลือดในแววตาจอมมารค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดเหมือนพ่อบ้านที่เห็นห้องรับแขกเลอะเทอะ "ฟังนะ" เอลริคพูดกับกลุ่มผู้กล้าด้วยน้ำเสียงดุดัน "ถ้าจะสู้ก็ไปสู้ข้างนอกนั่น แต่ถ้าจะอยู่ที่นี่... วางดาบลงแล้วไปขุดดินซะ ถ้าผลผลิตรอบนี้ไม่ออกดอกออกผลตามเป้า ข้าจะฉีกพวกเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วทำเป็นปุ๋ยหมักแทนไอ้เศษโครงกระดูกพวกนี้" กลุ่มผู้กล้าชะงักงัน พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความน่าเกรงขามของ 'จอมมาร' ที่พวกเขารู้จักกลายเป็นภาพชายคนหนึ่งที่ยอมก้มหัวให้กับการปลูกกะหล่ำปลี ผมแอบยิ้มมุมปาก ความจริงแล้วเหตุผลที่เอลริคยอมช่วยผมปกป้องฟาร์มไม่ใช่เพราะเขารักสงบหรอกครับ แต่มันเป็นเพราะ 'หัวไชเท้า' ที่เขาเฝ้าประคบประหงมมาสามสัปดาห์กำลังจะถูกเก็บเกี่ยวต่างหาก เขาไม่อยากให้มันเสียหายจากการต่อสู้ไร้สาระพวกนี้ จู่ๆ โบนี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังผมก็ส่งเสียง 'กึกๆ' ในลำคอ มันชี้ไม้ชี้มือไปที่ชายป่าข้างฟาร์ม ซึ่งเป็นจุดที่ผมไม่ได้วางโครงข่ายเวทมนตร์เอาไว้ และจากมุมนั้น... ผมเห็นเงาร่างหนึ่งยืนซ่อนอยู่ภายใต้ชุดคลุมสีเทาที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ไม่ใช่ผู้กล้า ไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นสัมผัสที่เย็นยะเยือกเสียจนผักในแปลงที่อยู่ใกล้ที่สุดเริ่มเหี่ยวเฉาลงในพริบตา "เอลริค" ผมกระซิบเสียงต่ำ "คุณรู้สึกถึงมันไหม?" เอลริคหยุดชะงัก จอบในมือเขาเปลี่ยนท่าทางเตรียมพร้อมสังหารในทันที เขามองไปยังจุดที่เงาสีเทานั้นยืนอยู่ "เซน... นั่นไม่ใช่พวกคนเขลาพวกนี้ แต่นั่นคือ... 'ผู้สังเกตการณ์' จากสภาสูงแห่งเกมที่แท้จริง" เงาสีเทานั้นก้าวออกมาจากเงามืด มันไม่มีใบหน้า มีเพียงความว่างเปล่าที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้าง และสิ่งแรกที่มันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มาจากลำคอ แต่มาจากกระแสข้อมูลที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติฟาร์มแห่งนี้ คือประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ "เซน... เอลริค... พวกเจ้าแหกกฎของระบบมากพอแล้ว วันนี้เกมนี้จะต้องปิดฉากลง พร้อมกับการลบทิ้งซึ่งโลกใบนี้ทั้งหมด" เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ