ยกระดับเลเวลด้วยการปลูกผัก

"ขยับถอยไปโบนี่ ถ้าขืนเจ้ายังยืนอยู่ตรงนั้น รัศมีของมานาที่กำลังพุ่งพล่านอาจจะทำให้ซี่โครงของเจ้าแตกละเอียดเป็นผงได้นะ" ผมเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พลางขยับถุงมือหนังที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินเหนียว พื้นดินใต้เท้าผมไม่ได้แค่สั่นสะเทือน แต่มันกำลัง 'หายใจ' ราวกับมีอสุรกายขนาดมหึมาตื่นขึ้นจากนิทราภายใต้ผืนดินที่ผมใช้ปลูกแครอทและผักกาดขาวมาตลอดสองสัปดาห์ โบนี่ที่สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววขัดกับสภาพโครงกระดูกสีซีดจางของมัน ค่อยๆ คลานถอยหลังไปอย่างว่าง่าย มันส่งเสียงกึกกักในลำคอเหมือนจะถามว่า 'ท่านเซนครับ... เราควรหนีไหม?' แต่ผมเพียงแค่ส่ายหน้าช้าๆ "หนีงั้นหรือ? เราอุตส่าห์หมักปุ๋ยสูตรพิเศษจากศพกริฟฟินระดับบอสมาตั้งสามวัน ถ้าตอนนี้หนีไป ก็เท่ากับเสียเปล่าน่ะสิ" *ติ๊ง!* หน้าต่างระบบโปร่งใสสีฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงหน้า บดบังทัศนียภาพของฟาร์มที่กำลังแตกร้าว [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบความเข้มข้นของพลังงานเนโครแมนติกที่ควบแน่นในดิน!] [การวิเคราะห์เสร็จสิ้น: รากพืชของท่านกำลังดูดซับพลังงานจากหลุมศพนิรันดร์ที่ถูกปลุกให้ตื่น] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่การเกษตรทั่วไป... นี่คือการทำฟาร์มในเขตแดนต้องห้าม!] [รางวัลพิเศษ: ค่าประสบการณ์ (XP) ของการเกษตรกรรมเพิ่มขึ้น +5,000% ต่อวินาที!] ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย 5,000%? นี่มันบ้ากว่าการไล่ล่ามังกรระดับตำนานเสียอีก ราชาปีศาจเอลริคที่ถูกผมบังคับให้ช่วยถือกระสอบปุ๋ยอยู่ไม่ไกลนัก ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ดวงตาสีแดงฉานของมันเบิกกว้างด้วยความตระหนก "เจ้า... เจ้าทำบ้าอะไรลงไปเซน! นี่มันไม่ใช่แค่การปลูกผักแล้ว! พลังงานระดับนี้มันพอที่จะชุบชีวิตกองทัพโครงกระดูกได้เป็นหมื่นตัว! เจ้าจะสร้างจอมมารตนใหม่ในแปลงผักของเจ้าหรือยังไง!" เอลริคตะโกนด้วยเสียงที่สั่นพร่า ผมหยิบเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวขึ้นมามองดูท่ามกลางแสงออร่าสีม่วงหม่นที่พุ่งขึ้นจากดิน "จอมมารน่ะหรือ? น่ารำคาญจะตายไปเอลริค... ผมแค่อยากได้ผักกาดที่กรอบหวานที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ก็เท่านั้นเอง" ผมโยนเมล็ดพันธุ์ลงไปในดินที่กำลังเดือดพล่าน ทันทีที่เมล็ดสัมผัสกับพื้น แสงสีทองปนม่วงก็ระเบิดออกกว้างขวาง เสียงรากไม้ที่ชอนไชผืนดินดังราวกับเสียงโซ่ตรวนของวิญญาณที่ถูกกระชาก รากผักกาดเริ่มขยายขนาดขึ้นอย่างผิดปกติด้วยความเร็วเหนือแสง มันพุ่งขึ้นมาเหนือพื้นดินพร้อมกับพลังทำลายล้างที่แผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง *ครืนนนน!* กำแพงฟาร์มที่เคยแข็งแกร่งถูกแรงกระแทกจากผักกาดที่กำลังเติบโตจนพังทลายลง โบนี่วิ่งเข้ามาช่วยผมประคองต้นผักที่สูงเทียมตึกสองชั้นไว้ พลังงานมานาไหลทะลักเข้าสู่ร่างของผมจนมองเห็นเส้นเลือดสีดำปรากฏชัดบนหลังมือ ค่า XP ในแถบสถานะพุ่งขึ้นไม่หยุดจนตัวเลขพร่ามัว "เลเวลอัป! เลเวลอัป! เลเวลอัป!" เสียงแจ้งเตือนดังรัวติดกันจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง จากเลเวล 15 พุ่งกระฉูดสู่เลเวล 40 ภายในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ พลังของเนโครแมนเซอร์ในตัวผมสั่นสะท้าน มันไม่ใช่แค่การเกษตรอีกต่อไป แต่มันคือการทำฟาร์มด้วยศาสตร์มืดที่รุนแรงที่สุด "หยุดนะ! เซน! ถ้าผักนั่นโตเต็มที่ มานาของเจ้าจะไปแตะจุดที่ทำให้มิติฉีกขาด!" เอลริคตะโกนเตือน พลางยกมือขึ้นกางบาเรียป้องกันตนเองด้วยสีหน้าหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมไม่ตอบ แต่สายตาจับจ้องไปที่ยอดของผักกาดที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นผลึกแก้วสีเขียวมรกตที่เปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณ ในวินาทีที่ผมคิดว่าทุกอย่างจะควบคุมได้... ท้องฟ้าเหนือฟาร์มก็ฉีกขาดออกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ พลังงานสีดำสนิทไหลทะลักลงมาเหมือนน้ำตก นั่นไม่ใช่พลังงานจากฟาร์มของผม แต่มันคือพลังงานจาก 'ภายนอก' ร่างเงาสีดำทมิฬที่สวมชุดเกราะเต็มยศค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้น กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวเยือกแข็ง โบนี่ที่เคยยืนหยัดขยันขันแข็งถึงกับวางพลั่วแล้วหลบอยู่หลังขาผมด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ร่างนั้นก้าวลงมาบนพื้นดินที่เปื้อนปุ๋ยของผม มันหันมามองที่ผมด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจสลาย "ในที่สุดก็เจอตัวเสียที... ผู้ทำลายสมดุลแห่งความตาย ผู้ที่กล้าเอา 'ดวงวิญญาณบรรพกาล' มาทำเป็นปุ๋ยปลูกผักกาดขาว" มือสีขาวซีดไร้เลือดเนื้อของมันยื่นมาทางผมพร้อมกับดาบสีดำที่สั่นไหวด้วยเปลวเพลิงนรก "จงเลือกว่าจะดับสูญไปพร้อมกับฟาร์มแสนสุขของเจ้า หรือจะถวายผักกาดพวกนั้นให้ข้า... ในฐานะของบรรณาการเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าปรารถนา" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและโบนี่มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด