ภารกิจกู้คืนพื้นที่หวงห้าม

"ถ้าท่านกล้าขยับแขนข้างนั้นอีกแม้แต่นิ้วเดียว ผมจะสาปให้กระดูกซี่โครงของท่านกลายเป็นปุ๋ยคอกหมักชีวภาพสูตรเข้มข้นตลอดกาลนะครับ ราชาปีศาจเอลริค" เสียงของผมเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดขณะที่ปลายจอบเหล็กกล้ากดลงบนพื้นดินที่แห้งกรังของที่ราบสูง—พื้นที่ต้องห้ามที่เหล่ามอนสเตอร์ระดับสูงยึดครองมานานนับศตวรรษ ราชาปีศาจเอลริคที่บัดนี้สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูตัวเก่ง (ที่โบนี่บังคับให้ใส่) ถึงกับชะงักกึก ดวงตาสีแดงฉานวาวโรจน์ด้วยความแค้นปนหวาดหวั่น เขากำลังถือถังน้ำหนักอึ้งพยายามจะเหวี่ยงใส่ผม แต่พอนึกถึงความสามารถพิเศษของผมที่เปลี่ยนกระดูกของเขาให้กลายเป็น 'ฟอสฟอรัสราคาแพง' ได้ทุกเมื่อ เขาก็จำต้องวางถังน้ำลงด้วยมือที่สั่นเทา "เจ้ามันไม่ใช่เนโครแมนเซอร์... เจ้ามันคือปีศาจในคราบเกษตรกรชัดๆ เซน!" เอลริคคำรามเบาๆ "ที่นี่คือที่ราบสูงแห่งคำสาป! มอนสเตอร์ระดับหายนะนับหมื่นรอคอยที่จะฉีกกระชากผู้บุกรุกให้เป็นชิ้นๆ แล้วเจ้า... เจ้ากลับจะมาปลูกหัวไชเท้าบนซากศพของพวกมันเนี่ยนะ?" ผมไม่ตอบ แต่โบกมือเรียกโบนี่ที่กำลังถือจอบในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เข้าใกล้ โบนี่ส่งเสียงกึกกักในลำคอ พร้อมกับยกคันไถที่ดัดแปลงมาจากซี่โครงมังกรโบราณขึ้นพาดบ่า มันหันไปมองกลุ่มมอนสเตอร์ก้อนเนื้อที่มีดวงตานับร้อยคู่ซึ่งกำลังคืบคลานออกมาจากความมืดมิดของถ้ำที่ราบสูงด้วยสายตาที่ว่างเปล่า... และเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไถพรวน "โบนี่ เตรียมเมล็ดพันธุ์ 'แครอทวิญญาณแค้น' เอาไว้" ผมสั่งเบาๆ "เราต้องปรับสภาพดินให้เหมาะแก่การเกษตร ที่ราบสูงนี่มีแร่ธาตุสูงก็จริง แต่ความเป็นกรดของพลังงานมืดมันสูงเกินไป ถ้าไม่ใช้รากของแครอทพวกนี้ช่วยดูดซับความมืดออกไปก่อน เราคงได้แต่มะเขือเทศเน่าแน่นอนครับ" ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของ 'อสูรหินเพลิง' มอนสเตอร์ระดับบอสของพื้นที่นี้ก็ดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นสะเทือนจนเอลริคเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้า "เห็นไหม! ข้าบอกแล้วว่าพวกมันไม่ชอบใจ!" เอลริคตะโกนอย่างตื่นตระหนก "เจ้ามันบ้า! เราควรจะถอยกลับไปที่หุบเขาฟาร์มเดิมเดี๋ยวนี้!" ผมเพียงแค่มองไปที่อสูรหินเพลิงที่กำลังกระโดดเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างสุภาพ "ขอโทษทีนะครับ พอดีผมไม่มีเวลามากนัก งานส่งออกพืชผลล็อตใหญ่รออยู่ และที่นี่คือจุดยุทธศาสตร์เดียวที่มีแสงอาทิตย์ส่องถึงตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งจำเป็นต่อการเติบโตของกุหลาบดำที่ผมจะเอาไปทำชานะครับ" ผมดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลังเนโครแมนเซอร์ไหลเวียนผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ดินที่เท้า อักขระรูนสีเขียวเรืองแสงวาบขึ้นมาแทนที่รอยแตกของแผ่นดินทันที *เปรี้ยง!* รากไม้สีดำนับพันพุ่งขึ้นจากผืนดิน ราวกับหนวดปลาหมึกยักษ์ที่ทรงพลัง มันรัดพันร่างอสูรหินเพลิงเอาไว้แน่นในชั่วพริบตา ไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่เพื่อ 'กดทับ' ให้มันหมอบราบลงกับพื้น ก่อนที่เหล่าโครงกระดูกลูกสมุนของผมจะกรูเข้าไปพร้อมกับปุ๋ยชีวภาพในมือ แล้วยัดเยียดการทำงานให้มันทันที "ถ้าไม่อยากตาย ก็จงขุดดินให้ข้าซะ!" โบนี่ชี้จอบไปที่อสูรหินเพลิงตัวยักษ์อย่างเอาเรื่อง มันดูน่าเกรงขามกว่าราชาปีศาจเอลริคเสียอีก เอลริคอ้าปากค้าง มองภาพอดีตบอสผู้เลื่องชื่อกำลังร้องไห้โฮขณะขุดหลุมปลูกผักอย่างขยันขันแข็ง "นี่เจ้า... เจ้าเปลี่ยนสัตว์ประหลาดระดับตำนานให้กลายเป็นแรงงานไร้ค่าได้ขนาดนี้เลยหรือ?" ผมยิ้มบางๆ ให้เขา "ไม่ใช่แรงงานไร้ค่าหรอกครับเอลริค เราเรียกสิ่งนี้ว่า 'การบริหารทรัพยากรบุคคลให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด' ต่างหากครับ" บรรยากาศบนที่ราบสูงเริ่มเปลี่ยนไป ความหม่นหมองของคำสาปจางหายไปตามแรงพรวนของมอนสเตอร์ที่ถูกกำราบ แต่ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะหยิบเมล็ดพันธุ์ชุดสุดท้ายลงหลุม ความเงียบงันที่ผิดปกติก็เข้าปกคลุม สัมผัสที่หกของผมบอกว่า... มีบางอย่างที่ทรงพลังยิ่งกว่าอสูรหินเพลิงกำลังจับตาดูอยู่ ไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นไอความเย็นที่คุ้นเคย โบนี่หยุดกะทันหัน มันหันหน้าไปทางถ้ำมืดมิดด้านหลังสุดของที่ราบสูง ปากที่เป็นกระดูกของมันสั่นพะงาบๆ เหมือนกำลังจะเตือนอะไรบางอย่าง ราชาปีศาจเอลริคที่นั่งอยู่บนพื้นถึงกับหน้าถอดสี มือที่สั่นเทาของเขาชี้ไปยังเงามืดที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมา "เซน... นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะเอามาทำปุ๋ยหมักได้นะ" เอลริคกระซิบเสียงเครือ "นั่นคือ 'ผู้เฝ้าประตูนรก' ที่ข้าเคยพยายามจะทำพันธสัญญาด้วยแต่ล้มเหลว... และดูเหมือนมันจะจำกลิ่นของเนโครแมนเซอร์อย่างเจ้าได้แม่นยำเลยล่ะ" เงานั้นก้าวออกมาจากความมืด มันสูงตระหง่านจนบดบังแสงอาทิตย์ที่ผมอุตส่าห์ดั้นด้นมาหา และในมือของมัน ไม่ใช่ศาสตราอาวุธ แต่มันถือ 'กรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้' เล่มมหึมาที่อาบไปด้วยคราบเลือดเก่าแก่... พร้อมกับดวงตาที่จ้องมองมายังฟาร์มที่ผมสร้างด้วยความเคียดแค้น "เจ้าของฟาร์ม... เจ้ากล้าดียังไง... ถึงนำสิ่งมีชีวิตมาเหยียบย่ำสวนแห่งความตายของข้า?" เสียงนั้นกังวานราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณพันตน พร้อมกับปลดปล่อยไอสังหารที่ทำให้ต้นกล้าในมือผมเหี่ยวเฉาไปในทันที! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางในฟาร์มอันแสนวุ่นวายและเต็มไปด้วยความลับนี้ด้วยกันนะครับ!