การแข่งขันทำอาหารระดับโลก

“นั่นน่ะเหรอ วัตถุดิบที่นายจะใช้แข่ง?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มในชุดเกราะสีนิลแว่วผ่านอากาศที่ร้อนระอุด้วยเปลวไฟจากเตาอบขนาดมหึมา ราชาปีศาจเอลริคกอดอกพิงเสาหิน มองดูตะกร้าสานที่บรรจุหัวไชเท้าสีม่วงเรืองแสงและเห็ดป่าที่ดูเหมือนกำลังเต้นระบำอยู่เบาๆ ในตะกร้าของเซนด้วยสายตาเหยียดหยาม เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ขยับผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เล็กๆ ที่ผูกปมไว้แน่นหนา พลางใช้มือที่สวมถุงมือหนังเนื้อนุ่มหยิบหัวไชเท้าขึ้นมาปัดฝุ่น “ถ้าคุณมัวแต่กังวลเรื่องภาพลักษณ์แบบจอมมาร ก็ไปนั่งพักที่มุมห้องไปครับเอลริค อย่าเกะกะทางเดินของผมเลย” ข้างๆ กันนั้น โบนี่—โครงกระดูกผู้ซื่อสัตย์ในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหวว—กำลังสาละวนกับการลับมีดทำครัวด้วยความคล่องแคล่ว ทุกครั้งที่ใบมีดกระทบหินลับมีด จะเกิดประกายไฟสีฟ้าจางๆ กระจายตัวออกมาเป็นรูปทรงคล้ายเกล็ดหิมะ มันหันมามองเซนแล้วสั่นกะโหลกเบาๆ สองสามครั้ง ราวกับกำลังให้กำลังใจ รอบตัวพวกเขาทั้งคู่คือสังเวียนการแข่งขันทำอาหารระดับโลกภายในเกมออนไลน์เซิร์ฟเวอร์หลัก กลิ่นเครื่องเทศราคาแพงผสมกับกลิ่นไอเวทมนตร์จากพ่อครัวระดับท็อปจากทั่วทุกสารทิศตลบอบอวลไปหมด เสียงฝูงชนในสนามกีฬาดังสนั่นหวั่นไหว แต่ภายในพื้นที่ตารางขนาดห้าคูณห้าเมตรของเซน กลับมีเพียงความเงียบสงบที่น่าประหลาด “อย่าบอกนะว่านายจะใช้ ‘ปุ๋ยสูตรซากวิญญาณ’ นั่นเพิ่มรสชาติจริงๆ?” เอลริคโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนคนรอบข้างต้องหันมามอง “ถ้าพวกกรรมการกินเข้าไปแล้วกลายเป็นอันเดดขึ้นมา นายก็เตรียมตัวถูกแบนถาวรได้เลยนะ เซน” เซนเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาสีเลือดของศัตรูคู่อาฆาต เขาคลี่ยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มแบบที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ “ของแบบนั้นน่ะ มันสำหรับพวกที่ไม่มีรสนิยมครับเอลริค... สิ่งที่ผมใช้คือน้ำค้างจากต้นไม้แห่งความตายที่ถูกกรองผ่านรากของพืชสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ต่างหาก มันคือ ‘รสสัมผัสแห่งการเกิดใหม่’ ไม่ใช่คำสาป” ทันใดนั้น เสียงฆ้องจากกรรมการกิตติมศักดิ์ก็ดังขึ้น การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ เซนเริ่มลงมืออย่างเชื่องช้า แต่ทว่าทรงพลัง โบนี่หยิบเห็ดป่าที่ยังคงดิ้นรนอยู่ในตะกร้ามาวางบนเขียง ก่อนจะใช้มีดสับลงไปด้วยความเร็วที่แม่นยำ ทุกครั้งที่คมมีดตัดผ่านเนื้อมัน จะมีละอองแสงสีเงินพุ่งออกมา แสงนั้นไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกดึงดูดเข้าหาหม้อปรุงอาหารที่ทำจากกระดูกมังกรโบราณของเซนราวกับมีชีวิต “ดูนั่นสิ! เจ้านั่นมันทำอะไรน่ะ?” ผู้ชมคนหนึ่งตะโกนขึ้นเมื่อเห็นว่าเซนไม่ได้ใช้ไฟจากเตา แต่ใช้ ‘ออร่าแห่งความเย็น’ จากมือของตัวเองในการควบคุมอุณหภูมิของหม้อต้ม ในขณะที่เชฟคนอื่นกำลังสาละวนกับการปรุงเนื้อสัตว์ชั้นเลิศเพื่อแย่งชิงรสสัมผัสที่จัดจ้าน เซนกลับเน้นไปที่การดึง ‘แก่นแท้’ ของผักที่เขาปลูกด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน เขาไม่ได้แค่ปรุงอาหาร แต่เขากำลัง ‘ปลอบประโลม’ วัตถุดิบเหล่านั้นด้วยเวทมนตร์เนโครแมนเซอร์ที่แปรเปลี่ยนจากความตายให้กลายเป็นความสดใหม่ เอลริคยืนมองการกระทำนั้นด้วยสายตาที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นเซนกระซิบอะไรบางอย่างกับหม้อต้มเบาๆ แล้วควันหอมหวนที่อธิบายไม่ได้ก็พวยพุ่งออกมา มันไม่ใช่กลิ่นของเครื่องเทศทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของดินหลังฝนตก กลิ่นของป่าในยามค่ำคืน และกลิ่นของอิสรภาพ “ทำไม...” เอลริคพึมพำกับตัวเอง “ทำไมแกถึงมีความสุขกับการทำฟาร์มมากกว่าการครองโลกกันนะ?” “เพราะการครองโลกมันไม่อิ่มท้องยังไงล่ะครับ” เซนตอบกลับโดยไม่หันไปมอง เขาบรรจงจัดวางผักสีม่วงเรียงลงในจานกระเบื้องเคลือบด้วยความพิถีพิถัน “และที่สำคัญ... ผมไม่ชอบให้พืชผักของผมเหี่ยวเฉาเพียงเพราะต้องไปเป็นอาหารให้กับกองทัพปีศาจที่ไม่รู้จักรสชาติ” เมื่อเหลือเวลาเพียงสามนาทีสุดท้าย บรรยากาศในสนามก็ตึงเครียดถึงขีดสุด เชฟอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์เดินผ่านหน้าเซนไปพร้อมกับจานอาหารที่เปล่งแสงสีทองสว่างไสว แต่เขากลับชะงักฝีเท้าเมื่อได้กลิ่นจากจานของเซน กลิ่นนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนวัยเด็กที่เคยวิ่งเล่นในทุ่งหญ้า มันเป็นความทรงจำที่ล้ำค่ากว่ารางวัลใดๆ ในเกม “เหลือเวลาหนึ่งนาทีสุดท้าย!” เสียงประกาศก้องดังขึ้น เซนวางดอกไม้สีฟ้าเล็กๆ ลงบนยอดซุปเข้มข้นนั่นเป็นสิ่งสุดท้าย โบนี่รีบหยิบผ้าเช็ดทำความสะอาดจานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชูนิ้วกะโหลกเป็นสัญลักษณ์ชัยชนะ กรรมการทั้งห้าคนเดินตรงเข้ามาที่บูธของเซน แต่ละคนมีสีหน้าที่ต่างกันไป คนที่ดูเข้มงวดที่สุดหยิบช้อนสีเงินขึ้นมาตักซุปขึ้นชิม แววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวค่อยๆ อ่อนแสงลง ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ แม้แต่กองเชียร์ฝ่ายตรงข้ามยังหยุดหายใจเพื่อรอฟังคำตัดสิน ทว่า ในวินาทีที่กรรมการกำลังจะเอ่ยปากเปิดเผยคะแนน ท้องฟ้าเหนือสนามแข่งขันก็มืดมิดลงฉับพลัน ลมพายุหมุนวนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ร่างของเงาดำจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มเมฆสีเลือด “นั่นมันอะไรกัน! ระบบป้องกันของสนามถูกเจาะแล้ว!” หนึ่งในกรรมการตะโกนขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เซนขมวดคิ้ว เขาหันไปมองเอลริคที่ยืนหน้าซีดเผือด “คุณไม่ได้เป็นคนทำใช่ไหม?” เอลริคกำหมัดแน่น ดวงตาของจอมมารสั่นไหวด้วยความไม่เชื่อ “ข้าไม่ได้เรียกพวกมันมา... แต่นั่นมันกองทัพอัศวินแห่งความมืดของ ‘ผู้พิทักษ์กฎระบบ’ พวกมันมาที่นี่เพื่อกำจัดสิ่งที่ ‘ผิดปกติ’ ในเซิร์ฟเวอร์!” นิ้วของเซนที่จับจานซุปอยู่สั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขารู้ดีว่า... อาหารจานนี้กำลังจะไม่ได้ถูกตัดสินโดยกรรมการคนเดิมอีกต่อไป หนึ่งในอัศวินสีเงินร่อนลงกลางเวที ปลายดาบที่อาบไปด้วยแสงแห่งการลบล้างจ่อมาที่จานอาหารของเซน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์ “เนโครแมนเซอร์... สิ่งที่คุณปรุงขึ้นมา มันไม่ใช่แค่ซุป แต่คือรหัสลับที่ละเมิดข้อตกลงของพระเจ้าในโลกใบนี้” จานอาหารของเซนสั่นไหวเบาๆ และก่อนที่ใครจะทันทำอะไร เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมกัน: *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบั๊กปริศนา ผู้เล่นเซนต้องเลือกระหว่างการทำลายอาหารจานนี้ทิ้งเสีย หรือเข้าสู่โหมด ‘สงครามแห่งความหิวโหย’ ที่จะทำให้ทั้งเซิร์ฟเวอร์ล่มสลายลงในอีก 300 วินาที]* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 27 นี้ด้วยกันนะครับ! เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด