ตลาดนัดออนไลน์

"หยุด! ใครก็ตามที่เหยียบเข้าเขตแปลงผักกาดหอมของฉันโดยไม่ถอดรองเท้า เตรียมตัวกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้ต้นถัดไปได้เลยครับ!" เสียงของผมดังก้องไปทั่วพื้นที่ฟาร์มที่เคยเงียบสงบ แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยคลื่นมนุษย์นับร้อยคนที่หลั่งไหลเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ ฝ่ามือที่สวมถุงมือหนังเก่าๆ ของผมกำลังเรืองแสงสีม่วงหม่น ลวดลายเวทมนตร์เนโครแมนเซอร์หมุนวนอยู่รอบนิ้วมือ ในขณะที่ ‘โบนี่’ มือขวาโครงกระดูกในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหว๋ว กำลังควงจอบเหล็กกล้าขู่ผู้เล่นระดับสูงกลุ่มหนึ่งที่พยายามจะแซงคิวซื้อ ‘แครอทวิญญาณอาฆาต’ ของผม "ใจเย็นก่อนท่านเนโครแมนเซอร์! พวกเราแค่มาอุดหนุน! เงินในมือมีพร้อมแล้ว ขอแค่ผักระดับ S ซักกำมือเดียวเถอะครับ!" ผู้เล่นระดับท็อปที่สวมชุดเกราะทองอร่ามตะโกนตอบพลางเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก ผมถอนหายใจยาว พลางเหลือบมอง ‘ราชาปีศาจเอลริค’ ที่บัดนี้กำลังสวมหมวกฟางใบโต ยืนตากแดดหน้าหงิกอยู่ข้างกองปุ๋ยหมัก อดีตผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกมืดกำลังใช้เวทมนตร์อัญเชิญเปลวเพลิงนรกเพื่อ ‘อบ’ ดินให้แห้งตามความเหมาะสมของการทำปุ๋ยอย่างจำยอม เห็นแล้วมันก็น่าสงสารปนขบขันครับ แต่ถ้าไม่ให้เขาทำ ผมก็ไม่มีปุ๋ยคุณภาพเยี่ยมมาขายพวกคุณหรอก "เอลริค อย่ามัวแต่ทำหน้าเป็นตูดลิงครับ พลิกปุ๋ยตรงนั้นอีกรอบ แล้วถ้ามีใครทำลายรั้วแปลงผัก นายมีสิทธิ์ใช้สกิล ‘ระเบิดเพลิงนรก’ ได้ทันที ผมอนุญาต" ผมสั่งการด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นชา เอลริคหันขวับมามองผมด้วยสายตาอาฆาต แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย "เจ้ามันก็แค่เกษตรกรขี้งก! รู้ไหมว่าพลังของราชาปีศาจควรเอาไว้ใช้ยึดครองโลก ไม่ใช่มาคลุกอยู่กับกองมูลสัตว์แบบนี้!" "การมีกินมีใช้อย่างมั่นคงนั่นแหละครับคือการยึดครองที่แท้จริง" ผมตอบกลับพลางยื่นถุงผักกาดหอมให้ลูกค้าคนแรก "ห้าสิบเหรียญทองครับ... ขอบคุณที่อุดหนุนนะครับ" บรรยากาศรอบฟาร์มของผมในวันนี้ไม่ต่างอะไรกับตลาดนัดกลางสงคราม ผู้เล่นจากกิลด์ใหญ่ๆ เริ่มขยับขยายเข้ามาในพื้นที่อย่างถือวิสาสะ หลายคนเริ่มมองหาช่องโหว่ของรั้วไม้เพื่อที่จะขโมยผลผลิตที่ผมปลูกด้วยน้ำพักน้ำแรง ผมสังเกตเห็นสายตาโลภโมโทสันของใครบางคน แววตาที่ไม่ได้มองผักเป็นอาหาร แต่มองเป็น ‘ไอเทมเพิ่มบัฟ’ ที่สามารถเอาไปใช้ในสงครามได้ โบนี่ขยับตัวเข้ามาใกล้ผม มันส่งเสียง ‘กึกกัก’ ในลำคอ พร้อมกับชี้จอบไปยังกลุ่มผู้เล่นลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่แอบยืนหลบมุมอยู่หลังโรงนา พวกนั้นไม่ได้มาเพื่อซื้อของ แต่พวกนั้นมาเพื่อ ‘สำรวจ’ "โบนี่ เตรียมเมล็ดพันธุ์ ‘ดอกไม้กินคน’ ไว้ให้พร้อมนะครับ" ผมกระซิบพลางปัดเศษดินออกจากชายเสื้อ "ถ้าพวกมันขยับเข้ามาเกินเส้นขีดสีขาวที่พื้น ให้เปลี่ยนเกษตรกรรมเป็นสนามรบทันที" ผมเดินแหวกฝูงชนเข้าไปหาชายในชุดคลุมที่ดูน่าสงสัยคนหนึ่ง เขาไม่ได้มาเพื่อต่อรองราคา แต่เขากำลังร่ายเวทมนตร์ ‘ลบตัวตน’ ซึ่งเป็นทักษะระดับสูงของสายลอบสังหาร พลังเวทสีดำที่ไหลออกมาจากตัวเขาทำให้พืชผักรอบๆ ข้างเหี่ยวเฉาลงทันทีที่เขาสัมผัส นั่นไม่ใช่แขก... นั่นคือศัตรู "ขอโทษนะครับคุณลูกค้า" ผมเดินเข้าไปประชิดตัวเขาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ถ้าคุณไม่ได้ต้องการจะซื้อสินค้า รบกวนช่วยออกจากฟาร์มไปก่อนได้ไหมครับ พอดีที่นี่มีกฎว่าห้ามนำพลังงานด้านลบเข้ามาปนกับพืชผักของผม" ชายชุดคลุมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับผม ภายใต้ฮู้ดนั่นไม่มีใบหน้า มีเพียงความมืดมิดที่ว่างเปล่า เขายกมือขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นตราสัญลักษณ์ที่ผมคุ้นเคยดี... ตราของ ‘สภาเนโครแมนเซอร์สูงสุด’ ที่เคยพยายามไล่ล่าผมให้กลับไปรับตำแหน่งจอมมาร "เซน... เจ้าทิ้งหน้าที่และเลือกจะมาปลูกผักงั้นหรือ" เสียงของเขาสั่นสะท้านเหมือนกระดาษทรายที่ขัดกับเหล็ก "สภาไม่ได้ต้องการแค่ผักของเจ้า แต่ต้องการตัวตนของเจ้าเพื่อเป็นกุญแจเปิดประตูมิติครั้งสุดท้าย" ผมยังคงยิ้ม แม้ภายในใจจะเริ่มเดือดพล่าน ผมก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วตบมือเบาๆ ครั้งหนึ่ง ทันใดนั้น พื้นดินรอบตัวชายชุดคลุมก็แตกออก โครงกระดูกนับสิบตัวในชุดชาวนาโผล่ขึ้นมาล้อมรอบเขาไว้พร้อมกัน ทุกตัวถืออุปกรณ์ทำสวนที่ตีบวกด้วยพลังวิญญาณจนส่องประกายสีฟ้าเข้ม "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมเป็นแค่เกษตรกร" ผมขยับหมวกสานให้เข้าที่ "และในฟาร์มของผม... เกษตรกรคนนี้คือกฎสูงสุด" ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะออกคำสั่งให้โบนี่จัดการ ชายชุดคลุมกลับหัวเราะร่า เสียงของเขาก้องไปทั่วฟาร์มจนผู้เล่นทุกคนหยุดนิ่งด้วยความหวาดกลัว เขาชี้มือไปยังราชาปีศาจเอลริคที่กำลังถือพลั่วตักปุ๋ยอยู่ และทันใดนั้น ร่างของเอลริคก็ทรุดลงพร้อมกับหมอกสีดำที่พุ่งออกจากอกเหมือนถูกดูดกลืน "เจ้าไม่ได้ทำคนเดียวหรอกเซน... และดูเหมือนว่า 'เพื่อน' ของเจ้าคนนี้ จะไม่ได้จงรักภักดีกับเจ้าจริงๆ ตั้งแต่ต้น!" ร่างของเอลริคเริ่มบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้สติสัมปชัญญะ เขาหันมามองผมด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ก่อนจะคว้าพลั่วในมือขึ้นมาพุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตอนเป็นมนุษย์หลายเท่าตัว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 26 นี้ด้วยกันนะครับ! เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด